Atos 23
Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs NAA
1 Gɔ Paulo ɔrara anɔ ɔnyɔ ma Yudase matɔ̃meɣɛdze ma loba maasɛ i atɔ̃mekaɣɛkɔ̃ mmɔ kukaakɔ ne, ɔɣere ma sɔ, “Wũ manyii, wũ ɔtu iitã me ipɔ i Ɣaa anɔmi ame iba iabo nɔme ikpɛnɛ nɛgbe iso.”
1 Paulo, fixando os olhos no Sinédrio, disse: — Meus irmãos, tenho vivido até o dia de hoje com a consciência limpa diante de Deus.
2 Gɔ Anania gɔ nɖe ma Yudase sɔrɛdzekpakpa pelepele i ma ndɛ̃ ɔnɔ Paulo ikaɖe ne, ɔɣere mma nɣɛ i Paulo kɔrɛ sɔ mapɛ wũ ɔrɔ̃ta i kanya.
2 Mas Ananias, o sumo sacerdote, mandou aos que estavam perto de Paulo que lhe batessem na boca.
3 Ne Paulo ɔɣere wũ sɔ, “Ɣaa si ɔpɛ-ɔ ɔrɔ̃ta fɔ wũ! Ibere nɛ makua futututu aɖe! Mme atɔ̃meɣɛdze igbã aɖe? Mmara mɛ iso asi sɔ ato aɣɛgu me atɔ̃me ne, me ame iso iɖe ato ata aya gɔ ato aɣɛ sɔ mapɛ me ne!”
3 Então Paulo lhe disse: — Deus há de ferir você, parede branqueada! Você está aí sentado para me julgar de acordo com a Lei e, contra a Lei, ordena que eu seja agredido?
4 Ne mma nɣɛ i Paulo kɔrɛ i mmɔ to makarɛ wũ sɔ, “Ɣaa sɔrɛdzekpakpa pelepele ato atia?”
4 Os que estavam ali perguntaram a Paulo: — Você está insultando o sumo sacerdote de Deus?
5 Ne Paulo ɔtã mmuai sɔ, “Manyii, loiɣe sɔ ɔ̃ nɖe sɔrɛdzekpakpa pelepele, tee loiɖegu wũ ika ngbɔ. Alasɔ matsɛrɛ masɛ i Ɔko Sekelea ame sɔ, ‘Midaaɣɛ ira nyanyarĩa i mi tɔ̃ɖedze iso.’ ”
5 Paulo respondeu: — Eu não sabia, irmãos, que ele é sumo sacerdote. Porque está escrito: “Não fale mal de uma autoridade do seu povo.”
6 Gɔ Paulo ɔnya ɔɖi ite sɔ mma loba maasakanya ne, ma ndɛ̃ mawɛ̃ ɔbɔrɛ i ikuri nɛ marɔ ma Zadukise, fiɛ mawɛ̃ ana ɖe ma Farisise ne, ɔla kulu teteree sɔ, “Wũ manyii, ɔ Farisise loɖe, fiɛ ma Farisise ana loɣe me! Mato maɣɛgu me atɔ̃me alasɔ lofɔ loɖe sɔ makpise to maaledza ita!”
6 Como Paulo sabia que uma parte do Sinédrio se compunha de saduceus e outra, de fariseus, exclamou: — Irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseus. Estou sendo julgado por causa da esperança e da ressurreição dos mortos!
7 Gɔ ɔɣɛ itɔ̃me nɛgbe ne, kakpadzɛ̃ ɔbo i aturikuri wagbe ndɛ̃, maɣɛ so aka anyɔ.
7 Ditas estas palavras, começou uma grande discussão entre fariseus e saduceus, e o Sinédrio se dividiu.
8 Alasɔ ma Zadukise sɛ maɣɛ sɔ makpise iisibata gu Ɣaa makpabo na gu siwarã agbãagbã ana na. Ɣɛɛ ma Farisise ɔfɔ ara wagbe ɔɖuɖu maɖe.
