João 4
Amani Owr (ADJ) vs NAA
1 — ausente —
1 Quando Jesus soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele fazia e batizava mais discípulos do que João
2 — ausente —
2 — se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos —,
3 — ausente —
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Ke nʼím a, ow it eke li kʼɛcr Samari wus af eci.
4 E era-lhe necessário passar pela região da Samaria.
5 Lʼow li titm Samari eci baŋn nyam eke wɛl bʼɛsŋ Sikar. Baŋn a titm Jakↄb ecʼↄgm a ekʼↄŋ jim Josɛf a.
5 Assim, Jesus chegou a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Yogŋ anake Jakↄb eci mijↄmu a anŋ a. Eke Jesu sos kikn es usu im ab ɛm a, li sig es mijↄmu a e saw. Ow ↄtu eke ki bɛbmn lɛgŋ uyu nuŋ ab.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Cansado da viagem, Jesus sentou-se junto ao poço. Era por volta do meio-dia.
7 Samari yↄwi nyam ow am aw mij, ɛtŋ Jesu dadʼr ninɛ: «Yↄw na ee! Ɔ̀ŋʼm mij tɛl mʼɛ́gŋ.»
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Jesus lhe disse:
8 (Ke in e jam ɛsɛl a im baŋn a eke kʼↄl ob ij.)
8 Pois os seus discípulos tinham ido à cidade comprar alimentos.
9 Samari yↄwi a dad Jesu ninɛ: «Kↄ ŋ, eke el Jwif a, ayaf tasi ɛm eke mʼel Samari yↄwi a, am sus tasi ibrm im mij eke kʼɛgŋ ee?» (Tasi ɛm a, Samari eyŋ lele Jwifɛl ab nɛny ókrm af.)
9 Então a mulher samaritana perguntou a Jesus: — Como, sendo o senhor um judeu, pede água a mim, que sou mulher samaritana? Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.
10 Jesu dadʼr ninɛ: «Blel uw Nyam ecʼob ap a, lele ɛgŋ a ekʼam ibrmʼŋ mij eke kʼɛgŋ ab any ana, ke ŋ anake blel ɛ́wl ibrmʼn mij eke kʼɛgŋ, ke blel nʼↄ́ŋ mij ewl mij a.»
10 Jesus respondeu:
11 Yↄw a ↄdu eb dad ninɛ: «Ɛgŋ gbɛl, mijↄmu a im ɛm, ɛtŋ ɛmɛny sonu yɛji ↄnyam ab; bogŋ bʼow ɛŋn mij ewl mij ikŋ na ee?
11 Ao que a mulher respondeu: — O senhor não tem balde e o poço é fundo. De onde vai conseguir essa água viva?
12 Mijↄmu na, ɛy lagŋ Jakↄb ↄŋ ɛy, in obi lʼɛgŋ mij a, in ecʼey lele in e mɛbob ab yɛji ɛgŋ mij na. Kↄ am tutr eke agb akm Jakↄb ee?»
12 Por acaso o senhor é maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, assim como os seus filhos e o seu gado?
13 Jesu dadʼr ninɛ: «Ɛgŋ fɛŋ eke bʼow ɛgŋ mij na a, ɛmɛny mijamn bʼow ↄnyʼn;
13 Jesus respondeu:
14 gbɛkↄ ɛgŋ eke bʼow ɛgŋ mij a eke mʼow mʼↄŋʼn a, mijamn kʼow ↄnymʼn lɛgŋ kaka. Mij a eke mʼow mʼↄŋʼn a bʼow ɛwl el mij ewl mij ekʼow ɛm sel ekʼↄnym uwr bʼow jɛjn ok ↄkm.»
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Yↄw a dadʼr ninɛ: «Ɛgŋ gbɛl, ↄŋʼm mij ikŋ na yecʼɛtŋ ke mijamn kʼↄ́nym im mʼowm aŋa mʼawm mij ij.»
15 A mulher lhe disse: — Senhor, quero que me dê essa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Jesu dadʼr ninɛ: «Ìm ɛsŋ acŋ ke ɛ́wl mɛny ow aŋa.»
