Lucas 15

ܕܝܬܩܐ ܚܕܬܐ ܕܡܪܢ ܝܫܘܥ ܡܫܝܚܐ ܘܡܙܡܘܪ̈ܐ ܒܠܫܢܐ ܐܬܘܪܝܐ (AII) vs BKJ

Sair da comparação
1 ܐܬܹ‌ܐ ܠܗܘܿܢ ܠܟܸܣ ܝܼܫܘܿܥ ܡܵܟ݂ܣܹ̈ܐ ܘܚܲܛܵܝܹ̈ܐ ܕܫܵܡܥܝܼ ܗܘܵܘ ܠܹܗ.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 ܐܝܼܢܵܐ ܣܵܦܪܹ̈ܐ ܘܦܪ̈ܝܼܫܹܐ ܛܘܼܪܛܸܡ ܠܗܘܿܢ ܘܐܡܝܼܪܗܘܿܢ: ”ܐܵܗܵܐ ܐܢܵܫܵܐ ܩܲܒܘܼܠܹܐ ܝܠܹܗ ܚܲܛܵܝܹ̈ܐ ܘܒܹܐܟ݂ܵܠܵܐ ܝܠܹܗ ܥܲܡܵܝܗ‌ܝ.“
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 ܐܡܝܼܪܹܗ ܐܸܠܵܝܗ‌ܝ ܝܼܫܘܿܥ ܐܵܗܵܐ ܡܲܬܠܵܐ:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 ”ܐܲܝܢܝܼ ܝܠܹܗ ܡܸܢܵܘܟ݂ܘܿܢ ܕܗܵܘܹܐ ܠܹܗ ܡܵܐܐ ܥܸܪ̈ܒܹܐ، ܐܸܢ ܛܵܠܹܩ ܚܲܕ ܡܸܢܵܝܗ‌ܝ ܠܹܐ ܫܵܒܹܩ ܬܸܫܥܝܼ ܘܬܸܫܥܵܐ ܓܵܘ ܒܲܪܝܼܵܐ ܘܐܵܙܹܠܔ ܛܵܥܹܐ ܒܵܬܪ ܗ̇ܘ ܕܝܼܠܹܗ ܛܠܝܼܩܵܐ ܗܲܠܔ ܕܡܲܫ݇ܟ̰ܸܚ ܠܹܗ؟
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 ”ܘܐܝܼܡܲܢ ܕܡܲܫ݇ܟ̰ܸܚ ܠܹܗ، ܟܹܐ ܚܵܕܹܐ ܘܟܹܐ ܫܵܩܹܠܔ ܠܹܗ ܥܲܠܔ ܪ̈ܘܼܦ̮ܫܵܢܘܼܗ‌ܝ.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 ”ܟܹܐ ܐܵܬܹ‌ܐ ܠܒܲܝܬܹܗ ܘܩܵܪܹܐ ܠܚܲܒ݂ܪ̈ܵܘܵܬܘܼܗ‌ܝ ܘܠܫܒ݂ܵܒ݂ܘܼ̈ܗ‌ܝ، ܘܐܵܡܹܪ ܐܸܠܵܝܗ‌ܝ: ’ܚܕܹܝܡܘܼܢ ܥܲܡܝܼ ܕܡܘܼܫ݇ܟ̰ܸܚ ܠܝܼ ܥܸܪܒܝܼ ܕܝܼܗܘܵܐ ܛܠܝܼܩܵܐ.‘
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 ”ܒܹܐܡܵܪܵܐ ܝܘܸܢ ܐܸܠܵܘܟ݂ܘܿܢ، ܗܵܕܟ݂ܵܐ ܒܸܬ ܗܵܘܝܵܐ ܚܲܕܘܼܬܵ‌ܐ ܒܘܼܫ ܙܵܘܕܵܐ ܓܵܘ ܫܡܲܝܵܐ ܥܲܠܔ ܚܲܕ ܚܲܛܵܝܵܐ ܕܬܲܘܸܒ ܡ̣ܢ ܥܲܠܔ ܬܸܫܥܝܼ ܘܬܸܫܥܵܐ ܙܲܕܝܼܩܹ̈ܐ ܕܠܹܐ ܝܢܵܐ ܣܢܝܼܩܹܐ ܠܬܲܘܲܒܬܵ‌ܐ.