2 Coríntios 10
Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs NTLH
1 Mme Paulo mɔmɔ losu Kristo karɔ̃ ibɔso gu ɔtu ɣɔa nto loka mi. Mme gɔ misɛ miɣɛ sɔ si lopia i mi kɔrɛ ne, loɖe ɔturi ɣɔa, ɣɛɛ si loɔrui i mi kɔrɛ ne, loɔkpese ɔturi gɔ mba ɔle.
1 Dizem que eu sou humilde quando estou com vocês, mas duro quando estou longe. Pois eu, Paulo, faço este apelo a vocês em nome de Cristo, que foi carinhoso e bondoso.
2 Loto mi i kukpa sɔ midaatã lowe ɔle i mi iso si loba alasɔ lofɔ loɖe sɔ loawo ɔle ɔwe i mma nto maɣɛ sɔ sosina ame adzuni kanya boto bobara ara.
2 Quando eu for aí, não me obriguem a ser duro. Pois eu tenho certeza de que posso agir com dureza contra os que afirmam que fazemos as coisas por motivos humanos.
3 Gbaã iɖe sɔ kayi ame bopia ɣɛɛ boisɛ bokpɛ̃ ku ala kayiiso adzuni.
3 É claro que somos humanos, mas não lutamos por motivos humanos.
4 Alasɔ bo akpakpɛ̃ra iiɖe kayiiso are, ɣɛɛ Ɣaa akpakpɛ̃ra wa mba ɔle fiɛ asɛ awo tsirise kuwɛrɛkɔ̃ gɔ mba ɔle ɔbiɛbiɛ wɔsɔwɔsɔ aɖe.
4 As armas que usamos na nossa luta não são do mundo; são armas poderosas de Deus, capazes de destruir fortalezas. E assim destruímos ideias falsas
5 Wã ame bosɛ bosu bonina mila kakpadzɛ̃ biara ana ne. Bosɛ bobiɛ ɔri atɛ̃ra wa ɔɖuɖu lota aɣɛ i Ɣaa itsue iso. Bosɛ bomɔɛ̃ adzuni ɔɖuɖu sisande sɔ aakã Kristo atsue.
5 e também todo orgulho humano que não deixa que as pessoas conheçam a Deus. Dominamos todo pensamento humano e fazemos com que ele obedeça a Cristo.
6 Fiɛ si mi Kristo atsue ikã ɔɔyi ne, ka boto boawo atsue idaakã biara kutsue ɔkpadzɛ̃.
6 E, quando vocês provarem que são obedientes, estaremos prontos para castigar qualquer desobediência.
7 Mito minyɔ ara i siturina kanya. Mawɛ̃ pia i mmɔ gɔ masɛ mabu sɔ Kristo mare maɖe? Mitã mabu so ngbɔ alasɔ bo wũ Kristo mare boɖe lɛ ma ame.
7 Vocês julgam as coisas pela aparência. Se uma pessoa tem certeza de que pertence a Cristo, deve pensar de novo a respeito disso, pois nós também pertencemos a Cristo, tanto quanto essa pessoa.
8 Si loɔfe ndamu iɖe iɖo kumɛgɔ ikote i ɔle gɔ i Bosate ɔtã bo sɔ bosu bokararã mi iso fiɛ iiɖe sɔ bowɔra mi iso ne, kunuarɛ iibakpɛ̃ me.
8 O Senhor Jesus me deu autoridade sobre vocês, não para destruí-los, mas para fazê-los crescer espiritualmente. E, embora eu tenha me orgulhado um pouco demais da minha autoridade, não tenho nada de que me envergonhar.
9 Loito lobie sɔ ite lɛ ifɔ̃ nto lopia mi i wũ ɔko gɔ lotsɛrɛ ame.
9 Não quero que pareça que estou tentando assustar vocês com as minhas cartas.
10 Alasɔ mawɛ̃ to maɣɛ sɔ, “Paulo siko ba ɔrɔrã sitidza maturi, ɣɛɛ si ɔpia i bo kɔrɛ ne, ɔturi ɣɔa ɔɖe fiɛ ɔ̃ atɔ̃me ana na karɔ̃.”
