Atos 27

Tèstèman nèf-la: Épi an posyòn an liv samz-la (ACFNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Lè yo désidé pou fè nou pwan batiman pou alé péyi Itali, yo pwan Pòl épi déotwa lézòt pwizonnyé épi ladjé yo an lanmen Jouliyòs, an chèf an gany sé sòlda-a yo ki té ka kwiyé Batalyon Siza-a.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Nou batjé an batiman ki té sòti Adranmitiyòm épi i té pawé pou alé an diféwan plas an Écha, kon sa nou pati alé. Aristakòs té épi nou. I té sòti an vil Tèsalonnika ki an Masédonnya.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 An li denmen nou wivé Sidon, épi Jouliyòs té bon pou Pòl. I kitéʼy alé atè pouʼy ay wè janʼy, pou yo té sa ba li sa i té bizwen.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Nou pati ankò épi van-an té tèlman kont nou, nou té ni pou pasé bò péyi Saypròs koté van-an pa té ka vanté tèlman fò-a.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Nou twavèsé lanmè-a douvan Silisiya épi Panfiliya, épi nou kòsté an vil Mira ki an Lisya.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Lè nou wivé la, chèf sòlda-a jwenn on batiman ki té sòti Alèkzandriya ki té ka alé Itali, kon sa i batjé nou abò-a.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Batiman-an alé dousman pou tibwen jou, épi nou té ni an chay twaka, mé alafen nou wivé bò vil Nidous. Van-an pa té ka kité nou alé pli lwen an diwèksyon sala, kon sa nou pasé anba bouden Krit, koté van-an pa té ka vanté-a jis tan nou pasé bò Kap Salmonn.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Nou pasé tou pwé tè, mé nou té ni an chay twaka jis tan nou wivé adan on plas yo ka kwiyé Bon Lawad, tou pwé vil Lasi-a.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Nou té ja pèdi tibwen tan, épi jou-a sé Jwif-la té ka wèsté san manjé pou sélébwé pawdonnasyon péché-a té ja pasé. Lè sala i té ja vini danjéwé an chay pou té kontiné asou voyaj-la. Kon sa Pòl ba yo an bon konsèy,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 i di yo, “Mésyé, mwen wè voyaj nou kay danjéwé an pil pou nou. Nou kay pèd batiman-an épi chay-la ki andidanʼy-lan, épi jis moun ki kay mò tou.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Mé chèf sòlda Ronm-lan té ni pli konfyans an pawòl kaptenn-an épi mèt batiman-an pasé an pawòl Pòl.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Lawad-la sé pa té an bon lawad pou pasé tan fwédi-a, kon sa pwèskè tout sé nonm-lan té vlé pwan chans-lan pou pati alé pou nou wivé Finiks si i té posib, pou nou té sa pasé tan fwédi-a la. Finiks sé on vil ki an Krit. La té ni an lawad ki té ni dé diféwan diwèksyon, yonn asou gòch sòlèy kouchan épi yonn asou dwèt sòlèy kouchan.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 An ti van koumansé vanté pa anba, épi sé nonm-lan té kwè yo té kay sa wivé Finiks, kon sa yo lévé tjò fè-a ki ka tjenbé batiman-an épi yo voyajé tou pwé péyi Krit.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Mé adan an ti mouman an gwo van mové tan sòti pa anlè tè-a ka désann, van sala té sòti asou gòch sòlèy lévan.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Van-an pwan batiman-an, épi lè yo wè i té enposib pou yo té kondwi batiman-an an van-an, yo kité van-an mennen yo alé koté i té vlé.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Lè nou wivé an bout ti lilèt-la yo ka kwiyé Kòda-a, nou jwenn an ti soulajman, épi apwé an chay twaka nou chapé ti kannòt-la ki té bò batiman-an.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Yo hédi kannòt-la mouté abò-a, épi yo mawé kòd byen séwé tout oliwon batiman-an pouʼy pa té sa kwazé. Yo kwè batiman-an té kay touché sab bò Libya, kon sa yo bésé vwèl-la épi yo kité van-an mennen yo alé.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Van mové tan-an kontiné ka bat nou pli wèd toujou, kon sa an li denmen yo koumansé jété chay ki té abò batiman-an an dlo.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Jou apwé sa, yo jété adan sé ikwipman-an ki té an batiman-an an dlo èk lanmen yo.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Nou pa té ka wè ni sòlèy ni étwal pou konmen jou, épi van mové tan-an kontiné ka vanté fò toujou, épi nou pa té wè pyès mannyè nou té kay chapé.