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 ”ܝܲܢ ܐܲܝܢܝܼ ܒܲܟ݂ܬܵ‌ܐ ܕܗܵܘܹܐ ܠܵܗ̇ ܥܸܣܪܵܐ ܙܘܼܙܹ̈ܐ ܘܛܲܠܩܵܐ ܚܲܕ ܡܸܢܵܝܗ‌ܝ، ܠܹܐ ܡܲܠܗܝܼܵܐ ܫܪܵܓ݂ܵܐ ܘܟܵܢܫܵܐ ܒܲܝܬܵ‌ܐ ܘܛܵܥܝܵܐ ܒܵܬܪܹܗ ܒܚܦܝܼܛܘܼܬܵ‌ܐ ܗܲܠܔ ܕܡܲܫ݇ܟ̰ܚܵܐ ܠܹܗ؟
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 ”ܘܐܝܼܡܲܢ ܕܡܲܫ݇ܟ̰ܚܵܐ ܠܹܗ، ܟܹܐ ܩܵܪܝܵܐ ܠܚܲܒܸܪ̈ܝܵܬܘܼܗ̇ ܘܠܫܒ݂ܵܒ݂ܝܵܬܘܼ̈ܗ̇ ܘܐܵܡܪܵܐ ܐܸܠܵܝܗ‌ܝ: ’ܚܕܹܝܡܘܼܢ ܥܲܡܝܼ ܣܵܒܵܒ ܡܘܼܫ݇ܟ̰ܸܚ ܠܝܼ ܙܘܼܙܝܼ ܕܝܼܗܘܵܐ ܛܠܝܼܩܵܐ.‘
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 ”ܒܹܐܡܵܪܵܐ ܝܘܸܢ ܐܸܠܵܘܟ݂ܘܿܢ، ܗܵܕܟ݂ܵܐ ܒܸܬ ܗܵܘܝܵܐ ܚܲܕܘܼܬܵ‌ܐ ܩܲܕܡ ܡܲܠܲܐܟܹ̈ܐ ܕܐܲܠܵܗܵܐ ܥܲܠܔ ܚܲܕ ܚܲܛܵܝܵܐ ܕܬܲܘܸܒ.“
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 ܡܸܢܕܪܸܫ ܐܡܝܼܪܹܗ ܐܸܠܵܝܗ‌ܝ ܝܼܫܘܿܥ: ”ܚܲܕ ܐܢܵܫܵܐ ܐܝܼܬ ܗܘܵܐ ܠܹܗ ܬܪܹܝ ܒܢܘܿܢܹ̈ܐ.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 ”ܐܡܝܼܪܹܗ ܒܪܘܿܢܵܐ ܙܥܘܿܪܵܐ ܠܒܵܒܘܼܗ‌ܝ: ’ܒܵܒܝܼ، ܗܲܒ݂ܠܔ ܠܝܼ ܣܵܗܡܵܐ ܕܡܵܛܹܐ ܠܝܼ ܡ̣ܢ ܡܸܢܕܝܼ.‘ ܘܦܘܼܠܸܥ ܠܹܗ ܒܹܝܠܵܝܗ‌ܝ ܡܸܢܕܝܼܹܗ.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 ”ܡ̣ܢ ܒܵܬܪ ܚܲܕܟܡܵܐ ܝܵܘܡܵܢܹ̈ܐ ܓ̰ܘܼܡܸܥ ܠܹܗ ܗ̇ܘ ܒܪܘܿܢܵܐ ܙܥܘܿܪܵܐ ܟܠܔ ܡܸܢܕܝܼ ܕܡܛܹܐ ܠܹܗ ܐܸܠܹܗ ܘܐܙܝܼܠܔ ܠܹܗ ܠܐܲܬܪܵܐ ܪܸܚܩܵܐ، ܘܬܵܡܵܐ ܒܘܼܪܒܸܙ ܠܹܗ ܡܸܢܕܝܼܹܗ ܟܲܕ ܒܸܚܵܝܵܐ ܒܫܪܝܼܚܘܼܬܵ‌ܐ.