Neemias 2
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT
1 Ye Aɑtɑsɛsi u kuɑ wɔ̃ɔ yɛndu bɑndu sɔɔ, wɔ̃ɔn suru ɡbiikoon tɔ̃ru ɡɑru, u sɔ̃ u dimɔ, mɑ nɑ tɑm suɑ nɑ nùn wɛ̃. Adɑmɑ sɑɑ ye sɔɔ, nɑ nuki sɑnkire too. Nɑ ǹ nuki sɑnkirɑre nɡe mɛ.
1 No mês de nisã, no vigésimo ano do reinado do rei Artaxerxes, eu estava servindo vinho ao rei. Nunca eu tinha estado triste em sua presença.
2 Yerɑ sinɑ boko u mɑn bikiɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ nɛn wuswɑɑ yɑ kɑ burisinɛ mɛ. Nɑ bɑrɔwɑ? Nuku sɑnkirɑ nirɑ̀ nɑ mɔ mɛ.
2 O rei me perguntou: “Por que está com o rosto tão triste? Você não parece doente. Deve estar profundamente angustiado”. Fiquei com muito medo,
3 Adɑmɑ kɑ mɛ, nɑ kpĩɑ nɑ nùn sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, yinni, wunɛn wɑ̃ɑru tu dɑkɑɑ dɑ. Nɑ ǹ kpɛ̃ nɑ kun nuki sɑnkire. Domi wuu ɡèn mi bɑ nɛn sikɑdobɑ sikɑ ɡɑ kuɑ bɑnsu. Mɑ ɡen ɡbɑ̃rɑrun ɡɑmbobɑ bɑ dɔ̃ɔ mwɑɑkirɑ.
3 mas respondi: “Que o rei viva para sempre! Como meu rosto não pareceria triste? A cidade onde estão sepultados meus antepassados está em ruínas, e suas portas foram destruídas pelo fogo”.
4 Sinɑ boko u mɑn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ nɑ kĩ u mɑn kuɑ.
4 “O que você deseja que eu faça?”, perguntou o rei. Depois de orar ao Deus dos céus,
5 Mɑ nɑ nùn wisɑ nɑ nɛɛ, yinni, ɑ̀ n kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ, ɑ de n wurɑ Yudɑbɑn temɔ wuu ɡèn mi bɑ nɛn sikɑdobɑ sikɑ kpɑ n ɡu bɑni n seeyɑ.
5 respondi: “Se lhe parecer bem, e se o rei for favorável a mim, seu servo, peço que me envie a Judá para reconstruir a cidade onde meus antepassados estão sepultados”.
6 N deemɑ sinɑ boko kɑ win kurɔwɑ bɑ sɔ̃ dɔmɑ te. Yerɑ u mɑɑ mɑn bikiɑ u nɛɛ, sɔ̃ɔ nyewɑ kon ko mi. Sɑɑ yerɑ̀ kon wurɑmɑ.
6 O rei, com a rainha sentada ao seu lado, perguntou: “Quanto tempo você ficará ausente? Quando voltará?”. Respondi ao rei quanto tempo ficaria ausente, e ele atendeu a meu pedido.
7 Yen biru, nɑ nɛɛ, sinɑ boko, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ mɑn tireru wɛ̃ɛyɔ tem yɛ̃ro be bɑ wɑ̃ɑ Efɑrɑtin sɔ̃ɔ duu yeru ɡiɑn sɔ̃ bu kɑ mɑn deri n turi Yudɑɔ.
7 Disse também: “Se lhe parecer bem, gostaria que o rei me desse cartas para levar aos governadores da província a oeste do rio Eufrates, com instruções para que eles permitam que eu viaje em segurança por seus territórios até chegar a Judá.
8 Mɛyɑ nɑ mɑɑ kĩ ɑ mɑn tireru ɡɑru wɛ̃ Asɑfun sɔ̃ wi u sɑ̃ɑ sinɑ bokon dɑ̃ɑ kɔ̃so kpɑ u mɑn dɑ̃ɑ kɛ̃ n kɑ dii te tɑ wɑ̃ɑ sɑ̃ɑ yerun bɔkuɔn ɡɑmbobɑ ko kɑ wuu ɡen ɡbɑ̃rɑrun ɡɑmbobɑ kɑ sere diru mi nɛn tii ko nɑ n wɑ̃ɑ.
