Atos 7
GODINU IRAU WAKE (ABY) vs NVT
1 I dai ofereni ode sibore sianeka mima eno wei, emenu weaisa wayai wake meoba ba weaisa wei?
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Eno weiro Sidiwinima moko wake ma owerike eno wei, babaemukuini naburaka, nanu wake nauawe wei, iyanu sisia sirorari mi, Eibaramu, danu ibeibi orofa Mesofadeimia orofaro ibeibike iroma Erani goiro ane daui. Iro me ibeibiro iyanu Babae Godi, Dawae iyanu dai Godi ibake Dawama Eibaramubairo aare fari.
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 Aare farike eno wei, anu goi orouini yewa orofaini mediake moi orofaro ania wei. I awoena orofa abake ma iwoka umane ukakunea iro ania wei.
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 Eno weiba ibake i Karidia orofa medike i orofaro idua ani. Medike ane Erani goiro fari. Iro ane farike iro ibeebe danu babae i Erani goiro feari. Danu babae feariro Godima Eibaramu yewa Isaraera orofa iyanu ibinisi orofaro waure fare odi.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Yewa orofa doo ma iwoka uike eno wei, yewa orofa akaka yaisina aini anu amara aruma mamauane eno we bou uikema nono i odoro i doo Eibaramubairo make daui. Make dauiro i we bou ui odoro Eibaramu dawa amara aruma me.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Ibake Godima moi wake Eibaramubake eno wei, anu amara aruma yewa orofa medifeisake moi orofaro anifeisaya wei. Iro oya keuwere fo aderedi (400) ibeifeisaro imusu emema emua arawere yawokeifiakaisaya eno wei.
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 I imusu orounu yawokekae ba me ibake emua wemauro emenu ibeka merama sifekua wei. Godima eno weike nono wei, eno wemauro anu orou owefeisake yewa orofaro fare ibaada Nabake aine wai ure guriguri ukeifeisaya Godima eno wei.
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 Godima danu we bou ukeka Eibaramubairo mai. I we bou ukekanu ubue ofe kuureka. Eibaramuma Aisiki dore muniro i amaranaku odo keuwere me eida (8) me siniro danu ofe kuuri. Aisiki dai sinike danu aweka Rebeka munike nono Deikafu dori. Deikafu dai sinike danu awekayai Riaini Reisoro murieke iyanu sisia orou yaisina duwero (12) dorie.
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 Deikafuma i sisia orou duwero (12) dore odiriero iyanu sisia sirorari orouma Diosefuini dino uisake Idifi oroubairo maisake oi mukaro Diosefu Idifi orofaro waure anisaro waiya ukeka mi sini.
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Diosefu Idifiro waure anisaro Godima Diosefu yawokeibiro ani. Anike Idifi orofaro fariro Godima Diosefu unu kori ibake merama uke daui. Eno uike Godima Diosefu buna mairo Kini Fero, dawa dai Idifi orofa yawokeka mi dawama Diosefu dawa irau mi eno we imuike we mune danu uwara yawokeka mi we mune odi.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 Eno uke ibeebe moi furo Keinani orofa orou arumu daiwere yaukake iyanu babaemuku desini daiwere urie.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Uruna me siniro arumu yaukake ibeebe uruna Idifi orofaro ibinua weisaro Deikafu i wake nauike danu amaraku iro we odairiero uruna ane mukake nono owere aaka.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 Nono ena uruna me siniro nono we odairiero anisa. Ane fakaro Diosefuma danu kakamuku we ma iwoka urieke nae yanu nabueya weiro danu kakamukuini nabueini emuama Fero fou uka.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 Diosefu fou ukaro Diosefuma weiro danu babaeini danu goi orou yaisina Idifi orofaro erakure farieka. Eme keuwere yaisina sewenidi fai (75) erakure farieka.
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 Erakure fariekaro Deikafu Idifi orofaro anike iro ibeebe feari. Dawaini iyanu akaemukuini emua yaisina feare me sika.
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 Feare me sikaro waure ane Sikamu orofa oma eraboro ooru urieka. I ooru ukeka orofae Eibaramuma Eimo weibisa mi danu amarakubairo oima makaada i oma erabo muni.
