Romanos 4
Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs NVT
1 Be nɖe nnɛ boawo ɔɣɛ sɔ bo ɔwa tɛtɛ Abraham ɔnya i Itɔ̃me nɛgbe iso?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Si sɔ kurabarara iso iki fiɛ Ɣaa ɔnya Abraham sɔ ɔbɔlɔlɔ ne, iyɔ ɔba nnɛ iso ɔ̃aya ɔ̃aɖe ndamu. Ɣɛɛ ɔ̃ibawo ndamu ɔɖe i Ɣaa anɔ alasɔ iiɖe ɔ̃ kurabarara kuɖe ɔnyɔ.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Ɔko Sekelea ɔɣɛ sɔ, “Abraham ɔfɔ Ɣaa ɔɖe ne ɔso Ɣaa ɔnyɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Ngɔ lobara karabara iisɛ ɔsu ɔ̃ kuso lɛ ira tsɛa, ɣɛɛ ɔsɛ ɔsu ɔ̃ kuso lɛ ira nɛ nɖe ɔ̃ karabara kusia.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Ɣɛɛ mma losu so masia i kafɔkaɖe iso fiɛ iiɖe ma kurabarara iso, mafɔ Ɣaa gɔ nsɛ ɔbara ɔturi bɔlɔlɔ maɖe ne, ma i Ɣaa sɛ ɔnyɔ sɔ mase bɔlɔlɔ ne.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Igara David ɔɣɛ sɔ ɔturi gɔ i Ɣaa ɔnyɔ sɔ ɔse bɔlɔlɔ iiɖe ɔ̃ kurabarara ɔso ne, ɔ̃awe isoɣɔ gbaã. David ɔɣɛ sɔ,
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “So aaɣɔ
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 So aɣɔ ngɔ
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Isoɣɔ nɛ iso Itɔ̃me i David to ɔɣɛ ngbe ne, mma lotu sirɛrɛ̃ ire kere iɖe? Ooɣo! Mma ɔɖuɖu loitu sirɛrɛ̃ ana ire iɖe alasɔ Ɔko Sekelea ɔɣɛ sɔ, “Abraham ɔfɔ Ɣaa ɔɖe, ne ɔso Ɣaa ɔfɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.”
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Mme ɔwi iɖe i Ɣaa ɔfɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ? Ɔwi gɔ ame ɔ̃itu sirɛrɛ̃ ɛɛbɛrɛ ɔwi gɔ ame ɔ̃ɔtu? Iiɖe ɔwi gɔ ɔ̃ɔtu sirɛrɛ̃, ɣɛɛ fiɛ ɔ̃atu.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Sirɛrɛ̃ itu kubarara gɔ i Abraham ɔbara ne, ikparĩ kere iɖe nɛ lote sɔ Ɣaa ɔfɔ wũ. Alasɔ ɔ̃ kafɔkaɖe lotã sɔ Ɣaa ɔfɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ fiɛ ɔ̃aba ɔ̃atu sirɛrɛ̃. Iki kafɔkaɖe ame ne, Abraham ɔkpese mafɔɖedze ɔɖuɖu ɔse. Ɣaa ɔki i Abraham iso ɔfɔ ma ɔɖuɖu sɔ mase bɔlɔlɔ atoa sɔ maitu sirɛrɛ̃.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Abraham ɖe ɔse ɔtã mma lotu sirɛrɛ̃ ana. Ɣɛɛ iiɖe gɔ matu sirɛrɛ̃ ɔso, ɣɛɛ kumɛgɔ masɛ ngbã i kafɔkaɖe ame lɛ ma ɔse Abraham awe tɔtɔ fiɛ ɔ̃atu sirɛrɛ̃.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Ɣaa ɔkã ndamu ɔtã Abraham gu ɔ̃ mawa tɛtɛ sɔ maaɖe kayiiso ɔɖuɖu ara. Iiɖe kumɛgɔ i Abraham gu ɔ̃ mawa ɔsiai Mmara kama ɔso fiɛ Ɣaa ɔkã ndamu mɛgbe. Ɣɛɛ ɔkã ndamu mɛgbe alasɔ ɔfɔ Abraham sɔ ɔse bɔlɔlɔ iki i ɔ̃ kafɔkaɖe ɔso.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Si kayiiso ara iɖe ndamu mɛ i Ɣaa ɔkã ne mma lobara i mmara iso mire kere miɖe ne, iyɔ kafɔkaɖe ɖe siefe. Fiɛ iyɔ Ɣaa ndamu na kusia kukuwɛ̃.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Alasɔ mmara sɛ miɖi Ɣaa sikpã mite bo, fiɛ si mina ne, me ita iya iso ana iisɛ iwe.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Ne ɔso ndamu mɛgbe ne, kafɔkaɖe kama miɣɛ. Alasɔ iiɖe mma i Ɣaa ɔtã mmara ɔnɔwɛ̃ nɖe Abraham mawa. Ɣɛɛ mma losiai ɔ̃ kafɔkaɖe kama ana. Alasɔ Abraham nɖe mafɔɖedze ɔɖuɖu ɔse.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Alasɔ ngbɔ i Ɔko Sekelea ɔɣɛ sɔ, “Loɔsu-ɔ lobara abuiti gbodzoo ɔse.” Ne ɔso ndamu mɛgbe ɔya i Ɣaa anɔ. Ɣaa gɔ i Abraham ɔfɔ ɔɖe ne, ɔ̃ nsɛ ɔtara makpise ɔbɔ ngbã ame, ɔkpere ara wa nna i kayi koko ɔbɔ kayi ne.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Ɔwi gɔ i ɔriinyɔ na kɔra ne, Abraham ɔya i kafɔkaɖe ame teteree. Ɔfɔ ɔɖe sɔ ɔto ɔ̃akpese abuiti gbodzoo ɔse lɛ kumɛgɔ i Ɣaa ɔɣɛ i Ɔko Sekelea ame sɔ, “Fɔ ɔɣekparɛ to ɔ̃asi gbodzoo lɛ awãmi.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abraham ɔɔfɔ lɛ akɔ kulafa, ɣɛɛ ne, nrɔɔ̃ ifɛfɛ̃ wũ i kafɔkaɖe ame atoa sɔ ɔnya sɔ ka ɔɣɛ i ikpibiɔ ɔkpokpo fiɛ Sara ana ɔɔfe ɔbi ɔɣewi.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Ara wagbe iifɛfɛ̃ wũ nrɔɔ̃ i kafɔkaɖe ame ɣɛɛ ɔmɔɛ̃ Ɣaa ndamu ɔla teteree fiɛ ɔ̃ kafɔkaɖe ana ɔwe ɔle kabua ɔsu ile ɔtã Ɣaa.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Ɔtsue sekelee sɔ Ɣaa ba ɔle gɔ ɔ̃abara nnɛ ɔɣɛ ɔsɛ.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Iki i kafɔkaɖe gagbe ɔso ne, Ɣaa ɔnyɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Fiɛ iiɖe ɔ̃ ɔnɔwɛ̃ saã iso matsɛrɛ ara wagbe masɛ sɔ, “Ɣaa ɔnya wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.”
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Ɣɛɛ ise i bo ma ana i Ɣaa aanya sɔ bose bɔlɔlɔ iki i kumɛgɔ bofɔ wũ boɖe sɔ ɔtara Bosate Yesu ɔbɔrɛgu i makpise ame ɔso.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Ɣaa ɔtã maɖi Kristo matã ala bo ikpi ɔso. Fiɛ ɔtara wũ ɔbɔrɛgu i makpise ame sɔ si ɔ̃abara bo bose bɔlɔlɔ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.