16 Jesus disse:
17 Yↄw a dadʼr ninɛ: «Mʼↄnym igŋ.» Jesu dadʼr ninɛ: «Ŋ e low ij eke dad ekʼↄnym igŋ a,
17 Ao que a mulher respondeu: — Não tenho marido. Então Jesus disse:
18 aŋke ikŋ anym ↄny egŋ yen, ɛtŋ lɛgŋ na ɛm ecʼɛgŋ a ekʼin ab ir a yɛji elm ŋ ecʼigŋ. Dad low nɛnyɛmbri nyam.»
18 Porque já teve cinco, e esse que agora tem não é seu marido. O que você disse é verdade.
19 Ɛtŋ yↄw a dadʼr ninɛ: «Ɛgŋ gbɛl, mʼam uw any eke ŋ kokoba ↄb ɛs.
19 A mulher então lhe disse: — Agora eu sei que o senhor é um profeta!
20 Ɛy lagŋɛl Samari eyŋ igŋ Nyam nuŋ lafɛny na af, ɛtŋ ↄny Jwifɛl bi dadr eke yogŋ eke wɛl kʼigŋ Nyam nuŋ a el Jerusalɛm.»
20 Nossos pais adoravam neste monte, mas vocês dizem que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Jesu dadʼr ninɛ: «Yↄw, ùbʼm nawrɛ: lɛgŋ am ow ɛtŋ yogŋ eke bʼow igŋn Ɛs Nyam nuŋ a, ow kʼow elm lafɛny na af, ow kʼow elm Jerusalɛm yɛji.
21 Jesus respondeu:
22 Ɔny, Samari eyŋ, ↄny e Nyam eke bʼigŋn nuŋ a, uwmn in any; ɛy Jwifɛl, ɛy ecʼa eke si bʼigŋ nuŋ a, sʼuwʼr any, aŋke Jwifɛl ɛm es eb ɛlu anŋ ow.
22 Vocês adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Lɛgŋ am ow, ɛtŋ lɛgŋ a ow yɛjʼŋ̂, yogŋ, Nyam nuŋ igŋ ɛsɛl tasi a bʼow igŋ Ɛs nuŋ abŋ ɛm, ɛsɛ elel eke Jim ɛluʼl ↄkm ab af; tasi ɛm a, Nyam nuŋ igŋ ɛsɛl amua anake Ɛs am ↄl es a.
23 Mas vem a hora — e já chegou — em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. Porque são esses que o Pai procura para seus adoradores.
24 Nyam el abŋ, ow sosiɛm agŋ a eke kʼigŋʼn nuŋ a, -lʼit eke -li kʼigŋ ow nuŋ abŋ ɛm ɛsɛ elel eke Jim ɛluʼl ↄkm ab af.»
24 Deus é Espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Yↄw a dadʼr ninɛ: «Mʼuw any eke Mesi a bʼow ow. (Mesi a ow e nyandrɛ el Krist.) Lɛgŋ a eke li bʼow lʼow a, li bʼow lʼotar ów a fɛŋ akr lʼok ɛy.»
25 A mulher respondeu: — Eu sei que virá o Messias, chamado Cristo. Quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Jesu dadʼr ninɛ: «Ɛm eke mʼam dadʼŋ odad a, ɛm ana.»
26 Então Jesus disse:
27 Ɛtŋ wanci ab af, Jesu eci jam ɛsɛl a ɛwl ow, ɛtŋ -nʼɛŋan ow eke ow am dad odad yↄw ab; eke -lʼɛkan ow a, ow e low iti ɛl any. Gbɛkↄ ɛl ɛm ecʼɛgŋ kaka ↄtum ibramʼn low ɛsmɛ: «Kↄ bla am ↄl ee? Kↄ bla ɛtŋ am dad ów in ab ee?»
27 Naquele momento, chegaram os discípulos de Jesus e se admiraram ao vê-lo falando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou: “O que você está querendo?” Ou: “Por que o senhor está falando com ela?”
28 Yↄw a ɛw in e mijel a es yogŋ, ɛtŋ lʼɛwl nʼim baŋn a, nʼam dad agŋ lʼɛsɛ:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse ao povo:
29 «Òwr ɛkan ɛgŋ eke dadʼm ɛm e low fɛŋ eke mi kok a. Kↄ ow kʼelm Mesi ab ee?»
