2 Coríntios 12

Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Atoa sɔ kusia kukuwɛ̃ na i ndamu iɖe ame ne, ikote sɔ loaɖe ndamu. Kiniɔ ne, loakɛlɛgu i katɔ̃ loɣɛ iɖi ite gu ara wɛrɛa wa i Bosate ɔɖi ɔte me iso.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Loɣe Kristo ɔre ɔwɛ̃ gɔ i Bosate ɔsu ɔkɛlɛgu kuɖokpo tɛare i akɔ aweo-ana wa lofe ame. Sosina ame ɔwe o-o siwarã ame ɔwe o-o ne, loibawo ɔtsue, ɣɛɛ Ɣaa ɔ̃ ɔɣe.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Mme sɔ loɣe ɔrɛrɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ masu makɛlɛgu kato. Ɣɛɛ lɛ nto loɣɛ ne, loiɣe si sosina ame iɖe ɔkɛlɛ, ɣee siwarã ame iɖe, ɣɛɛ Ɣaa ɔ̃ ɔɣe.
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 I Paradiso mmɔ ne, ɔrɛrɛ̃ gɔgbe ɔnɔ ara wa maitã ɔri sɔ maɣɛ gu nwã karɔ̃ ɔ̃ibawo ɔɖi.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Ne ɔso loaɖe ndamu i ɔrɛrɛ̃ gɔgbe iso, ɣɛɛ iiɖe mme mɔmɔ iso. Si loaɖe ndamu ne, ara wa lote sɔ lona ɔle kuwɛ̃ iso loaɖe.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Fiɛ si mme sɔ loaɖe ndamu kɔra ne, loibaɖe ngɔ loikpa anɔ, alasɔ loibaɣɛ ara wa loiɖe ɔnukuare. Ɣɛɛ loibaɖe ndamu fiɛ maturi aaba maabu sɔ loɖe ɔturi siare loɖo kumɛgɔ ikote i wũ ikaɖe gu kurabarara ame.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Ne ɔso si loibaɖe ndamu i awawãra gbodzoo wa lonɔ ɔso ne, Ɣaa ɔsu ɔnyɛ gɔ nsɛ ɔbo lɛ siyu ɔpia i wũ ame. Ɔnyɛ gɔgbe se lɛ Ɔbosam kpabo sɔ ɔpɛ me si loibakɔlɛ so kato.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Ikpɛ itɛ lokparama kayi loɣere Ɣaa sɔ ɔɖi ɔnyɛ gɔgbe i wũ ame.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Ɣɛɛ ɔɣere me sɔ, “Wũ abualɛra nɖe nnɛ lonya-ɔ, alasɔ wũ ɔle sɛ ɔte i fɔ ɔle idaawe ame ɔbua.” Ne ɔso so aaɣɔ me fiɛ loawo ndamu ɔɖe i wũ ɔle idaawe iti si Kristo ɔle aawe i wũ ame.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Ne ɔso si lona ɔle fiɛ mato matia me, ɣee nto lowe inyɛ, ɣee mato mati me kama, ɣee ara to awe me ɔle ne, ɔtu sɛ ɔɣɔ me ala Kristo ɔso, alasɔ si lona wũ iso ɔle ne, ne nsɛ lona Kristo ame ɔle ne.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Nto lobara ara lɛ ngɔ iikpa, ɣɛɛ mi lotã nto lobara ngbɔ alasɔ mi ikote sɔ miale me fiɛ. Katɔ̃memasɛdze kɔlɛa mamɔ iilɛ maɖo me i ɔri kuwɛ̃ iso atoa sɔ loiɖe kuira.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Awawãra siare gu akparĩ gu ɔle karabara ga lobara i mi ndɛ̃ ku ɔtu ɣɔa kerekere ɔɔte sɔ katɔ̃mesɛdze mɔmɔ loɖe.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Ira sɛɛ iwɛ̃ pia gɔ lobara lotã mafɔɖedze mama fiɛ loitã mi? Ɛɛbɛrɛ sɔ loikpese ato i mi iso ɔso? Misu iɣɛrɛ nɛmɔ mitsɛ me.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Ɔkpɛ tɛare nto lobie sɔ loba mi kɔrɛ ne, ɣɛɛ loito lobie mi ibuai kuiwɛ̃. Mi mɔmɔ nto lobie ne iiɖe mi sikã alasɔ iiɖe mabi nsɛ mabie karana mafu ma maɣese ɣɛɛ maɣese nsɛ mabie masɛ mabi.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Iba me ɔmɛrɛ̃ sɔ loabara wũ karana ɔɖuɖu gu ɔle karabara i mi iso. Be ɔso miibaɖɔɛ me si mme nto loɖɔɛ mi wodoroo ngbɔ?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Mianɔgu me karɔ̃ sɔ loikpese mi ato. Ɣɛɛ mawɛ̃ aaɣɛ sɔ inɔgba losu nto losɔsɔla mi.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Loki i mma lopia mi ɔwɛ̃ iso loɖe mi amumu?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Lopɛ Tito nrɔɔ̃ sɔ ɔkɛlɛ fiɛ loɖi fɔɖedze ɔwɛ̃ ana losiaira wũ. Tito ɔba ɔ̃aɖe mi amumu? Iiɖe adzuni awɛ̃ aɖe bo, fiɛ iiɖe ɔbara ɔwɛ̃ ɔɖe bo?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Ɔbu mito sɔ ɔwi gɔgbe ɔɖuɖu ame ne kanya boto boɖi so? Ooɣo! Boto boɖe mi ika lɛ kumɛgɔ i Kristo aabie sɔ boɖe mi ika i Ɣaa katɔ̃. Fiɛ ira biara nɛ boabara ne, bo manyii, bosɛ bobara si bosu bobuai mi
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Nto lonigã sɔ kumɛgɔ lonyɔ ɔri sɔ mise ne, loibaba loanya mi ngbɔ. Fiɛ mi wũ kumɛgɔ minyɔ ɔri sɔ lose ne, miibanya me ngbɔ. Nto lonigã sɔ loaba loatu kalɔ, kanɔbɛbɛ, sikpã, wũ ɔnɔwɛ̃ saã ɔkpɛ, maturi iyere inina, maturi iso ara iɣɛ, kato ikɔlɛso gu iɣɛɣɛso i mi ndɛ̃.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Nto lonigã ana sɔ ɔwi gɔ loaledza mi kɔrɛ iba ne, wũ Ɣaa to ɔ̃abɔ me karɔ̃ i mi katɔ̃ sɔ loabiɛ i mma lobara akpi wa nɖe asɔrɔ̃ra, anyanyara mafegu fiɛ maifiniki iti.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.