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Apwé sé nonm-lan té wèsté an chay tan san manjé, Pòl doubout douvan yo épi i di yo, “Mésyé, zòt té sipozé kouté mwen lè mwen té di zòt pa kité Krit. Nou pa té kay jwenn otan donmaj épi nou pa té kay pèd otan bagay.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Mé atjwèlman mwen ka di zòt pwan tjè! Pa yonn an zòt ki kay pèd laviʼy. Sé batiman-an yonn nou kay pèd.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Mwen konnèt sa, paski yè òswè Bondyé ki mèt-la mwen ka sèvi-a, voyé on nanj pawèt douvan mwen.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 I di mwen, ‘Pòl, pa pè! Ou ni pou wivé douvan Siza, épi pou lapétiʼw Bondyé kay sové lavi tout sé moun-an ki ka voyajé épiʼw-la.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Kon sa mésyé, pwan tjè, paski mwen asiwé Bondyé kay fè tout sa i di mwen-an,
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 mé van-an kay voyé batiman-an alé asou tè.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 I té ni katòz nwit dépi van-an té ka malmennen nou an Lanmè Mèditaréniyann-an. Lè i wivé bò mennwit kon sa, sé nonm-lan ki té ka navidjé batiman-an, yo apèsivwè yo té ka wivé tou pwé tè.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Kon sa yo ladjé an kòd ki té ni an plon mawé adanʼy épi yo jwenn la té ni ven (20) bwas dlo. Lè yo alé pli douvan, yo ladjé kòd-la désann ankò épi yo jwenn i té bò kenz (15) bwas dlo.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Yo té pè batiman-an té kay kwazé asou kayè-a, kon sa yo ladjé kat tjò fè pa an bout batiman-an épi yo té ka mandé pou jou ouvè.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Sé nonm-lan ki té ka navidjé batiman-an té vlé tiwé kò yo abò batiman-an, kon sa yo ladjé ti kannòt-la an dlo pou yo fè akwèdi sé tjò fè yo té kay mawé an lavan batiman-an.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Kon sa Pòl di chèf sòlda Ronm-lan épi sé sòlda-a, “Si sé nonm sala pa wèsté abò batiman-an, zòt pyès pa kay chapé!”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Lè Pòl di yo sa, sé sòlda-a koupé kòd-la ki té tjenbé ti kannòt-la épi yo kité van-an chayéʼy alé.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Lè jou té ka alé pou ouvè, Pòl ankouwajé yo tout pou manjé. I di, “Jòdi-a ka bay katòz jou dépi zòt ka èspéyé, épi zòt pʼòkò manjé anyen.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Souplé, manjé tak manjé atjwèlman. Zòt kay bizwenʼy pou viv. Pa menm on bwanch an chivé zòt ki kay pèd.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Apwé Pòl fin di yo sa, i pwan pen épi i wimèsyé Bondyé douvan yo tout épi i kaséʼy épi i koumansé manjé.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Lè yo wè sa, yo tout pwan tjè épi yo menm koumansé manjé.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 La té ni dé san swasant sèz (276) an nou ki té abò batiman-an.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Lè tout moun fin manjé bouden yo wèd, yo jété lèstan sé gwenn-an an lanmè-a pou té sa fè batiman-an pli léjè.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Lè jou ouvè, yo pa té sav ki tè yo té wè-a, mé yo wè on lans ki té ni bèl sab, kon sa yo désidé yo kay éséyé fè batiman-an antwé asou sab-la.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Kon sa yo koupé kòd-la ki té ka tjenbé sé tjò fè-a épi yo kitéʼy an dlo-a. Menm lè-a, yo démawé kòd-la ki té ka mawé sé gouvènay-la, épi yo hosé vwèl-la ki té douvan batiman-an, pou van-an té sa pousé batiman-an alé atè, épi yo alé douvan.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Mé batiman-an mouté asou an koté ki plat. Bout douvan-an pwi épi i pa té sa alé pyès koté, épi a menm lè-a sé gwo lanm-lan té ka kwazé bout dèyè-a.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Sé sòlda-a fè on plan pou yo tjwé tout sé pwizonnyé-a pou yo pa té sa najé atè épi chapé kò yo,
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 mé chèf sòlda Ronm-lan anpéché yo fè sa paski i té vlé sové Pòl. Kon sa i konmandé tout sa ki sa najé pou soté an dlo pwèmyé épi najé atè,
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 épi sé lézòt-la kay swiv yo. Yo kay tjenbé planch ében lézòt mòso bwa ki sòti an batiman-an. Épi sé kon sa nou tout wivé atè byen.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.