8 Pois os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito, ao passo que os fariseus admitem todas essas coisas.
9 Kulu siare ɔbo i ma ndɛ̃. Mmara matedze ma nɖe ma Farisise ɔya Paulo i kama sɔ gbaã iɖe. Matsɛ iɣɛ ku silɔ kpagɛa sɔ, “Boinya kuira nyanyarĩa i ɔ̃ iso! Siainyɔ Siwarã sirere ɣee Ɣaa kpabo loba ɔ̃ɔɖegu wũ ika!”
9 Houve, pois, muita gritaria no Sinédrio. E, levantando-se alguns escribas que eram do partido dos fariseus, discutiam, dizendo: — Não achamos neste homem mal algum. E se, de fato, algum espírito ou anjo falou com ele?
10 Kakpadzɛ̃ gagbe ɔkɔlɛ kato kabua. Ma ɔɖuɖu ɔmɔɛ̃ Paulo matsɛ wũ ikpakpadzɛ̃. Ne gɔ makpakpɛ̃dze tɔ̃ɖedze ɔnigã sɔ mato maakpadzɛ̃ wũ matutu ne, ɔɣere ɔ̃ makpakpɛ̃dze sɔ masɛ maafɔ wũ mabɔ maapia i iyo ame.
10 Como a discussão ficava cada vez mais intensa, o comandante, temendo que Paulo fosse despedaçado por eles, mandou descer a guarda para que o retirassem dali e o levassem para a fortaleza.
11 Iyi nɛmɔ kasɛ̃ ne, Bosate ɔba ɔ̃aya i Paulo kɔrɛ ɔɣere wũ sɔ, “Paulo, na ɔtu! Kumɛgɔ ame aɣɛ wũ iso itɔ̃me ngbe i Yerusalem ne, ngbɔ ame aaɣɛ i Roma ana ne.”
11 Na noite seguinte, o Senhor, pondo-se ao lado de Paulo, disse:
12 Gɔ kaɖe ɔsɛ̃ ne, ma Yudase mawɛ̃ ɔkã ndamu sɔ maibaɖe ɣee manɛ kuira si maiɖoe Paulo!
12 Quando amanheceu, os judeus se reuniram e juraram que não haviam de comer, nem beber, enquanto não matassem Paulo.
13 Mma lobara adzuni wagbe aaɖe lɛ marɛrɛ̃ sina gu kama.
13 Eram mais de quarenta os que se envolveram nessa conspiração.
14 Makɛlɛ masɔrɛdze makpakpa gu ma matɔ̃ɖedze kɔrɛ masɛ maaɣere ma sɔ, “Bokã ndamu sɔ boibaɖe ɣee bonɛ kuira si boiɖoe Paulo.
14 Estes foram falar com os principais sacerdotes e os anciãos e disseram: — Juramos, sob pena de maldição, não comer coisa alguma, enquanto não matarmos Paulo.
15 Ne ɔso mi gu atɔ̃memaɣɛdze si miɣere makpakpɛ̃dze ɔkpakpa sɔ ɔledza Paulo ikɔ ibɔ kasarɛkɔ̃ ngbe. Mibara lɛ mito mibie sɔ mikarɛ wũ atɔ̃me mibua. Si maɔɖi wũ mato mabɔ ne, iyɔ boɔɖoe wũ i ɔri.”
15 Por isso, agora, juntamente com o Sinédrio, mandem um recado ao comandante para que ele o apresente a vocês, sob o pretexto de que desejam investigar mais acuradamente o caso dele; e nós, antes que ele chegue, estaremos prontos para matá-lo.
16 Ɣɛɛ gɔ Paulo ɔnyiiko ɔbirɛrɛĩ ɔnɔ ara wagbe ɔɖuɖu ne, ɔtere ɔkɛlɛ ngbegɔ mapia Paulo iyo ɔsɛ ɔ̃aɣere wũ.
16 Mas o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido a respeito da trama, foi, entrou na fortaleza e contou tudo a Paulo.
17 Ne Paulo ɔkpere makpakpɛ̃dze ɔwɛ̃ gɔ nɣɛ i mmɔ ɔpia iyo ɔɣere wũ sɔ, “Kɔ ɔporoporoi gɔgbe kɛlɛgu mi tɔ̃ɖedze kɔrɛ. Ɔba itɔ̃me nyaa iwɛ̃ ɔ̃aɣere wũ.”
