Atos 27

Tèstèman nèf-la: Épi an posyòn an liv samz-la (ACFNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Lè yo désidé pou fè nou pwan batiman pou alé péyi Itali, yo pwan Pòl épi déotwa lézòt pwizonnyé épi ladjé yo an lanmen Jouliyòs, an chèf an gany sé sòlda-a yo ki té ka kwiyé Batalyon Siza-a.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Nou batjé an batiman ki té sòti Adranmitiyòm épi i té pawé pou alé an diféwan plas an Écha, kon sa nou pati alé. Aristakòs té épi nou. I té sòti an vil Tèsalonnika ki an Masédonnya.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 An li denmen nou wivé Sidon, épi Jouliyòs té bon pou Pòl. I kitéʼy alé atè pouʼy ay wè janʼy, pou yo té sa ba li sa i té bizwen.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Nou pati ankò épi van-an té tèlman kont nou, nou té ni pou pasé bò péyi Saypròs koté van-an pa té ka vanté tèlman fò-a.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nou twavèsé lanmè-a douvan Silisiya épi Panfiliya, épi nou kòsté an vil Mira ki an Lisya.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Lè nou wivé la, chèf sòlda-a jwenn on batiman ki té sòti Alèkzandriya ki té ka alé Itali, kon sa i batjé nou abò-a.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Batiman-an alé dousman pou tibwen jou, épi nou té ni an chay twaka, mé alafen nou wivé bò vil Nidous. Van-an pa té ka kité nou alé pli lwen an diwèksyon sala, kon sa nou pasé anba bouden Krit, koté van-an pa té ka vanté-a jis tan nou pasé bò Kap Salmonn.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Nou pasé tou pwé tè, mé nou té ni an chay twaka jis tan nou wivé adan on plas yo ka kwiyé Bon Lawad, tou pwé vil Lasi-a.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Nou té ja pèdi tibwen tan, épi jou-a sé Jwif-la té ka wèsté san manjé pou sélébwé pawdonnasyon péché-a té ja pasé. Lè sala i té ja vini danjéwé an chay pou té kontiné asou voyaj-la. Kon sa Pòl ba yo an bon konsèy,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 i di yo, “Mésyé, mwen wè voyaj nou kay danjéwé an pil pou nou. Nou kay pèd batiman-an épi chay-la ki andidanʼy-lan, épi jis moun ki kay mò tou.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Mé chèf sòlda Ronm-lan té ni pli konfyans an pawòl kaptenn-an épi mèt batiman-an pasé an pawòl Pòl.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Lawad-la sé pa té an bon lawad pou pasé tan fwédi-a, kon sa pwèskè tout sé nonm-lan té vlé pwan chans-lan pou pati alé pou nou wivé Finiks si i té posib, pou nou té sa pasé tan fwédi-a la. Finiks sé on vil ki an Krit. La té ni an lawad ki té ni dé diféwan diwèksyon, yonn asou gòch sòlèy kouchan épi yonn asou dwèt sòlèy kouchan.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 An ti van koumansé vanté pa anba, épi sé nonm-lan té kwè yo té kay sa wivé Finiks, kon sa yo lévé tjò fè-a ki ka tjenbé batiman-an épi yo voyajé tou pwé péyi Krit.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Mé adan an ti mouman an gwo van mové tan sòti pa anlè tè-a ka désann, van sala té sòti asou gòch sòlèy lévan.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Van-an pwan batiman-an, épi lè yo wè i té enposib pou yo té kondwi batiman-an an van-an, yo kité van-an mennen yo alé koté i té vlé.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Lè nou wivé an bout ti lilèt-la yo ka kwiyé Kòda-a, nou jwenn an ti soulajman, épi apwé an chay twaka nou chapé ti kannòt-la ki té bò batiman-an.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Yo hédi kannòt-la mouté abò-a, épi yo mawé kòd byen séwé tout oliwon batiman-an pouʼy pa té sa kwazé. Yo kwè batiman-an té kay touché sab bò Libya, kon sa yo bésé vwèl-la épi yo kité van-an mennen yo alé.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Van mové tan-an kontiné ka bat nou pli wèd toujou, kon sa an li denmen yo koumansé jété chay ki té abò batiman-an an dlo.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Jou apwé sa, yo jété adan sé ikwipman-an ki té an batiman-an an dlo èk lanmen yo.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Nou pa té ka wè ni sòlèy ni étwal pou konmen jou, épi van mové tan-an kontiné ka vanté fò toujou, épi nou pa té wè pyès mannyè nou té kay chapé.