8 Peço ainda que o rei me dê uma carta para levar a Asafe, administrador da floresta real, com instruções para que me forneça madeira. Precisarei desse material para as vigas das portas da fortaleza junto ao templo, para o muro da cidade e para minha própria casa”. O rei atendeu a esses pedidos, pois a bondosa mão de Deus estava sobre mim.
9 Mɑ u tɑbu sinɑmbu kɑ mɑɑsɔbu ɡɔsɑ bu kɑ mɑn yɔ̃siri. Yerɑ nɑ seewɑ nɑ dɑ nɑ tem yɛ̃ro be deemɑ be bɑ wɑ̃ɑ sɔ̃ɔ duu yeru ɡiɑ mi. Mɑ nɑ bu sinɑ bokon tire ni wɛ̃.
9 Fui aos governadores da província a oeste do rio Eufrates e lhes entreguei as cartas do rei. Além disso, o rei enviou oficiais do exército e cavaleiros para me protegerem.
10 Sɑnɑm mɛ Sɑmbɑlɑ wi u sɑ̃ɑ Horoni kɑ win sɔm kowo Tobiyɑ wi u sɑ̃ɑ Amɔni bɑ nuɑ mɑ nɑ wee n kɑ Isirelibɑ ɡeɑ kuɑ, yerɑ ben nuki sɑnkirɑ too.
10 Mas, quando Sambalate, o horonita, e Tobias, o oficial amonita, souberam de minha chegada, ficaram muito irritados porque alguém veio promover o bem dos israelitas.
11 Sɑnɑm mɛ nɛ Nɛɛmi nɑ tunumɑ Yerusɑlɛmuɔ, nɑ sinɑwɑ ɡinɑ sɔ̃ɔ itɑ.
11 Assim, cheguei a Jerusalém. Três dias depois,
12 Nɑ ǹ ɡoo sɔ̃ɔwɑ ye Gusunɔ nɛn Yinni u mɑn sɔ̃ɔwɑ n ko Yerusɑlɛmun sɔ̃. Yen biru, nɑ seewɑ wɔ̃kuru kɑ tɔmbu ɡɑbu. Nɑ ǹ yɑɑ sɑberu ɡɑru sue mɑ n kun mɔ kɛtɛku ɡe nɑ sɔni.
12 saí discretamente durante a noite, levando comigo uns poucos homens. Não havia contado a ninguém os planos para Jerusalém que Deus tinha colocado em meu coração. Não levamos nenhum animal de carga além daquele que eu montava.
13 Wɔ̃ku suunu sɔɔ, nɑ yɑrɑ sɑɑ kɔnnɔ ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ wɔwɑ ɡiɑn di nɑ dɑ bwiɑɔ ye bɑ mɔ̀ Yɑɑ ɡɔbɑ kɑ mɑɑ sere kɔnnɔwɔ mi bɑ rɑ kubɑnu yɑri. Mɑ nɑ Yerusɑlɛmun ɡbɑ̃rɑ te mɛɛrɑ mɛɛrɑ, nɑ wɑ tɑ kurunu mɔ. Mɑ ten ɡɑmbobɑ bɑ dɔ̃ɔ mwɑɑkirɑ.
13 Depois que escureceu, saí pela porta do Vale, passei pelo poço do Chacal e fui até a porta do Esterco para inspecionar o muro de Jerusalém, que tinha sido derrubado, e as portas, que haviam sido destruídas pelo fogo.
14 Mɑ nɑ dɑ kɔnnɔ ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ bwiɑ ye bɑ ɡbɑn bɔkuɔ kɑ sere sinɑ bokon bwiɑɔ. Adɑmɑ ɑyeru ɡɑru sɑri mi nɛn kɛtɛku ɡɑ koo kɑ sɑrɑ.
14 Em seguida, fui à porta da Fonte e ao tanque do Rei, mas, por causa do entulho, não havia espaço para meu animal passar.
15 Mɑ nɑ kpɑ kɑ Sedoronin wɔwɑ ɡiɑ nɑ kɑ ɡbɑ̃rɑ te mɛɛri mɛɛrimɔ sere nɑ kɑ tunumɑ kɔnnɔ ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ wɔwɑ ɡiɑɔ mìn di nɑ rɑɑ kɑ yɑrɑ.