17 Então este, chamando um dos centuriões, disse: — Leve este rapaz ao comandante, porque tem algo a dizer.
18 Ne ɔso kpakpɛ̃dze ɔkɔ ɔbi ɔkɛlɛgu ma tɔ̃ɖedze kɔrɛ. Ɔɣere wũ sɔ, “Paulo gɔ mapia i iyo ngbe loɣere me sɔ lokɔ ɔbi gɔgbe lobɔ fɔ kɔrɛ si ɔba ɔ̃aɣere-ɔ itɔ̃me nyaa iwɛ̃.”
18 O centurião levou o rapaz ao comandante e disse: — O prisioneiro Paulo me chamou e pediu que eu trouxesse à sua presença este rapaz, pois tem algo a dizer ao senhor.
19 Makpakpɛ̃dze tɔ̃ɖedze ɔmɔɛ̃ ɔporoporoi gɔgbe i kɔrɔ̃, ne ɔkɔ wũ ɔkɛlɛgu kuruɛ ɔkarɛ wũ sɔ, “Be iɖe ato abie sɔ aaɣere me?”
19 O comandante pegou o rapaz pela mão e, levando-o para um lado, perguntou-lhe: — O que você tem para me dizer?
20 Ne ɔɣere wũ sɔ, “Ma Yudase mawɛ̃ ɔbara kanya kawɛ̃ ku ma makpakpa sɔ maaba matã-ɔ iti sɔ miɖi Paulo mibɔ kasarɛkɔ̃ mmɔ kɔrãkaɖe ku adzuni sɔ maakarɛ wũ atɔ̃me awɛ̃.
20 Ele respondeu: — Os judeus decidiram pedir ao senhor que, amanhã, apresente Paulo ao Sinédrio, sob o pretexto de que desejam fazer uma investigação mais acurada a respeito dele.
21 Daakã ma atsue, alasɔ ma mawɛ̃ ma loaɖe lɛ maturi sina wɛrɛ i ɔri iso masia wũ. Mmagbe ɔkã ndamu sɔ maaɖoe Paulo fiɛ maaɖe ara ɣee maanɛ ndu. Ne ɔso ne, mato mabie fɔ ibuai. Maɔsɛ mawɛrɛ koko i ɔri iso, alasɔ mafɔ maɖe sɔ ato aatɔrã atã ma.”
21 Não se deixe persuadir, porque mais de quarenta deles armaram uma emboscada. Fizeram um pacto de, sob pena de maldição, não comer, nem beber, enquanto não matarem Paulo; e agora estão prontos, esperando que o senhor prometa atender o pedido deles.
22 Makpakpɛ̃dze tɔ̃ɖedze gɔgbe ɔsɛ̃ ɔtã wũ sɔ, “Daatã sɔ kuwɛ̃ aakpese ɔnɔ itɔ̃me nɛ aba aaɣere me i ngbe ɖuɖuuɖu!” Ne ka ɔɖi wũ ɔri ne.
22 Então o comandante despediu o rapaz, recomendando-lhe que não dissesse a ninguém ter lhe trazido estas informações.
23 Ne makpakpɛ̃dze tɔ̃ɖedze ɔkpere ɔ̃ makpakpɛ̃dze makpakpa inyɔ ɔɣere ma sɔ, “Mibie makpakpɛ̃dze alafa anyɔ ma loakɛlɛ Kaisarea nɔme kasɛ̃ lɛ iɖɔwũ kaiwɛ̃ ame. Ibua ne mibie mma loala afele maturi alafa anyɔ gu mma loasɛ i apɔngɔ iso ma wũ ma sikɔdzɛ.
23 Chamando dois centuriões, ordenou: — Tenham de prontidão duzentos soldados, setenta cavaleiros e duzentos lanceiros para irem até Cesareia a partir das nove horas da noite.
