1 Tessalonicenses 2
Ñʼoom xco na tqueⁿ tyʼo̱o̱tsʼom cantxja ʼnaaʼ Jesucristo (AMUNT) vs NVT
1 ꞌO nnꞌaaⁿya na cwilaꞌyuꞌyoꞌ, mancjoꞌtiꞌyoꞌ nquiuꞌyoꞌ na ticweꞌ tsꞌiaaⁿꞌndyo na sacajndo̱o̱ꞌâ ꞌo.
1 Vocês mesmos sabem, irmãos, que a visita que lhes fizemos não foi inútil.
2 ꞌO manquiuꞌyaꞌyoꞌ na jeeⁿ tꞌmaⁿ jlaꞌjnaaⁿꞌ nnꞌaⁿ tsjoom Filipos jâ ndoꞌ jlaꞌseiꞌna jâ, sa̱a̱ meiiⁿ na luaaꞌ, xcwe xjeⁿ na tjo̱o̱ⁿyâ nawiꞌwaaꞌ, tquiaa Tyꞌo̱o̱tsꞌom na tꞌmaⁿ nꞌo̱o̱ⁿyâ na tquiaayâ ñꞌoom nda̱a̱ꞌyoꞌ cantyja na macwjiꞌnꞌmaaⁿñê añmaaⁿ nnꞌaⁿ.
2 Sabem como fomos maltratados e quanto sofremos em Filipos, antes de chegarmos aí. E, no entanto, com confiança em nosso Deus, anunciamos a vocês as boas-novas de Deus, apesar de grande oposição.
3 Ee ñꞌoom na cwiñequiaayâ cwiluiiñenaꞌ ñꞌoom na mayuuꞌ, nchii ñꞌoom na tijndaaꞌya nquiuuyâ, ndoꞌ nchii cweꞌ na ñeꞌcalaꞌntja̱a̱ⁿyâ nnꞌaⁿ, meiⁿ nchii na cwinquio̱ꞌnnꞌaaⁿyâ nnꞌaⁿ.
3 Portanto, como veem, não pregamos com a intenção de enganá-los, nem com motivos impuros, nem com artimanhas.
4 Wandyo̱ꞌ waa cantyja ꞌnaaⁿyâ, ee tjaweeꞌ ntyjii Tyꞌo̱o̱tsꞌom ñꞌeⁿndyô̱ ndoꞌ tyꞌioom tsꞌiaaⁿ jâ na nñequiaayâ ñꞌoom na macwjiꞌnꞌmaaⁿñê añmaaⁿ nnꞌaⁿ. Nchii cwilꞌaayâ tsꞌiaaⁿꞌñeeⁿ cha na nncjaaweeꞌ nꞌom nnꞌaⁿ ñꞌeⁿndyô̱, sa̱a̱ cha nqueⁿ nncjaaweeꞌ tsꞌoom, ee jom nlqueeⁿ cwenta chiuu nꞌo̱o̱ⁿyâ.
4 Em vez disso, falamos como mensageiros aprovados por Deus, aos quais foram confiadas as boas-novas. Nosso propósito não é agradar as pessoas, mas a Deus, que examina as intenções de nosso coração.
5 ꞌO manquiuꞌyaꞌyoꞌ na tijoom ñejlaꞌcaꞌnaaⁿꞌndyô̱ nda̱a̱ꞌyoꞌ, meiⁿ nchii tquio̱ꞌnnꞌaaⁿyâ ꞌo na nntjeiiꞌâ tsjo̱ꞌñjeeⁿ lueeꞌyoꞌ. Tyꞌo̱o̱tsꞌom noomꞌm na ljoꞌ.
5 Como bem sabem, nunca tentamos conquistá-los com bajulação, e Deus é nossa testemunha de que não agimos motivados pela ganância.
6 Meiiⁿjom ndiiꞌ tyoolꞌua̱a̱yâ na nlaꞌtꞌmaaⁿꞌndye nnꞌaⁿ jâ, meiⁿ nda̱a̱ꞌ ꞌo meiⁿ nda̱a̱ ntꞌomcheⁿ.
6 Quanto ao reconhecimento humano, nunca o buscamos de vocês, nem de nenhum outro.
7 Jâ tyojndo̱o̱ꞌâ ꞌo ñequio na jnda nquiuuyâ ñꞌeⁿndyoꞌ chaꞌxjeⁿ cwii yuscu na jeeⁿ wiꞌ tsꞌom ntseinda, ya cwenta machꞌee joona.
7 Ainda que, como apóstolos de Cristo, tivéssemos o direito de fazer certas exigências, agimos como crianças entre vocês. Ou melhor, fomos como a mãe que alimenta os filhos e deles cuida.