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Apwé sé nonm-lan té wèsté an chay tan san manjé, Pòl doubout douvan yo épi i di yo, “Mésyé, zòt té sipozé kouté mwen lè mwen té di zòt pa kité Krit. Nou pa té kay jwenn otan donmaj épi nou pa té kay pèd otan bagay.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Mé atjwèlman mwen ka di zòt pwan tjè! Pa yonn an zòt ki kay pèd laviʼy. Sé batiman-an yonn nou kay pèd.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Mwen konnèt sa, paski yè òswè Bondyé ki mèt-la mwen ka sèvi-a, voyé on nanj pawèt douvan mwen.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 I di mwen, ‘Pòl, pa pè! Ou ni pou wivé douvan Siza, épi pou lapétiʼw Bondyé kay sové lavi tout sé moun-an ki ka voyajé épiʼw-la.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Kon sa mésyé, pwan tjè, paski mwen asiwé Bondyé kay fè tout sa i di mwen-an,
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 mé van-an kay voyé batiman-an alé asou tè.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 I té ni katòz nwit dépi van-an té ka malmennen nou an Lanmè Mèditaréniyann-an. Lè i wivé bò mennwit kon sa, sé nonm-lan ki té ka navidjé batiman-an, yo apèsivwè yo té ka wivé tou pwé tè.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Kon sa yo ladjé an kòd ki té ni an plon mawé adanʼy épi yo jwenn la té ni ven (20) bwas dlo. Lè yo alé pli douvan, yo ladjé kòd-la désann ankò épi yo jwenn i té bò kenz (15) bwas dlo.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Yo té pè batiman-an té kay kwazé asou kayè-a, kon sa yo ladjé kat tjò fè pa an bout batiman-an épi yo té ka mandé pou jou ouvè.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Sé nonm-lan ki té ka navidjé batiman-an té vlé tiwé kò yo abò batiman-an, kon sa yo ladjé ti kannòt-la an dlo pou yo fè akwèdi sé tjò fè yo té kay mawé an lavan batiman-an.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Kon sa Pòl di chèf sòlda Ronm-lan épi sé sòlda-a, “Si sé nonm sala pa wèsté abò batiman-an, zòt pyès pa kay chapé!”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Lè Pòl di yo sa, sé sòlda-a koupé kòd-la ki té tjenbé ti kannòt-la épi yo kité van-an chayéʼy alé.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Lè jou té ka alé pou ouvè, Pòl ankouwajé yo tout pou manjé. I di, “Jòdi-a ka bay katòz jou dépi zòt ka èspéyé, épi zòt pʼòkò manjé anyen.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Souplé, manjé tak manjé atjwèlman. Zòt kay bizwenʼy pou viv. Pa menm on bwanch an chivé zòt ki kay pèd.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Apwé Pòl fin di yo sa, i pwan pen épi i wimèsyé Bondyé douvan yo tout épi i kaséʼy épi i koumansé manjé.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Lè yo wè sa, yo tout pwan tjè épi yo menm koumansé manjé.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 La té ni dé san swasant sèz (276) an nou ki té abò batiman-an.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Lè tout moun fin manjé bouden yo wèd, yo jété lèstan sé gwenn-an an lanmè-a pou té sa fè batiman-an pli léjè.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Lè jou ouvè, yo pa té sav ki tè yo té wè-a, mé yo wè on lans ki té ni bèl sab, kon sa yo désidé yo kay éséyé fè batiman-an antwé asou sab-la.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Kon sa yo koupé kòd-la ki té ka tjenbé sé tjò fè-a épi yo kitéʼy an dlo-a. Menm lè-a, yo démawé kòd-la ki té ka mawé sé gouvènay-la, épi yo hosé vwèl-la ki té douvan batiman-an, pou van-an té sa pousé batiman-an alé atè, épi yo alé douvan.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mé batiman-an mouté asou an koté ki plat. Bout douvan-an pwi épi i pa té sa alé pyès koté, épi a menm lè-a sé gwo lanm-lan té ka kwazé bout dèyè-a.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Sé sòlda-a fè on plan pou yo tjwé tout sé pwizonnyé-a pou yo pa té sa najé atè épi chapé kò yo,
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 mé chèf sòlda Ronm-lan anpéché yo fè sa paski i té vlé sové Pòl. Kon sa i konmandé tout sa ki sa najé pou soté an dlo pwèmyé épi najé atè,
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 épi sé lézòt-la kay swiv yo. Yo kay tjenbé planch ében lézòt mòso bwa ki sòti an batiman-an. Épi sé kon sa nou tout wivé atè byen.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.