29 — Venham comigo e vejam um homem que me disse tudo o que eu já fiz. Não seria ele, por acaso, o Cristo?
30 Agŋ a ok ↄkm baŋn a ɛtŋ aam yogŋ a eke Jesu anŋ a.
30 Então saíram da cidade e foram até onde Jesus estava.
31 Ke ow eci wanci ab af, jam ɛsɛl a am ŋↄŋn Jesu ɛsɛ: «Ɛgŋ gbɛl, ìj ob tɛl ↄ!»
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus, dizendo: — Mestre, coma!
32 Kↄ li dad wɛl ninɛ: «Mʼↄny ob ij eke uwmn any.»
32 Mas ele lhes disse:
33 Jam ɛsɛl a am bibrmn in ɛl ↄfr ɛsɛ: «Kↄ ɛgŋ ka kʼisʼr ob ij ee?»
33 Então os discípulos começaram a dizer entre si: — Será que alguém lhe trouxe algo para comer?
34 Jesu dad ɛl ninɛ: «Eke mi kok ɛgŋ a ekʼɛrmʼm a ecʼerur, ɛtŋ mʼuwar juma a eke lʼabulʼm a, ke ɛm ecʼob ij ab ana.
34 Jesus lhes declarou:
35 Ɔny, bʼewal egb a, bi dadr ɛsrɛ: “Ɛmɛny ow anŋ awl yar gbuŋ ke egb ub e lɛgŋ bɛ́bmn ab.” Gbɛkↄ ɛm, mʼam dad ↄny eke ki lɛɛr sↄgm a sɛnyn sɛnyn: egb a ebl, ow bɛbmn ub ab!
35 Vocês não dizem que ainda faltam quatro meses até a colheita? Eu, porém, lhes digo: Levantem os olhos e vejam os campos, pois estão maduros para a colheita.
36 Ɛgŋ ekʼam ub egb a, kpɛkŋ bʼɛŋn in e labm sↄg a, ɛtŋ li bʼas egb a luku sel ekʼↄnym uwr eci; ow ɛm a, ɛgŋ ekʼam ewl lele ɛgŋ ekʼam ub ab ab bʼokr af kok sos ɛm iŋn.
36 Quem colhe recebe desde já a recompensa e ajunta o seu fruto para a vida eterna, para que se alegrem ao mesmo tempo o que semeia e o que colhe.
37 Ɛɛ, nyandrɛ odad na ekʼam dad ɛsɛ: “Ɛgŋ nyam bʼewl, ke ɛgŋ ɛjeci nyam bʼub a,” el low nawrɛ.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: “Um é o que semeia, outro é o que colhe.”
38 Ɔgm nyam ɛm eke kokmn juma a, mʼɛrm ↄny imn ubr egb yogŋ; agŋ ɛjeci ikŋ anym kok juma yogŋ, ɛtŋ ↄny ɛŋan gbre eke -lʼijr a e liy.»
38 Eu os enviei a colher o que vocês não semearam; outros trabalharam, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Yↄw a dad Samari eyŋ a ninɛ: «Ɛgŋ na dadʼm low fɛŋ eke mi kok a.» Ow ɛm a, agŋ a ub nawrɛ aŋke yↄw a dad ɛl.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus, por causa do testemunho da mulher, que tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu já fiz.”
40 Ow sosiɛm, eke Samari eyŋ a im ɛŋn Jesu a, -ni ŋↄŋn ow ekʼow kʼɛgŋ anŋ ɛl ab; ɛtŋ Jesu anŋ yogŋ sɛgŋ yony.
40 Quando, pois, os samaritanos foram até Jesus, pediram-lhe que permanecesse com eles; e Jesus ficou ali dois dias.
41 Ɛtŋ sica Jesu, in obi ecʼodad eke nʼam dad a sosiɛm, agŋ a ekʼam ubʼr nawrɛ a am ɛny afŋn es;
41 Muitos outros creram nele, por causa da palavra de Jesus.
42 ɛtŋ -nʼam dad yↄw a -lʼɛsɛ: «Sica ow elm ŋ ecʼodad a eke dad a sosiɛm cɛ sʼubm nawrɛ ij, kↄ ɛy obi sʼiriʼr nɛnym, ɛtŋ sʼuw any eke lʼel wus na ecʼEs Eb Ɛlu Ɛs tasi.»
