Romanos 4

Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Be nɖe nnɛ boawo ɔɣɛ sɔ bo ɔwa tɛtɛ Abraham ɔnya i Itɔ̃me nɛgbe iso?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Si sɔ kurabarara iso iki fiɛ Ɣaa ɔnya Abraham sɔ ɔbɔlɔlɔ ne, iyɔ ɔba nnɛ iso ɔ̃aya ɔ̃aɖe ndamu. Ɣɛɛ ɔ̃ibawo ndamu ɔɖe i Ɣaa anɔ alasɔ iiɖe ɔ̃ kurabarara kuɖe ɔnyɔ.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Ɔko Sekelea ɔɣɛ sɔ, “Abraham ɔfɔ Ɣaa ɔɖe ne ɔso Ɣaa ɔnyɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Ngɔ lobara karabara iisɛ ɔsu ɔ̃ kuso lɛ ira tsɛa, ɣɛɛ ɔsɛ ɔsu ɔ̃ kuso lɛ ira nɛ nɖe ɔ̃ karabara kusia.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Ɣɛɛ mma losu so masia i kafɔkaɖe iso fiɛ iiɖe ma kurabarara iso, mafɔ Ɣaa gɔ nsɛ ɔbara ɔturi bɔlɔlɔ maɖe ne, ma i Ɣaa sɛ ɔnyɔ sɔ mase bɔlɔlɔ ne.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Igara David ɔɣɛ sɔ ɔturi gɔ i Ɣaa ɔnyɔ sɔ ɔse bɔlɔlɔ iiɖe ɔ̃ kurabarara ɔso ne, ɔ̃awe isoɣɔ gbaã. David ɔɣɛ sɔ,
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “So aaɣɔ
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 So aɣɔ ngɔ
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Isoɣɔ nɛ iso Itɔ̃me i David to ɔɣɛ ngbe ne, mma lotu sirɛrɛ̃ ire kere iɖe? Ooɣo! Mma ɔɖuɖu loitu sirɛrɛ̃ ana ire iɖe alasɔ Ɔko Sekelea ɔɣɛ sɔ, “Abraham ɔfɔ Ɣaa ɔɖe, ne ɔso Ɣaa ɔfɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Mme ɔwi iɖe i Ɣaa ɔfɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ? Ɔwi gɔ ame ɔ̃itu sirɛrɛ̃ ɛɛbɛrɛ ɔwi gɔ ame ɔ̃ɔtu? Iiɖe ɔwi gɔ ɔ̃ɔtu sirɛrɛ̃, ɣɛɛ fiɛ ɔ̃atu.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Sirɛrɛ̃ itu kubarara gɔ i Abraham ɔbara ne, ikparĩ kere iɖe nɛ lote sɔ Ɣaa ɔfɔ wũ. Alasɔ ɔ̃ kafɔkaɖe lotã sɔ Ɣaa ɔfɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ fiɛ ɔ̃aba ɔ̃atu sirɛrɛ̃. Iki kafɔkaɖe ame ne, Abraham ɔkpese mafɔɖedze ɔɖuɖu ɔse. Ɣaa ɔki i Abraham iso ɔfɔ ma ɔɖuɖu sɔ mase bɔlɔlɔ atoa sɔ maitu sirɛrɛ̃.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Abraham ɖe ɔse ɔtã mma lotu sirɛrɛ̃ ana. Ɣɛɛ iiɖe gɔ matu sirɛrɛ̃ ɔso, ɣɛɛ kumɛgɔ masɛ ngbã i kafɔkaɖe ame lɛ ma ɔse Abraham awe tɔtɔ fiɛ ɔ̃atu sirɛrɛ̃.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Ɣaa ɔkã ndamu ɔtã Abraham gu ɔ̃ mawa tɛtɛ sɔ maaɖe kayiiso ɔɖuɖu ara. Iiɖe kumɛgɔ i Abraham gu ɔ̃ mawa ɔsiai Mmara kama ɔso fiɛ Ɣaa ɔkã ndamu mɛgbe. Ɣɛɛ ɔkã ndamu mɛgbe alasɔ ɔfɔ Abraham sɔ ɔse bɔlɔlɔ iki i ɔ̃ kafɔkaɖe ɔso.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Si kayiiso ara iɖe ndamu mɛ i Ɣaa ɔkã ne mma lobara i mmara iso mire kere miɖe ne, iyɔ kafɔkaɖe ɖe siefe. Fiɛ iyɔ Ɣaa ndamu na kusia kukuwɛ̃.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Alasɔ mmara sɛ miɖi Ɣaa sikpã mite bo, fiɛ si mina ne, me ita iya iso ana iisɛ iwe.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ne ɔso ndamu mɛgbe ne, kafɔkaɖe kama miɣɛ. Alasɔ iiɖe mma i Ɣaa ɔtã mmara ɔnɔwɛ̃ nɖe Abraham mawa. Ɣɛɛ mma losiai ɔ̃ kafɔkaɖe kama ana. Alasɔ Abraham nɖe mafɔɖedze ɔɖuɖu ɔse.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Alasɔ ngbɔ i Ɔko Sekelea ɔɣɛ sɔ, “Loɔsu-ɔ lobara abuiti gbodzoo ɔse.” Ne ɔso ndamu mɛgbe ɔya i Ɣaa anɔ. Ɣaa gɔ i Abraham ɔfɔ ɔɖe ne, ɔ̃ nsɛ ɔtara makpise ɔbɔ ngbã ame, ɔkpere ara wa nna i kayi koko ɔbɔ kayi ne.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ɔwi gɔ i ɔriinyɔ na kɔra ne, Abraham ɔya i kafɔkaɖe ame teteree. Ɔfɔ ɔɖe sɔ ɔto ɔ̃akpese abuiti gbodzoo ɔse lɛ kumɛgɔ i Ɣaa ɔɣɛ i Ɔko Sekelea ame sɔ, “Fɔ ɔɣekparɛ to ɔ̃asi gbodzoo lɛ awãmi.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Abraham ɔɔfɔ lɛ akɔ kulafa, ɣɛɛ ne, nrɔɔ̃ ifɛfɛ̃ wũ i kafɔkaɖe ame atoa sɔ ɔnya sɔ ka ɔɣɛ i ikpibiɔ ɔkpokpo fiɛ Sara ana ɔɔfe ɔbi ɔɣewi.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Ara wagbe iifɛfɛ̃ wũ nrɔɔ̃ i kafɔkaɖe ame ɣɛɛ ɔmɔɛ̃ Ɣaa ndamu ɔla teteree fiɛ ɔ̃ kafɔkaɖe ana ɔwe ɔle kabua ɔsu ile ɔtã Ɣaa.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Ɔtsue sekelee sɔ Ɣaa ba ɔle gɔ ɔ̃abara nnɛ ɔɣɛ ɔsɛ.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Iki i kafɔkaɖe gagbe ɔso ne, Ɣaa ɔnyɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Fiɛ iiɖe ɔ̃ ɔnɔwɛ̃ saã iso matsɛrɛ ara wagbe masɛ sɔ, “Ɣaa ɔnya wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.”
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Ɣɛɛ ise i bo ma ana i Ɣaa aanya sɔ bose bɔlɔlɔ iki i kumɛgɔ bofɔ wũ boɖe sɔ ɔtara Bosate Yesu ɔbɔrɛgu i makpise ame ɔso.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Ɣaa ɔtã maɖi Kristo matã ala bo ikpi ɔso. Fiɛ ɔtara wũ ɔbɔrɛgu i makpise ame sɔ si ɔ̃abara bo bose bɔlɔlɔ.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.