Atos 27
Tèstèman nèf-la: Épi an posyòn an liv samz-la (ACFNT) vs NTLH
1 Lè yo désidé pou fè nou pwan batiman pou alé péyi Itali, yo pwan Pòl épi déotwa lézòt pwizonnyé épi ladjé yo an lanmen Jouliyòs, an chèf an gany sé sòlda-a yo ki té ka kwiyé Batalyon Siza-a.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Nou batjé an batiman ki té sòti Adranmitiyòm épi i té pawé pou alé an diféwan plas an Écha, kon sa nou pati alé. Aristakòs té épi nou. I té sòti an vil Tèsalonnika ki an Masédonnya.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 An li denmen nou wivé Sidon, épi Jouliyòs té bon pou Pòl. I kitéʼy alé atè pouʼy ay wè janʼy, pou yo té sa ba li sa i té bizwen.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Nou pati ankò épi van-an té tèlman kont nou, nou té ni pou pasé bò péyi Saypròs koté van-an pa té ka vanté tèlman fò-a.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Nou twavèsé lanmè-a douvan Silisiya épi Panfiliya, épi nou kòsté an vil Mira ki an Lisya.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Lè nou wivé la, chèf sòlda-a jwenn on batiman ki té sòti Alèkzandriya ki té ka alé Itali, kon sa i batjé nou abò-a.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Batiman-an alé dousman pou tibwen jou, épi nou té ni an chay twaka, mé alafen nou wivé bò vil Nidous. Van-an pa té ka kité nou alé pli lwen an diwèksyon sala, kon sa nou pasé anba bouden Krit, koté van-an pa té ka vanté-a jis tan nou pasé bò Kap Salmonn.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Nou pasé tou pwé tè, mé nou té ni an chay twaka jis tan nou wivé adan on plas yo ka kwiyé Bon Lawad, tou pwé vil Lasi-a.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Nou té ja pèdi tibwen tan, épi jou-a sé Jwif-la té ka wèsté san manjé pou sélébwé pawdonnasyon péché-a té ja pasé. Lè sala i té ja vini danjéwé an chay pou té kontiné asou voyaj-la. Kon sa Pòl ba yo an bon konsèy,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 i di yo, “Mésyé, mwen wè voyaj nou kay danjéwé an pil pou nou. Nou kay pèd batiman-an épi chay-la ki andidanʼy-lan, épi jis moun ki kay mò tou.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Mé chèf sòlda Ronm-lan té ni pli konfyans an pawòl kaptenn-an épi mèt batiman-an pasé an pawòl Pòl.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Lawad-la sé pa té an bon lawad pou pasé tan fwédi-a, kon sa pwèskè tout sé nonm-lan té vlé pwan chans-lan pou pati alé pou nou wivé Finiks si i té posib, pou nou té sa pasé tan fwédi-a la. Finiks sé on vil ki an Krit. La té ni an lawad ki té ni dé diféwan diwèksyon, yonn asou gòch sòlèy kouchan épi yonn asou dwèt sòlèy kouchan.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 An ti van koumansé vanté pa anba, épi sé nonm-lan té kwè yo té kay sa wivé Finiks, kon sa yo lévé tjò fè-a ki ka tjenbé batiman-an épi yo voyajé tou pwé péyi Krit.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Mé adan an ti mouman an gwo van mové tan sòti pa anlè tè-a ka désann, van sala té sòti asou gòch sòlèy lévan.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Van-an pwan batiman-an, épi lè yo wè i té enposib pou yo té kondwi batiman-an an van-an, yo kité van-an mennen yo alé koté i té vlé.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Lè nou wivé an bout ti lilèt-la yo ka kwiyé Kòda-a, nou jwenn an ti soulajman, épi apwé an chay twaka nou chapé ti kannòt-la ki té bò batiman-an.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Yo hédi kannòt-la mouté abò-a, épi yo mawé kòd byen séwé tout oliwon batiman-an pouʼy pa té sa kwazé. Yo kwè batiman-an té kay touché sab bò Libya, kon sa yo bésé vwèl-la épi yo kité van-an mennen yo alé.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Van mové tan-an kontiné ka bat nou pli wèd toujou, kon sa an li denmen yo koumansé jété chay ki té abò batiman-an an dlo.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Jou apwé sa, yo jété adan sé ikwipman-an ki té an batiman-an an dlo èk lanmen yo.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Nou pa té ka wè ni sòlèy ni étwal pou konmen jou, épi van mové tan-an kontiné ka vanté fò toujou, épi nou pa té wè pyès mannyè nou té kay chapé.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Apwé sé nonm-lan té wèsté an chay tan san manjé, Pòl doubout douvan yo épi i di yo, “Mésyé, zòt té sipozé kouté mwen lè mwen té di zòt pa kité Krit. Nou pa té kay jwenn otan donmaj épi nou pa té kay pèd otan bagay.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Mé atjwèlman mwen ka di zòt pwan tjè! Pa yonn an zòt ki kay pèd laviʼy. Sé batiman-an yonn nou kay pèd.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Mwen konnèt sa, paski yè òswè Bondyé ki mèt-la mwen ka sèvi-a, voyé on nanj pawèt douvan mwen.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 I di mwen, ‘Pòl, pa pè! Ou ni pou wivé douvan Siza, épi pou lapétiʼw Bondyé kay sové lavi tout sé moun-an ki ka voyajé épiʼw-la.’
