Romanos 4
Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs NTLH
1 Be nɖe nnɛ boawo ɔɣɛ sɔ bo ɔwa tɛtɛ Abraham ɔnya i Itɔ̃me nɛgbe iso?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Si sɔ kurabarara iso iki fiɛ Ɣaa ɔnya Abraham sɔ ɔbɔlɔlɔ ne, iyɔ ɔba nnɛ iso ɔ̃aya ɔ̃aɖe ndamu. Ɣɛɛ ɔ̃ibawo ndamu ɔɖe i Ɣaa anɔ alasɔ iiɖe ɔ̃ kurabarara kuɖe ɔnyɔ.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ɔko Sekelea ɔɣɛ sɔ, “Abraham ɔfɔ Ɣaa ɔɖe ne ɔso Ɣaa ɔnyɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ngɔ lobara karabara iisɛ ɔsu ɔ̃ kuso lɛ ira tsɛa, ɣɛɛ ɔsɛ ɔsu ɔ̃ kuso lɛ ira nɛ nɖe ɔ̃ karabara kusia.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ɣɛɛ mma losu so masia i kafɔkaɖe iso fiɛ iiɖe ma kurabarara iso, mafɔ Ɣaa gɔ nsɛ ɔbara ɔturi bɔlɔlɔ maɖe ne, ma i Ɣaa sɛ ɔnyɔ sɔ mase bɔlɔlɔ ne.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Igara David ɔɣɛ sɔ ɔturi gɔ i Ɣaa ɔnyɔ sɔ ɔse bɔlɔlɔ iiɖe ɔ̃ kurabarara ɔso ne, ɔ̃awe isoɣɔ gbaã. David ɔɣɛ sɔ,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “So aaɣɔ
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 So aɣɔ ngɔ
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Isoɣɔ nɛ iso Itɔ̃me i David to ɔɣɛ ngbe ne, mma lotu sirɛrɛ̃ ire kere iɖe? Ooɣo! Mma ɔɖuɖu loitu sirɛrɛ̃ ana ire iɖe alasɔ Ɔko Sekelea ɔɣɛ sɔ, “Abraham ɔfɔ Ɣaa ɔɖe, ne ɔso Ɣaa ɔfɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.”
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Mme ɔwi iɖe i Ɣaa ɔfɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ? Ɔwi gɔ ame ɔ̃itu sirɛrɛ̃ ɛɛbɛrɛ ɔwi gɔ ame ɔ̃ɔtu? Iiɖe ɔwi gɔ ɔ̃ɔtu sirɛrɛ̃, ɣɛɛ fiɛ ɔ̃atu.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Sirɛrɛ̃ itu kubarara gɔ i Abraham ɔbara ne, ikparĩ kere iɖe nɛ lote sɔ Ɣaa ɔfɔ wũ. Alasɔ ɔ̃ kafɔkaɖe lotã sɔ Ɣaa ɔfɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ fiɛ ɔ̃aba ɔ̃atu sirɛrɛ̃. Iki kafɔkaɖe ame ne, Abraham ɔkpese mafɔɖedze ɔɖuɖu ɔse. Ɣaa ɔki i Abraham iso ɔfɔ ma ɔɖuɖu sɔ mase bɔlɔlɔ atoa sɔ maitu sirɛrɛ̃.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Abraham ɖe ɔse ɔtã mma lotu sirɛrɛ̃ ana. Ɣɛɛ iiɖe gɔ matu sirɛrɛ̃ ɔso, ɣɛɛ kumɛgɔ masɛ ngbã i kafɔkaɖe ame lɛ ma ɔse Abraham awe tɔtɔ fiɛ ɔ̃atu sirɛrɛ̃.