8 Tꞌmaⁿ waa na jeeⁿ wiꞌ nꞌo̱o̱ⁿyâ ꞌo, nchii tomti neiiⁿyâ na tyoñequiaayâ ñꞌoom naya ꞌnaaⁿꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom nda̱a̱ꞌyoꞌ sa̱a̱ mati chiuu waa na tyomꞌaaⁿyâ quiiꞌntaaⁿꞌyoꞌ. Luaaꞌ waa ncꞌe na jeeⁿ jnda nquiuuyâ ꞌo.
8 Nós os amamos tanto que compartilhamos com vocês não apenas as boas-novas de Deus, mas também nossa própria vida.
9 ꞌO nnꞌaⁿya na cwilaꞌyuꞌyoꞌ tyootsuuꞌ nꞌomꞌyoꞌ chiuu na tyolaꞌjnda̱a̱yayâ na nntaꞌntjo̱o̱ⁿyâ na tcaⁿnaꞌ jâ. Naxuee natsjom tyolꞌaayâ tsꞌiaaⁿ cha tîcatio̱o̱yâ xuu nacjoꞌyoꞌ na nnteiꞌxeꞌyoꞌ jâ yocheⁿ na tyoñequiaayâ ñꞌoom naya ꞌnaaⁿꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom nda̱a̱ꞌyoꞌ.
9 Não se lembram, irmãos, de como trabalhamos arduamente entre vocês? Noite e dia nos esforçamos para obter sustento, a fim de não sermos um peso para ninguém enquanto lhes anunciávamos as boas-novas de Deus.
10 ꞌO nnꞌaaⁿya na cwilaꞌyuꞌyoꞌ, manquiuꞌyoꞌ ndoꞌ mati mantyjii Tyꞌo̱o̱tsꞌom chiuu ñetꞌo̱o̱ⁿyâ quiiꞌntaaⁿꞌyoꞌ. Tyolaꞌcanda̱a̱ꞌndyô̱ jo nnoom na tyolꞌaayâ yuu na matyꞌiomyanaꞌ ndoꞌ meiⁿcwii tsꞌaⁿ xonda̱a̱ ntso na jlaꞌtjo̱o̱ndyô̱ nda̱a̱ꞌyoꞌ.
10 Vocês mesmos são nossas testemunhas, e Deus também é, de que fomos dedicados, honestos e irrepreensíveis com todos vocês, os que creem.
11 ꞌO manquiuꞌyoꞌ chiuu waa na ñetꞌo̱o̱ⁿyâ quiiꞌntaaⁿꞌyoꞌ na tyomꞌaaⁿyâ chaꞌcwijom machꞌee tsꞌaⁿ ñequio ntseinda,
11 E sabem que tratamos a cada um como um pai trata seus filhos.
12 tyolana̱a̱ⁿyâ ñꞌoom nda̱a̱ꞌyoꞌ na tyoñequiaanaꞌ na tꞌmaⁿ nꞌomꞌyoꞌ, tyolaꞌjndo̱o̱ꞌâ nꞌomꞌyoꞌ na cꞌomꞌyoꞌ chaꞌxjeⁿ na matsonaꞌ na cꞌom nnꞌaⁿ na maqueeⁿꞌñe Tyꞌo̱o̱tsꞌom na calajomndyena cantyja na matsa̱ꞌntjoom ndoꞌ ñequio na matseitꞌmaaⁿꞌñenaꞌ jom.
12 Aconselhamos, incentivamos e insistimos para que vivam de modo que Deus considere digno, pois ele os chamou para terem parte em seu reino e em sua glória.
13 Quia tyondyeꞌyoꞌ ñꞌoom naya ꞌnaaⁿꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom na tyoñequiaayâ nda̱a̱ꞌyoꞌ mana toꞌñoomꞌyoꞌ juunaꞌ. Joꞌ na cwiñeꞌquiaayâ na quianlꞌuaaⁿꞌaⁿ cantyja ꞌnaⁿꞌyoꞌ. Ee jlaꞌno̱ⁿꞌyoꞌ na ñꞌoomꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom juunaꞌ nchii ñꞌoom na cweꞌ cwilaꞌtiuu nnꞌaⁿ. Ndoꞌ mayuuꞌ na joꞌ juunaꞌ. Joꞌ chii cwiwitquiooꞌ tsꞌiaaⁿ na machꞌeeⁿ naquiiꞌ nꞌomꞌ ꞌo na cwilaꞌyuꞌyoꞌ ñꞌeⁿñê.
13 Portanto, nunca deixamos de agradecer a Deus, pois, quando vocês receberam de nós a mensagem dele, não consideraram nossas palavras meras ideias humanas, mas as aceitaram como palavra de Deus, o que sem dúvida são. E essa mensagem continua a atuar em vocês, os que creem.