24 Mitã Paulo apɔngɔ si ɔ̃asɛ iso si mikɔ wũ pɔkɔsɔɔ mikɛlɛgu abã ɔkpakpa Felike kɔrɛ.”
24 Preparem também animais para fazer Paulo montar e levem-no com segurança ao governador Félix.
25 Ne ɔtsɛrɛ ɔko gɔ nse i karɔ̃ ngbe ɔtã abã ɔkpakpa sɔ,
25 O comandante escreveu uma carta nestes termos:
26 Ɔko gɔgbe ɔbɔrɛ i mme Klaudio Lisia kɔrɛ losu losese-ɔ, wũ Sate Felike, loya-ɔ.
26 “Cláudio Lísias ao excelentíssimo governador Félix. Saudações.
27 Ma Yudase ɔmɔɛ̃ ɔrɛrɛ̃ gɔgbe sɔ si maɖoe fiɛ lotã makpakpɛ̃dze ɔfɔ wũ, alasɔ lonɔ sɔ ɔ Romase ɔɖe.
27 Este homem foi preso pelos judeus e estava prestes a ser morto por eles, quando eu, sobrevindo com a guarda, o livrei, por saber que ele era romano.
28 Lokɔ wũ lokɛlɛgu ma kasarɛkɔ̃ sɔ si bonɔ nnɛ iɖe ɔbara.
28 Querendo certificar-me do motivo por que o acusavam, levei-o ao Sinédrio deles.
29 Lonya sɔ ara wa mato maɣɛ ɔse i ma Yudase mmara ara iso gɔ iiɖe iɣɛrɛ nɛ loatã sɔ mapia wũ iyo ɣee maɖoe wũ iɖe.
29 Descobri que ele era acusado de coisas referentes à lei que os rege, mas nada que justificasse morte ou mesmo prisão.
30 Gɔ ɔwɛ̃ ɔɣere me sɔ mato mabara adzuni i ɔ̃ iso sɔ maaɖoe wũ ne, lonyɔ sɔ loasu wũ lobɔ fɔ kɔrɛ si akpere ɔ̃ gu mma lona itɔ̃me sɔ masu ma itɔ̃me mabɔ fɔ kɔrɛ.
30 Sendo eu informado de que ia haver uma emboscada contra o homem, tratei de enviá-lo imediatamente ao senhor, intimando também os acusadores a irem dizer, na sua presença, o que eles têm contra ele. Passe bem.”
31 Ne ɔso kasɛ̃ gamɔ ne, makpakpɛ̃dze ɔbara nnɛ maɣere ma tutuutu, makɔ Paulo masɛ maabo Antipatri.
31 Então os soldados, conforme lhes foi ordenado, pegaram Paulo e, durante a noite, o conduziram até Antipátride.
32 Gɔ kaɖe ɔsɛ̃ ne, makpakpɛ̃dze ma losɛ ngba ɔkpese makɛlɛ ma kawekɔ̃, ne matã mma nsi i apɔngɔ iso ɔkɔ Paulo makɛlɛgu Kaisarea ne.
32 No dia seguinte, voltaram para a fortaleza, tendo deixado os cavaleiros encarregados de seguir viagem com ele.
33 Gɔ masɛ maabo ne, masu Paulo gu ɔko gɔ matã ma matã abã ɔkpakpa.
33 Quando estes chegaram a Cesareia, entregaram a carta ao governador e também lhe apresentaram Paulo.
34 Ɔwi gɔ ɔto ɔka ɔko ne, ɔkarɛ Paulo ngbegɔ ɔbɔrɛ. Gɔ ɔtsue sɔ Paulo ɔbɔrɛ i Kilikia ne,
34 Lida a carta, o governador perguntou de que província Paulo era. E, quando soube que era da Cilícia,
35 ɔɣere wũ sɔ, “Loabo i fɔ itɔ̃me ame kukaakɔ si fɔ kanya maɖaɛdze ɔɔba.” Ne ka ɔtã ɔ̃ makpakpɛ̃dze ma mpia i mmɔ ɔsu Paulo mapia i iyo nɛ i Herodes ɔtsue ame si madzuɛ̃ wũ ne.
35 disse: — Ouvirei você quando chegarem os seus acusadores. E mandou que ele ficasse preso no Pretório de Herodes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.