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Ɣaa ɔkã ndamu ɔtã Abraham gu ɔ̃ mawa tɛtɛ sɔ maaɖe kayiiso ɔɖuɖu ara. Iiɖe kumɛgɔ i Abraham gu ɔ̃ mawa ɔsiai Mmara kama ɔso fiɛ Ɣaa ɔkã ndamu mɛgbe. Ɣɛɛ ɔkã ndamu mɛgbe alasɔ ɔfɔ Abraham sɔ ɔse bɔlɔlɔ iki i ɔ̃ kafɔkaɖe ɔso.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Si kayiiso ara iɖe ndamu mɛ i Ɣaa ɔkã ne mma lobara i mmara iso mire kere miɖe ne, iyɔ kafɔkaɖe ɖe siefe. Fiɛ iyɔ Ɣaa ndamu na kusia kukuwɛ̃.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Alasɔ mmara sɛ miɖi Ɣaa sikpã mite bo, fiɛ si mina ne, me ita iya iso ana iisɛ iwe.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Ne ɔso ndamu mɛgbe ne, kafɔkaɖe kama miɣɛ. Alasɔ iiɖe mma i Ɣaa ɔtã mmara ɔnɔwɛ̃ nɖe Abraham mawa. Ɣɛɛ mma losiai ɔ̃ kafɔkaɖe kama ana. Alasɔ Abraham nɖe mafɔɖedze ɔɖuɖu ɔse.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Alasɔ ngbɔ i Ɔko Sekelea ɔɣɛ sɔ, “Loɔsu-ɔ lobara abuiti gbodzoo ɔse.” Ne ɔso ndamu mɛgbe ɔya i Ɣaa anɔ. Ɣaa gɔ i Abraham ɔfɔ ɔɖe ne, ɔ̃ nsɛ ɔtara makpise ɔbɔ ngbã ame, ɔkpere ara wa nna i kayi koko ɔbɔ kayi ne.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Ɔwi gɔ i ɔriinyɔ na kɔra ne, Abraham ɔya i kafɔkaɖe ame teteree. Ɔfɔ ɔɖe sɔ ɔto ɔ̃akpese abuiti gbodzoo ɔse lɛ kumɛgɔ i Ɣaa ɔɣɛ i Ɔko Sekelea ame sɔ, “Fɔ ɔɣekparɛ to ɔ̃asi gbodzoo lɛ awãmi.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Abraham ɔɔfɔ lɛ akɔ kulafa, ɣɛɛ ne, nrɔɔ̃ ifɛfɛ̃ wũ i kafɔkaɖe ame atoa sɔ ɔnya sɔ ka ɔɣɛ i ikpibiɔ ɔkpokpo fiɛ Sara ana ɔɔfe ɔbi ɔɣewi.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Ara wagbe iifɛfɛ̃ wũ nrɔɔ̃ i kafɔkaɖe ame ɣɛɛ ɔmɔɛ̃ Ɣaa ndamu ɔla teteree fiɛ ɔ̃ kafɔkaɖe ana ɔwe ɔle kabua ɔsu ile ɔtã Ɣaa.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Ɔtsue sekelee sɔ Ɣaa ba ɔle gɔ ɔ̃abara nnɛ ɔɣɛ ɔsɛ.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Iki i kafɔkaɖe gagbe ɔso ne, Ɣaa ɔnyɔ wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Fiɛ iiɖe ɔ̃ ɔnɔwɛ̃ saã iso matsɛrɛ ara wagbe masɛ sɔ, “Ɣaa ɔnya wũ sɔ ɔse bɔlɔlɔ.”
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Ɣɛɛ ise i bo ma ana i Ɣaa aanya sɔ bose bɔlɔlɔ iki i kumɛgɔ bofɔ wũ boɖe sɔ ɔtara Bosate Yesu ɔbɔrɛgu i makpise ame ɔso.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Ɣaa ɔtã maɖi Kristo matã ala bo ikpi ɔso. Fiɛ ɔtara wũ ɔbɔrɛgu i makpise ame sɔ si ɔ̃abara bo bose bɔlɔlɔ.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.