14 ꞌO nnꞌaaⁿya, ljoꞌwaayu ñetjomꞌyoꞌ chaꞌxjeⁿ ñetjoom ntmaaⁿꞌ nnꞌaⁿ na macwjiꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom cwentaaⁿꞌaⁿ ndyuaa Judea. Ee nquiee nnꞌaⁿ tsjomꞌyoꞌ ñetaꞌwiꞌna ꞌo chaꞌxjeⁿ tuii ndyuaa Judea, tyotaꞌwiꞌ nnꞌaⁿ judíos ncꞌiaana na cwilayuꞌ ñequio Cristo Jesús.
14 E então, irmãos, vocês foram perseguidos por seus próprios compatriotas, tornando-se assim imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus na Judeia, que também sofreram nas mãos de seu próprio povo, os judeus.
15 Nnꞌaⁿ judíosꞌñeeⁿ jlaꞌcueeꞌna Ta Jesús, chaꞌxjeⁿ weloona tyolaꞌcwjeena profetas ndoꞌ mati jleintyjo̱ nnꞌaⁿ judíos jâ. Tiquilꞌana yuu na cjaaweeꞌ ntyjeeⁿ ñꞌeⁿndyena, ndoꞌ mꞌaⁿna nacjoo chaꞌtsondye nnꞌaⁿ,
15 Eles mataram o Senhor Jesus e os profetas, e agora também nos perseguem. Não agradam a Deus e trabalham contra toda a humanidade,
16 ee quia na ñeꞌcalana̱a̱ⁿyâ ñequio nnꞌaⁿ na tachii judíos cha mati nnda̱a̱ nncwjiꞌnꞌmaaⁿñe Tyꞌo̱o̱tsꞌom joona, tiñeꞌquiandyena na nlꞌaayâ na ljoꞌ, ndoꞌ na cwilꞌana na luaaꞌ, cwilaꞌcwaljooꞌtina jnaaⁿna jo nnoom. Sa̱a̱ jeꞌ juu na jeeⁿ cwajndii na matseiwꞌeeⁿ nnꞌaⁿ mama tꞌuiinaꞌ joona.
16 procurando impedir-nos de anunciar a salvação aos gentios. Com isso, continuam a acumular pecados, mas a ira de Deus finalmente os alcançou.
17 ꞌO nnꞌaaⁿya, cantyjati xuee na tjeiꞌnaꞌ jâ quiiꞌntaaⁿꞌyoꞌ, meiiⁿ tacontyꞌiaayâ ꞌo sa̱a̱ ñequiiꞌcheⁿ cwijaañjoomꞌ nꞌo̱o̱ⁿyâ ꞌo chiuu cwitsamꞌaⁿꞌtiꞌyoꞌ. Joꞌ chii jeeⁿ cwicantyjaaꞌ nꞌo̱o̱ⁿyâ na nntsaacajndo̱o̱nndaꞌâ ꞌo.
17 Irmãos, depois de um breve tempo separados de vocês, embora nosso coração nunca os tenha deixado, esforçamo-nos por voltar a vê-los, pela grande saudade que sentimos.
18 Jeeⁿ ñeꞌcatsaayâ na mꞌaⁿꞌyoꞌ, majndeiiticheⁿ ja Pablo jndye ndiiꞌ sꞌaanaꞌ na ñeꞌcjo̱ sa̱a̱ seitsaaⁿꞌñe Satanás na nlꞌaayâ na ljoꞌ.
18 Queríamos muito visitá-los, e eu, Paulo, tentei não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu.
19 ¿Ljoꞌ joꞌ na nñequiaanaꞌ na cwicantyjaaꞌ nꞌo̱o̱ⁿyâ jo nnom Tyꞌo̱o̱tsꞌom, ndoꞌ na nñequiaanaꞌ na neiiⁿyâ oo na nntantjo̱o̱ⁿyâ jo nnoom? ¿Aa nchii maꞌo joꞌ? Ee maꞌo cwiluiindyoꞌ chaꞌtso nmeiⁿꞌ na nntseitꞌmaaⁿꞌñenaꞌ ja jo nnom Ta Jesucristo quia na nndyonnaaⁿꞌaⁿ.
19 Afinal, o que nos dá esperança e alegria? E qual será nossa magnífica recompensa e coroa diante do Senhor Jesus quando ele voltar? Serão vocês!
20 Ncꞌe ꞌo, joꞌ matseitꞌmaaⁿꞌñenaꞌ jâ ndoꞌ mañequiaanaꞌ na neiiⁿyâ.
20 Sim, vocês são nosso orgulho e nossa alegria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.