10 Alguém vai dizer: “As cartas de Paulo são severas e duras; mas, quando ele está conosco, é tímido e, quando fala, é um fracasso.”
11 Lobie sɔ mmamɔ si matsue sɔ ikpaki kuiwɛ̃ na i siko dzɛ bosɛ botsɛrɛ mi gu nnɛ bosɛ bobara si bopia i mi ndɛ̃ ame.
11 Porém essa pessoa deve saber que não existe diferença entre o que escrevemos nas cartas, quando estamos longe, e o que fazemos, quando estamos aí com vocês.
12 Iito bo ɔkã sɔ boasu so bokateragu mma nto makɔlɛ so kato sɔ mafe inya. Ma mɔmɔ losɛ akparĩ wa masu mato makere so ala, fiɛ si ma mɔmɔ akparĩ masu mato makere so ala ne, iyɔ iikpa ma.
12 É claro que não nos atrevemos a nos igualar ou a nos comparar com aqueles que pensam que são tão importantes. Como são ignorantes! Primeiro eles resolvem quais as medidas que irão usar para se medir e depois eles se julgam de acordo com essas mesmas medidas.
13 Bo ne, boibaɖe ndamu bofe kumɛ, ɣɛɛ boatui i ngbegɔ i Ɣaa ɔsɛ ɔtã bo fiɛ karabara ga bobara i mi ndɛ̃ ana pia i ne ame.
13 Nós não vamos nos orgulhar além de certos limites. Deus é quem põe os limites no nosso campo de trabalho, e ele nos deixou chegar até vocês em Corinto.
14 Bo nɖe maturi ɖeakatɔ̃ ma losu Kristo Itɔ̃me Bielea bobɔ mi. Ne ɔso si boto boɖe ndamu i mi iso ne, boiwara kumɛ alasɔ bobara karabara boba boabo i mi ndɛ̃.
14 Desde que vocês estão dentro desses limites, não fomos além deles quando chegamos até aí levando o evangelho de Cristo.
15 Ne ɔso boisɛ boɖe ndamu miwara mibo i maturi mama karabara ame. Ɣɛɛ, i ne kanya ne, bo ɔriinyɔ nɖe sɔ mi kafɔkaɖe aamɔ fiɛ bo karabara i mi ndɛ̃ ana aamɔ kabua lɛ kumɛgɔ i Ɣaa ɔbie.
15 Assim não nos orgulhamos do trabalho que outros têm feito em lugares que vão além dos limites que Deus nos deu. Pelo contrário, esperamos que a fé que vocês têm possa crescer e que nós possamos fazer um trabalho ainda maior entre vocês, sempre dentro dos limites que Deus tem posto para nós.
16 Iyɔ boawo Itɔ̃me Bielea ɔɣɛ ɔfe mi bokɛlɛ nrɔ̃ mama iso gɔ iisibanya sɔ boaɖe ndamu i maturi mama karabara ga maɔbara iso.
16 Então poderemos anunciar o evangelho em outras regiões além daquela onde vocês moram. Isso sem entrar em campos de outras pessoas, para não nos orgulharmos do trabalho feito por elas.
17 Lɛ kumɛgɔ matsɛrɛ mapia i Ɔko Sekelea ame sɔ, “Si ɔrere aaɖe ndamu ne, ɔɖe ndamu i Bosate iso.”
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Quem quiser se orgulhar, que se orgulhe daquilo que o Senhor faz.”
18 Alasɔ iiɖe ɔturi gɔ nsɛ ɔkɔlɛ so kato nɖe ngɔ lokote, ɣɛɛ ngɔ i Ɣaa sɛ ɔkɔlɛ kato.
18 Pois a pessoa só é aprovada quando o Senhor a aprova e não quando é aprovada por si mesma.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.