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 ”ܡ̣ܢ ܒܵܬܪ ܕܚܘܼܪܸܓ̰ ܠܹܗ ܟܠܔ ܡܸܢܕܝܼ ܕܐܝܼܬ ܗܘܵܐ ܠܹܗ، ܗܘܹܐ ܠܹܗ ܟܸܦܢܵܐ ܓܘܼܪܵܐ ܓܵܘ ܗ̇ܘ ܐܲܬܪܵܐ، ܘܗ̇ܘ ܫܘܼܪܹܐ ܠܹܗ ܠܸܣܢܵܩܵܐ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 ”ܐܙܝܼܠܔ ܠܹܗ ܘܙܘܼܘܸܓ ܠܹܗ ܥܲܡ ܚܲܕ ܡ̣ܢ ܒܢܲܝ̈ ܗ̇ܘ ܐܲܬܪܵܐ، ܘܗ̇ܘ ܫܘܼܕܸܪܹܗ ܐܸܠܹܗ ܠܚܲܩܠܹܗ ܕܡܲܪܥܹܐ ܚܙܘܼܪܹ̈ܐ.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 ”ܘܟܹܐ ܫܲܗܘܸܬ ܗܘܵܐ ܠܸܡܠܵܝܵܐ ܟܹܪ݇ܣܹܗ ܡ̣ܢ ܐܵܢܝܼ ܚܲܪ̈ܘܼܒܹܐ ܕܐܵܟ݂ܠܝܼ ܗܘܵܘ ܚܙܘܼܪܹ̈ܐ. ܘܐܢܵܫܵܐ ܠܹܐ ܝܵܗܒܹܠܔ ܗܘܵܐ ܠܹܗ ܡܸܢܕܝܼ ܠܹܐܟ݂ܵܠܵܐ.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 ”ܐܝܼܡܲܢ ܕܪܥܝܼܫ ܠܹܗ ܠܓܵܢܹܗ، ܐܡܝܼܪܹܗ: ’ܟܡܵܐ ܦܲܠܵܚܹ̈ܐ ܕܒ݂ܝܼܩܹܐ ܒܗܵܩܵܐ ܐܝܼܬ ܓܵܘ ܒܲܝܬܵ‌ܐ ܕܒܵܒܝܼ ܕܟܹܐ ܙܵܐܹܕ ܡ̣ܢ ܩܲܕܡܵܝܗ‌ܝ ܠܲܚܡܵܐ، ܘܐܵܢܵܐ ܠܲܐܟ݂ܵܐ ܒܸܡܝܵܬܵ‌ܐ ܝܘܸܢ ܡ̣ܢ ܟܸܦܢܝܼ.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 ”’ܒܸܬ ܩܵܝܡܹܢ ܘܐܵܙܹܠ݇ܢ ܠܟܸܣ ܒܵܒܝܼ، ܘܒܸܬ ܐܵܡܪܹܢ ܐܸܠܹܗ، ܒܵܒܝܼ، ܚܛܹܐ ܠܝܼ ܩܲܕܡ ܫܡܲܝܵܐ ܘܩܲܕܡܘܼܟ݂،
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 ”’ܘܡ̣ܢ ܐܵܕܝܼܵܐ ܠܹܐ ܝܘܸܢ ܚܫܝܼܚܵܐ ܕܦܵܝܫܹܢ ܩܸܪܝܵܐ ܒܪܘܿܢܘܼܟ݂. ܥܒ݂ܘܿܕ ܠܝܼ ܐܲܝܟ݂ ܚܲܕ ܡ̣ܢ ܦܲܠܵܚܘܼ̈ܟ݂ ܕܒ݂ܝܼܩܹܐ ܒܗܵܩܵܐ.‘