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Kon sa mésyé, pwan tjè, paski mwen asiwé Bondyé kay fè tout sa i di mwen-an,
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 mé van-an kay voyé batiman-an alé asou tè.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 I té ni katòz nwit dépi van-an té ka malmennen nou an Lanmè Mèditaréniyann-an. Lè i wivé bò mennwit kon sa, sé nonm-lan ki té ka navidjé batiman-an, yo apèsivwè yo té ka wivé tou pwé tè.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Kon sa yo ladjé an kòd ki té ni an plon mawé adanʼy épi yo jwenn la té ni ven (20) bwas dlo. Lè yo alé pli douvan, yo ladjé kòd-la désann ankò épi yo jwenn i té bò kenz (15) bwas dlo.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Yo té pè batiman-an té kay kwazé asou kayè-a, kon sa yo ladjé kat tjò fè pa an bout batiman-an épi yo té ka mandé pou jou ouvè.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Sé nonm-lan ki té ka navidjé batiman-an té vlé tiwé kò yo abò batiman-an, kon sa yo ladjé ti kannòt-la an dlo pou yo fè akwèdi sé tjò fè yo té kay mawé an lavan batiman-an.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Kon sa Pòl di chèf sòlda Ronm-lan épi sé sòlda-a, “Si sé nonm sala pa wèsté abò batiman-an, zòt pyès pa kay chapé!”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Lè Pòl di yo sa, sé sòlda-a koupé kòd-la ki té tjenbé ti kannòt-la épi yo kité van-an chayéʼy alé.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Lè jou té ka alé pou ouvè, Pòl ankouwajé yo tout pou manjé. I di, “Jòdi-a ka bay katòz jou dépi zòt ka èspéyé, épi zòt pʼòkò manjé anyen.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Souplé, manjé tak manjé atjwèlman. Zòt kay bizwenʼy pou viv. Pa menm on bwanch an chivé zòt ki kay pèd.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Apwé Pòl fin di yo sa, i pwan pen épi i wimèsyé Bondyé douvan yo tout épi i kaséʼy épi i koumansé manjé.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Lè yo wè sa, yo tout pwan tjè épi yo menm koumansé manjé.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 La té ni dé san swasant sèz (276) an nou ki té abò batiman-an.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Lè tout moun fin manjé bouden yo wèd, yo jété lèstan sé gwenn-an an lanmè-a pou té sa fè batiman-an pli léjè.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Lè jou ouvè, yo pa té sav ki tè yo té wè-a, mé yo wè on lans ki té ni bèl sab, kon sa yo désidé yo kay éséyé fè batiman-an antwé asou sab-la.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Kon sa yo koupé kòd-la ki té ka tjenbé sé tjò fè-a épi yo kitéʼy an dlo-a. Menm lè-a, yo démawé kòd-la ki té ka mawé sé gouvènay-la, épi yo hosé vwèl-la ki té douvan batiman-an, pou van-an té sa pousé batiman-an alé atè, épi yo alé douvan.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Mé batiman-an mouté asou an koté ki plat. Bout douvan-an pwi épi i pa té sa alé pyès koté, épi a menm lè-a sé gwo lanm-lan té ka kwazé bout dèyè-a.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Sé sòlda-a fè on plan pou yo tjwé tout sé pwizonnyé-a pou yo pa té sa najé atè épi chapé kò yo,
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 mé chèf sòlda Ronm-lan anpéché yo fè sa paski i té vlé sové Pòl. Kon sa i konmandé tout sa ki sa najé pou soté an dlo pwèmyé épi najé atè,
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 épi sé lézòt-la kay swiv yo. Yo kay tjenbé planch ében lézòt mòso bwa ki sòti an batiman-an. Épi sé kon sa nou tout wivé atè byen.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.