Atos 27
Tèstèman nèf-la: Épi an posyòn an liv samz-la (ACFNT) vs ACF
1 Lè yo désidé pou fè nou pwan batiman pou alé péyi Itali, yo pwan Pòl épi déotwa lézòt pwizonnyé épi ladjé yo an lanmen Jouliyòs, an chèf an gany sé sòlda-a yo ki té ka kwiyé Batalyon Siza-a.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Nou batjé an batiman ki té sòti Adranmitiyòm épi i té pawé pou alé an diféwan plas an Écha, kon sa nou pati alé. Aristakòs té épi nou. I té sòti an vil Tèsalonnika ki an Masédonnya.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 An li denmen nou wivé Sidon, épi Jouliyòs té bon pou Pòl. I kitéʼy alé atè pouʼy ay wè janʼy, pou yo té sa ba li sa i té bizwen.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Nou pati ankò épi van-an té tèlman kont nou, nou té ni pou pasé bò péyi Saypròs koté van-an pa té ka vanté tèlman fò-a.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nou twavèsé lanmè-a douvan Silisiya épi Panfiliya, épi nou kòsté an vil Mira ki an Lisya.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Lè nou wivé la, chèf sòlda-a jwenn on batiman ki té sòti Alèkzandriya ki té ka alé Itali, kon sa i batjé nou abò-a.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Batiman-an alé dousman pou tibwen jou, épi nou té ni an chay twaka, mé alafen nou wivé bò vil Nidous. Van-an pa té ka kité nou alé pli lwen an diwèksyon sala, kon sa nou pasé anba bouden Krit, koté van-an pa té ka vanté-a jis tan nou pasé bò Kap Salmonn.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Nou pasé tou pwé tè, mé nou té ni an chay twaka jis tan nou wivé adan on plas yo ka kwiyé Bon Lawad, tou pwé vil Lasi-a.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Nou té ja pèdi tibwen tan, épi jou-a sé Jwif-la té ka wèsté san manjé pou sélébwé pawdonnasyon péché-a té ja pasé. Lè sala i té ja vini danjéwé an chay pou té kontiné asou voyaj-la. Kon sa Pòl ba yo an bon konsèy,
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 i di yo, “Mésyé, mwen wè voyaj nou kay danjéwé an pil pou nou. Nou kay pèd batiman-an épi chay-la ki andidanʼy-lan, épi jis moun ki kay mò tou.”
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Mé chèf sòlda Ronm-lan té ni pli konfyans an pawòl kaptenn-an épi mèt batiman-an pasé an pawòl Pòl.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Lawad-la sé pa té an bon lawad pou pasé tan fwédi-a, kon sa pwèskè tout sé nonm-lan té vlé pwan chans-lan pou pati alé pou nou wivé Finiks si i té posib, pou nou té sa pasé tan fwédi-a la. Finiks sé on vil ki an Krit. La té ni an lawad ki té ni dé diféwan diwèksyon, yonn asou gòch sòlèy kouchan épi yonn asou dwèt sòlèy kouchan.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 An ti van koumansé vanté pa anba, épi sé nonm-lan té kwè yo té kay sa wivé Finiks, kon sa yo lévé tjò fè-a ki ka tjenbé batiman-an épi yo voyajé tou pwé péyi Krit.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Mé adan an ti mouman an gwo van mové tan sòti pa anlè tè-a ka désann, van sala té sòti asou gòch sòlèy lévan.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Van-an pwan batiman-an, épi lè yo wè i té enposib pou yo té kondwi batiman-an an van-an, yo kité van-an mennen yo alé koté i té vlé.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Lè nou wivé an bout ti lilèt-la yo ka kwiyé Kòda-a, nou jwenn an ti soulajman, épi apwé an chay twaka nou chapé ti kannòt-la ki té bò batiman-an.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Yo hédi kannòt-la mouté abò-a, épi yo mawé kòd byen séwé tout oliwon batiman-an pouʼy pa té sa kwazé. Yo kwè batiman-an té kay touché sab bò Libya, kon sa yo bésé vwèl-la épi yo kité van-an mennen yo alé.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Van mové tan-an kontiné ka bat nou pli wèd toujou, kon sa an li denmen yo koumansé jété chay ki té abò batiman-an an dlo.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Jou apwé sa, yo jété adan sé ikwipman-an ki té an batiman-an an dlo èk lanmen yo.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Nou pa té ka wè ni sòlèy ni étwal pou konmen jou, épi van mové tan-an kontiné ka vanté fò toujou, épi nou pa té wè pyès mannyè nou té kay chapé.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Apwé sé nonm-lan té wèsté an chay tan san manjé, Pòl doubout douvan yo épi i di yo, “Mésyé, zòt té sipozé kouté mwen lè mwen té di zòt pa kité Krit. Nou pa té kay jwenn otan donmaj épi nou pa té kay pèd otan bagay.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Mé atjwèlman mwen ka di zòt pwan tjè! Pa yonn an zòt ki kay pèd laviʼy. Sé batiman-an yonn nou kay pèd.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Mwen konnèt sa, paski yè òswè Bondyé ki mèt-la mwen ka sèvi-a, voyé on nanj pawèt douvan mwen.