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 ”ܩܝܼܡ ܠܹܗ ܘܐܬܹ‌ܐ ܠܹܗ ܠܟܸܣ ܒܵܒܘܼܗ‌ܝ، ܘܗܸܫ ܗ̇ܘ ܪܸܚܩܵܐ ܝܗܘܵܐ، ܚܙܹܐ ܠܹܗ ܐܸܠܹܗ ܒܵܒܘܼܗ‌ܝ ܘܪܘܼܚܸܡ ܠܹܗ ܥܲܠܘܼܗ‌ܝ، ܘܪܚܝܼܛ ܠܹܗ ܘܚܦܝܼܩ ܠܹܗ ܐܸܠܹܗ ܘܢܫܝܼܩ ܠܹܗ.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 ”ܘܐܡܝܼܪܹܗ ܐܸܠܹܗ ܒܪܘܿܢܹܗ: ’ܒܵܒܝܼ، ܚܛܹܐ ܠܝܼ ܩܲܕܡ ܫܡܲܝܵܐ ܘܩܲܕܡܘܼܟ݂، ܡ̣ܢ ܐܵܕܝܼܵܐ ܠܹܐ ܚܵܫܚܹܢ ܕܦܵܝܫܹܢ ܩܸܪܝܵܐ ܒܪܘܿܢܘܼܟ݂.‘
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 ”ܐܝܼܢܵܐ ܐܡܝܼܪܹܗ ܒܵܒܘܼܗ‌ܝ ܠܪܹ̈ܓܵܘܵܬܘܼܗ‌ܝ: ’ܒܓ̰ܲܠܕܘܼܬܵ‌ܐ ܦܲܠܛܘܼܢ ܓ̰ܘܼܒܵܐ ܪܹܝܫܵܝܬܵ‌ܐ ܘܡܲܠܒܸܫܘܼܢ ܠܵܗ̇ ܥܲܠܘܼܗ‌ܝ، ܘܡܚܹܝܡܘܼܢ ܥܸܙܲܩܬܵ‌ܐ ܒܐܝܼܕܹܗ، ܘܡܲܠܒܸܫܘܼܢ ܨܵܘܠܹ̈ܐ ܒܐܲܩܠܵܬܘܼ̈ܗ‌ܝ،
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 ”’ܘܡܲܝܬܹܝܡܘܼܢ ܘܦܪܘܿܡܘܼܢ ܬܵܘܪܵܐ ܛܪܝܼܨܵܐ ܕܐܵܟ݂ܠܲܚ ܘܥܵܒ݂ܕܲܚ ܒܘܼܣܵܡܵܐ،
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 ”’ܣܵܒܵܒ ܐܵܗܵܐ ܒܪܘܿܢܝܼ ܡܝܼܬܵ‌ܐ ܝܗܘܵܐ ܘܚܝܹܐ ܠܹܗ، ܛܠܝܼܩܵܐ ܝܗܘܵܐ ܘܦܝܼܫ ܠܹܗ ܡܫ݇ܟ̰ܝܼܚܵܐ.‘ ܘܫܘܼܪܹܐ ܠܗܘܿܢ ܠܸܥܒ݂ܵܕܵܐ ܒܘܼܣܵܡܵܐ.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 ”ܒܪܘܿܢܹܗ ܓܘܼܪܵܐ ܓܵܘ ܚܲܩܠܵܐ ܝܗܘܵܐ، ܐܝܼܡܲܢ ܕܐܬܹ‌ܐ ܠܹܗ، ܘܩܘܼܪܒܸܢܹܗ ܠܒܲܝܬܵ‌ܐ، ܫܡܝܼܥ ܠܹܗ ܩܵܠܵܐ ܕܙܡܵܪܵܐ ܘܪܸܩܕܵܐ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 ”ܩܪܹܐ ܠܹܗ ܚܲܕ ܡ̣ܢ ܪܹ̈ܓܵܘܵܬܹ‌ܐ ܘܒܘܼܩܸܪܹܗ ܡܸܢܹܗ: ’ܡܘܼܕܝܼ ܝܠܹܗ ܐܵܗܵܐ؟‘