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 Godima Eibaramubairo Isaraera orofa mamauanea eno we bou ui. Godinu we bou ui odo idua fafine ukinuro iyanu sisia sirorari orouma amarananaku keuwere doreibiereka ibake eme keuwere Idifi orofaro ibeibisaya eno wei.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Nono dubuenaro moi kini mima uyarike Diosefu feariro danu ibi dawa iwoka me ibake iyanu oroubake meramawere ukeibi.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Eno ukeibike emenu awoena doreibisa amarananaku yaisina ma feafiane weibi ibake emenu awoena doreibiereka amarananaku yaisina nauwaro sianeibisaro iro feareibisa.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 I amarananaku nauwaro sianeibisa i furo Mosesi danu amaema Mosesi doriro Godima eribaie irauaiai amaranaku eri. Ibake Mosesinu amae babaema manabe kai buuba dawa yawokebe nono iro meisi.
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 Iro meisiro Feronu arumama i amaranaku munike omuiro danu amara ari sini.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 Eno uiro Mosesi daisinike Idifi orounu sikururo sikuru ukeebe iwoka daiwere muni ibake danu weekaini ukeka daiwere ui.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 Mosesima Feronu uwararo ibeebe oya fodi (40) me siniro nono moi odoro dawa iduama uyarike danu Isaraera adara efiane ani.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 Aneebe daabaro eribaie moi Idifi orofa mima moi Isaraera mi usima ureibi. Ureibiro ibake Mosesima i Idifi mi uriro feari.
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Eno uike Mosesima eno we imui, nanu orou na iwoka sinaisa Godima na we odaisinuro nanu Idifi orofaroma nanu orou waure animiane fare eno we imuiroma nono danu orou i we imui ibai emua iwoka uke dauisa ibake Mosesi danu onami we irui.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 We iruike ainike wai uriro danu goi oroubairo nono ani. Aneebe eribaie moi Isaraera miyai emenu emenu uraneibisi. Uraneibisiro Mosesima eneebe erike eno wei, mediawa. Ya demui orofa miyai ya anemebake uranaisi wei?
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 — ausente —
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 — ausente —
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Eno weiro Mosesi iduama ia sinike Idifi orofa medike moi orofaro sabu ani. Ane Midiani orofaro ane fari. Ane farike iro ibeebe aweka munike danu amarayai dorie.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 — ausente —
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 — ausente —
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 — ausente —
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Eno uiro Godima wei, anu umu fogowo ma kukua wei, eno weike nono wei, yewa dooe iifawere ibake weakunea wei.
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 Godima eno weike ba nono wei, i Idifi orounu yawokekae arawere ibake Nanu orounu ibekae meramawereya eno wei. Godima eno weike nono wei, i Isaraera orou emenu ibekaini ii weekaini naue ibake iroma waure animiaua wei. Ibake Idifiro a we odaimauro anifakuke emua waure anifiakua Godima Mosesibairo eno weia Sidiwinima yewa wake eno wei.
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 Naiyemuku, adinaro iyanu akaemukuma Mosesi arara dauisake emuama eno weisa, ainama a dai mi we odiai eno weisa? Godima Mosesi we odairo ani. Aniro i inaa ubarenaro enare ibi aneruma dawa unu kori ibake Mosesi dawae emenu waure aarie mi nono dawae emenu dai mi sini.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 Mosesima i danu eneiareibi oroorofaro i buna ukeka keuwere ukeibike danu Isaraera orou Idifiroma kokoi dawara ubarenaro waure fare anirie. I eme ibe me orofaro ane fakake iro eneiareibisa. Eno ukeebe oya fodi (40) eno areare ukeibisa.
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 Mosesima danu oroubake eno wei, Godima na we odi i ari moi we bou ukeka mi Godima iyabairo we mufekuke odifekua wei.
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 Mosesini danu orou emua eme ibe me orofaro ane ibeibisa. Iro ibaada Mosesima wake weeka waiya ukeibi. Moi odoro Mosesima Sainai oraararo amuke aniro aneru unama dawabairo wake wei. Wake weiro i Sainai oraararo i me ibene ibene ibeka wake munike iyanu akaemukubairo isare aare weiro nauisake iroma ewa ewa we aaraisaro naukaisia Sidiwinima eno wei.