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 I di mwen, ‘Pòl, pa pè! Ou ni pou wivé douvan Siza, épi pou lapétiʼw Bondyé kay sové lavi tout sé moun-an ki ka voyajé épiʼw-la.’
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Kon sa mésyé, pwan tjè, paski mwen asiwé Bondyé kay fè tout sa i di mwen-an,
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 mé van-an kay voyé batiman-an alé asou tè.”
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 I té ni katòz nwit dépi van-an té ka malmennen nou an Lanmè Mèditaréniyann-an. Lè i wivé bò mennwit kon sa, sé nonm-lan ki té ka navidjé batiman-an, yo apèsivwè yo té ka wivé tou pwé tè.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Kon sa yo ladjé an kòd ki té ni an plon mawé adanʼy épi yo jwenn la té ni ven (20) bwas dlo. Lè yo alé pli douvan, yo ladjé kòd-la désann ankò épi yo jwenn i té bò kenz (15) bwas dlo.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Yo té pè batiman-an té kay kwazé asou kayè-a, kon sa yo ladjé kat tjò fè pa an bout batiman-an épi yo té ka mandé pou jou ouvè.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Sé nonm-lan ki té ka navidjé batiman-an té vlé tiwé kò yo abò batiman-an, kon sa yo ladjé ti kannòt-la an dlo pou yo fè akwèdi sé tjò fè yo té kay mawé an lavan batiman-an.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Kon sa Pòl di chèf sòlda Ronm-lan épi sé sòlda-a, “Si sé nonm sala pa wèsté abò batiman-an, zòt pyès pa kay chapé!”
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Lè Pòl di yo sa, sé sòlda-a koupé kòd-la ki té tjenbé ti kannòt-la épi yo kité van-an chayéʼy alé.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Lè jou té ka alé pou ouvè, Pòl ankouwajé yo tout pou manjé. I di, “Jòdi-a ka bay katòz jou dépi zòt ka èspéyé, épi zòt pʼòkò manjé anyen.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Souplé, manjé tak manjé atjwèlman. Zòt kay bizwenʼy pou viv. Pa menm on bwanch an chivé zòt ki kay pèd.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Apwé Pòl fin di yo sa, i pwan pen épi i wimèsyé Bondyé douvan yo tout épi i kaséʼy épi i koumansé manjé.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Lè yo wè sa, yo tout pwan tjè épi yo menm koumansé manjé.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 La té ni dé san swasant sèz (276) an nou ki té abò batiman-an.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Lè tout moun fin manjé bouden yo wèd, yo jété lèstan sé gwenn-an an lanmè-a pou té sa fè batiman-an pli léjè.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Lè jou ouvè, yo pa té sav ki tè yo té wè-a, mé yo wè on lans ki té ni bèl sab, kon sa yo désidé yo kay éséyé fè batiman-an antwé asou sab-la.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Kon sa yo koupé kòd-la ki té ka tjenbé sé tjò fè-a épi yo kitéʼy an dlo-a. Menm lè-a, yo démawé kòd-la ki té ka mawé sé gouvènay-la, épi yo hosé vwèl-la ki té douvan batiman-an, pou van-an té sa pousé batiman-an alé atè, épi yo alé douvan.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mé batiman-an mouté asou an koté ki plat. Bout douvan-an pwi épi i pa té sa alé pyès koté, épi a menm lè-a sé gwo lanm-lan té ka kwazé bout dèyè-a.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Sé sòlda-a fè on plan pou yo tjwé tout sé pwizonnyé-a pou yo pa té sa najé atè épi chapé kò yo,
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 mé chèf sòlda Ronm-lan anpéché yo fè sa paski i té vlé sové Pòl. Kon sa i konmandé tout sa ki sa najé pou soté an dlo pwèmyé épi najé atè,
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 épi sé lézòt-la kay swiv yo. Yo kay tjenbé planch ében lézòt mòso bwa ki sòti an batiman-an. Épi sé kon sa nou tout wivé atè byen.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.