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 ”ܓ̰ܘܼܘܸܒ ܠܹܗ ܐܸܠܹܗ: ’ܐܲܚܘܿܢܘܼܟ݂ ܐܬܹ‌ܐ ܠܹܗ، ܘܒܵܒܘܼܟ݂ ܦܪܝܼܡ ܠܹܗ ܬܵܘܪܵܐ ܛܪܝܼܨܵܐ، ܣܵܒܵܒ ܩܘܼܒܸܠܔ ܠܹܗ ܐܸܠܹܗ ܚܵܝܵܐ.‘
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 ”ܟܪܝܼܒ ܠܹܗ ܗ̇ܘ ܘܠܹܐ ܒܵܥܹܐ ܗܘܵܐ ܠܸܥܒ݂ܵܪܵܐ. ܦܠܝܼܛ ܠܹܗ ܒܵܒܘܼܗ‌ܝ ܘܦܘܼܪܦܸܠܔ ܠܹܗ ܒܝܼܹܗ.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 ”ܐܝܼܢܵܐ ܗ̇ܘ ܓ̰ܘܼܘܸܒ ܠܹܗ ܘܐܡܝܼܪܹܗ ܠܒܵܒܘܼܗ‌ܝ: ’ܐܲܢܹܐ ܟܡܵܐ ܫܸܢܹ̈ܐ ܒܸܦܠܵܚܵܐ ܝܘܸܢ ܐܸܠܘܼܟ݂ ܐܲܝܟ݂ ܚܲܕ ܥܲܒ݂ܕܵܐ، ܘܗܸܟ̃ ܠܹܐ ܝܘܸܢ ܫܡܝܼܛܵܐ ܦܘܼܩܕܵܢܘܼܟ݂، ܐܝܼܢܵܐ ܐܘܼܦ ܚܲܕ ܓܸܕܝܵܐ ܠܹܐ ܝܘܸܬ ܝܘܼܗܒ݂ܵܐ ܐܸܠܝܼ ܕܡܲܒܣܸܡܸܢ ܥܲܡ ܚܲܒ݂ܪ̈ܵܘܵܬ‌ܝܼ.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 ”’ܐܝܼܢܵܐ ܐܵܗܵܐ ܒܪܘܿܢܘܼܟ݂ ܕܒܘܼܪܒܸܙ ܠܹܗ ܡܸܢܕܝܼܘܼܟ݂ ܥܲܡ ܙܵܢܝܵܬܹ̈‌ܐ، ܐܝܼܡܲܢ ܕܐܬܹ‌ܐ ܠܹܗ ܦܪܝܼܡ ܠܘܼܟ݂ ܐܸܠܹܗ ܬܵܘܪܵܐ ܛܪܝܼܨܵܐ.‘
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 ”ܐܡܝܼܪܹܗ ܐܸܠܹܗ ܒܵܒܘܼܗ‌ܝ: ’ܒܪܘܿܢܝܼ، ܐܲܢ݇ܬ ܒܟܠܔ ܥܕܵܢܵܐ ܥܲܡܝܼ ܝܘܸܬ، ܘܟܠܔ ܡܸܢܕܝܼ ܕܐܝܼܬ ܠܝܼ ܕܝܼܘܼܟ݂ ܝܼܠܹܗ.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 ”’ܐܝܼܢܵܐ ܘܵܠܹܐ ܝܗܘܵܐ ܐܸܠܲܢ ܠܸܥܒ݂ܵܕܵܐ ܒܘܼܣܵܡܵܐ ܘܠܸܚܕܵܝܵܐ، ܣܵܒܵܒ ܐܵܗܵܐ ܐܲܚܘܿܢܘܼܟ݂ ܡܝܼܬܵ‌ܐ ܝܗܘܵܐ ܘܚܝܹܐ ܠܹܗ، ܛܠܝܼܩܵܐ ܝܗܘܵܐ ܘܦܝܼܫ ܠܹܗ ܡܫ݇ܟ̰ܝܼܚܵܐ.‘“
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.