42 E diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você falou que nós cremos, mas porque nós mesmos ouvimos, e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Eke sica Jesu kok sɛgŋ yony usu a, lʼigb yogŋ nʼim Galile.
43 Passados dois dias, Jesus saiu dali e foi para a Galileia.
44 Tasi ɛm a, in obi lʼikŋ anym li dad ninɛ: «Kokoba ↄb ɛs ↄ́nym any in ecʼɛb tasi ab ɛm.»
44 Porque o próprio Jesus testemunhou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Gbɛkↄ sica eke nʼim lʼɛy Galile wus af a, yogŋ ecʼagŋ a ebʼr sɛnyn sɛnyn, aŋke agŋ amua yɛji im Jerusalɛm Pak ecʼes gbɛgbl ab ɛm ɛtŋ -lʼɛkn ów a fɛŋ eke Jesu kok es gbɛgbl a e lɛgŋ a.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que Jesus tinha feito em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Sica ɛmɛny lʼɛwl lʼow Galile Kana baŋn, yogŋ a eke lʼoc mij li kokr mar a. Ɛb ebu a eci juma idr ɛs ligbɛl a anŋ yogŋ. In ecʼiy ekʼanŋ Kapɛrnayum a ↄl am ↄny.
46 Jesus foi outra vez a Caná da Galileia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Eke juma idr ɛs a iri eke Jesu anŋ Jude ow Galile a, nʼim nʼɛŋn ow ɛtŋ nʼam ŋↄŋn ow ekʼow kʼow Kapɛrnayum ewlm jim ekʼam uw a.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe que fosse curar o seu filho, que estava morrendo.
48 Jesu dadʼr ninɛ: «Ɔny gbɛ sɛgŋ fɛŋ, eke ɛknmn mɛny ɛwr lele ów any iti owi ab a, kʼↄtumn ubmn nawrɛ.»
48 Então Jesus lhe disse:
49 Juma idr ɛs a dadʼr ninɛ: «Ɛgŋ gbɛl, òw ɛm ogŋ a gbuŋ ke ɛm ecʼiy a úw.»
49 O oficial pediu mais uma vez: — Senhor, venha, antes que o meu filho morra!
50 Jesu dadʼr ninɛ: «Ɛ̀wl im ŋ ogŋ a, kↄ ejimŋ sos ok es.» Lʼub odad a eke Jesu dadʼr a nawrɛ ɛtŋ nʼim gbugŋ.
50 Jesus respondeu: O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Eke kpɛkŋ lʼus ejagb nʼaam a, in eci juma kok ɛsɛl a ekʼam usʼr jam ow a ↄbrʼr ɛtŋ dadʼr ninɛ: «Ejimŋ sos ok es!»
51 Quando já estava a caminho, os seus servos vieram ao encontro dele, anunciando-lhe que o seu filho estava vivo.
52 Kpɛkŋ nʼam ibrm wɛl wanci ab af eke in ecʼiy a sos ok es a, ɛtŋ -li dad ow ninɛ: «Efi ncebles eci wanci nyam ɛm, lɛgŋ na af anake lɛfr a ocʼr es lís a.»
52 Então perguntou a que horas o seu filho havia se sentido melhor. Informaram: — Ontem, à uma hora da tarde a febre o deixou.
53 Odad a ok iy ɛs a es sos ɛm ekʼow el wanci ab af a cɛ eke Jesu dadʼr eke ejimŋ sos ok es a, ɛtŋ in lele in ecʼakŋ ab ab a fɛŋ -nʼↄny ↄmn Jesu ɛm.
53 Com isso, o pai reconheceu que aquela era precisamente a hora em que Jesus tinha dito a ele: “O seu filho vai viver.” E ele e toda a sua casa creram.
54 Sakp yony ɛm e mɛny ɛwr eke Jesu kok, Jude eke nʼanŋ nʼim Galile ab ana.
54 Este foi o segundo sinal que Jesus fez, depois de ir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.