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 Sidiwinima danu Du oroubake nono eno wei, iyanu akaemukuma Mosesinu wake nauke dauisake i mi we ma berakake emenu mane eno we imuisa, iyanu Idifiro aineibisi irauaiaibairo nono yewa orofa meramawereya eno we imuisa.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 Eno weisake nono uyakake Eronibake eno weisa, iyanu godi imusu ubu uaro i godima iya waure animisi weisa. Eno weisake nono weisa, iya waure aari mi Mosesi aboro ainu weisa?
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Eno weisake gorudima moi boromakaunaku ubu uisake i boromakaubake ofereni maisa. Eno uisake emenu ubu uisa meo godibake rooro daiwere uisa.
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Eno uisa ibake Godima i orou yawoke darieke mediriero i orouma muinaini kudibake guriguri ukeibisa. Emua eno ukeibisa ibake Godima we bou urie orounu bukaro Godima eno wei,
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Nabairo ofereni ode meya wei, i ba me godibake imukeibisa weike nono wei, i ba me godi danu ibiye Moroki danu ibeka farai uwaranakuini moi meo godi danu ibiye Refani danu muinaini waureibisake yanu wanama ubu ukeka eraerabusabake imukeibisake guriguri ukeibisaya wei. Eno ukeibisa ibake Godima eno wei, ya yaisina Babaronia orofaro yafawere we odaimiauro anifoisaya eno wei.
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 Sidiwinima eno weike iyanu akaemukunu faraima uisa dai sosi Godibairo guriguri ukeibisa uwara eme ibe me orofaro waure eneiareibisaya eno wei. Eno weike nono wei, Godima Mosesibairo weiro i faraima dai sosi uwara enaenari ma enaka.
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Godima weiro enaenari ma enakake dubuenaro emenu Keinani orofaro aareka furo Godima eme keuwere Keinani oroorofaro yoweriero ibake fiake iroma ia iyare anisaro iyanu akaemukuma i orofa muka. I furo Diosuaini iyanu akaemukuini emuama i faraima uisa dai sosi uwara waure anisa. Waure anisake Diosua idua feariro i faraima ma enaka dai sosi uwara oya keuwere ibeibiro nono Deiwidi danu odo ido faria Sidiwinima yewa wake eno wei.
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 Deiwidinu odo idua fariro Godima Deiwidi erike irau miya we imui ibake Deiwidi danu ararae iyanu akae Deikafu danu Godinu dai ba sosi uwara ma enafine wei.
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 Deiwidima eno weibaie Godima ama da ma enafakua eno wei. Ibake Soromonima i dai sosi uwara ma enari.
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 I urero ibinu Godi emenu ma enareka uwararo ibe dakakuie adinaro we bou ukeka mima Godinu wake eno wei,
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 — ausente —
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 — ausente —
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 Sidiwinima eno weike nono wei, ya ome boboba ba me orouro nauke nauke dakaisake Godi imuke dakaisake yae i imusu orou ari ibake Godinu Imumu Iraunu daaba dadau ukaisaya eno wei. Sidiwinima eno weike ba nono wei, yanu babaemukuma eno ukeibisa ibake ena furo enaenari ukaisaya wei.
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 Eno weike nono wei, ya yanu babaemukuma Godinu we bou ukeibi orou yaisinaini urane rarane ukeibisake i Yesu Kerisonu owere fafekua weibisa orou uriekaro feakaya eno wei. Eno weike nono wei, i fafekua weisa Mi Godinu Irau Mi, yama eno uke wayai weisake ukaro fearia wei.
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 Sidiwinima eno weike wei, i aneruma Mosesibake i darawadu mairo muni. Muniro i darawadu dawabairoma yabairo aarebe aarebe awoena aare fari. I darawadue Godinu darawadua wei. Eno weike nono wei, i darawadu nono yama ma merama ukeibaisaya Sidiwinima yewa wake eno wei.
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 Sidiwinima eno weiro i Isaraera orou yawokeibisa dai orouma dino daiwere uisake araruama ii saisa sirie.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 — ausente —
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 — ausente —
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 — ausente —
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 — ausente —
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 — ausente —
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 — ausente —
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.