15 Por isso, embora ainda estivesse escuro, subi pelo vale de Cedrom e inspecionei os muros ali, antes de voltar e entrar de novo pela porta do Vale.
16 Sɑɑ ye sɔɔ, wuun siri kowobu bɑ ǹ yɛ̃ mi nɑ dɑ kɑ ye nɑ mɔ̀. Domi nɑ ǹ Yuu ɡoo ɡɑ̃ɑnu sɔ̃ɔwɑ bɑɑ kɑ yɑ̃ku kowobu kɑ wuun bukurobu kɑ sere tem mɛn kpɑrobu.
16 Os oficiais da cidade não sabiam aonde eu tinha ido nem o que estava fazendo, pois não havia contado meus planos a ninguém. Ainda não tinha falado com os líderes judeus: os sacerdotes, os nobres, os oficiais e outros que realizariam o trabalho.
17 Adɑmɑ ye nɑ wurɑmɑ nɑ bu sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, bɛɛn tii i wɑ nɡe mɛ Yerusɑlɛmu yɑ sɑ̃ɑ. Wee yɑ bɑnsu kuɑ. Mɑ yen ɡbɑ̃rɑrun ɡɑmbobɑ bɑ dɔ̃ɔ mwɑɑkirɑ. Yen sɔ̃, su yen ɡbɑ̃rɑ te seeyɑ kpɑ sɑ kun mɑɑ wɑ̃ɑ sekuru sɔɔ.
17 Mas, então, eu lhes disse: “Vocês sabem muito bem da terrível situação em que estamos. Jerusalém está em ruínas, e suas portas foram destruídas pelo fogo. Venham, vamos reconstruir o muro de Jerusalém e acabar com essa vergonha!”.
18 Mɑ nɑ bu sɔ̃ɔwɑ nɡe mɛ Gusunɔ nɛn Yinni u mɑn kɔ̃su kɑ ye sinɑ boko Aɑtɑsɛsi u mɑn kuɑ. Yerɑ be kpuro bɑ yɑnde nɔɔɡiru suɑ bɑ nɛɛ, su se su ɡbɑ̃rɑ te bɑni.
18 Então lhes contei como a mão de Deus tinha estado sobre mim e lhes relatei minha conversa com o rei. Eles responderam: “Sim, vamos reconstruir o muro!”, e ficaram animados para realizar essa boa obra.
19 Adɑmɑ Sɑmbɑlɑ wi u sɑ̃ɑ Horoni kɑ win sɔm kowo Tobiyɑ wi u sɑ̃ɑ Amɔni kɑ Gesɛmu wi u sɑ̃ɑ Dɑɑrubu bɑ yen lɑbɑɑri nuɑ. Yerɑ bɑ sun yɑɑkoru toruɑ. Mɑ bɑ sun bikiɑ kɑ ɡɛndu mbɑ sɑ mɔ̀ mi. Sɑ kɑsuwɑ su sinɑ boko seesi?
19 Mas, quando Sambalate, o horonita, Tobias, o oficial amonita, e Gesém, o árabe, souberam de nosso plano, zombaram de nós com desprezo e perguntaram: “O que estão fazendo? Estão se rebelando contra o rei?”.
20 Mɑ nɑ bu wisɑ nɑ nɛɛ, Yinni wi u wɑ̃ɑ wɔllɔ wiyɑ u koo sun nɑsɑrɑ wɛ̃. Bɛsɛ win sɔm kowobu sɑ ko sewɑ su wuu ɡe bɑni. Adɑmɑ bɛɛ, i ǹ bɑɑ mɔ ɡe sɔɔ, i ǹ mɑɑ ɡɑ̃ɑnu mɔ i ɡere mi. I ǹ ko mɑm bweseru ɡɑru deri tèn sɔ̃ bɑ koo bɛɛ yɑɑyɑ.
20 Eu lhes respondi: “O Deus dos céus nos dará êxito. Nós, seus servos, começaremos a reconstruir este muro. Vocês, porém, não têm nenhuma parte, nenhum direito legal ou histórico sobre Jerusalém”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.