Tiago 3
Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs NTLH
1 Böchiꞌ lzaꞌadauꞌ, cutu guntëz zian cuinliꞌ nup tuꞌsëdi bunách, le chnö́ziczliꞌ ziꞌtër cuequi xbeynëꞌ rëꞌu Dios, nulruꞌ rusë́diruꞌ bunách.
1 Meus irmãos, somente poucos de vocês deveriam se tornar mestres na Igreja, pois vocês sabem que nós, os que ensinamos, seremos julgados com mais rigor do que os outros.
2 Yúguꞌtëruꞌ runruꞌ zian le rchixi rníguiruꞌ. Chquiꞌ cutu rchixi rnignëꞌ bönniꞌ ca nac didzaꞌ ruꞌë, bönniꞌ ni naquëꞌ gdu tsahuiꞌ, len rac gna beꞌi cuinëꞌ ca nac yúguꞌtë le runëꞌ.
2 Todos nós sempre cometemos erros. Quem não comete nenhum erro no que diz é uma pessoa madura, capaz de controlar todo o seu corpo.
3 Catiꞌ rguꞌruꞌ guia rúꞌacbaꞌ böaꞌ quië gunruꞌ ga lunbaꞌ ca rë́ꞌniruꞌ, rac gna béꞌiruꞌ lecbaꞌ gdutë ca tunbaꞌ.
3 Até na boca dos cavalos colocamos um freio para que nos obedeçam e assim fazemos com que vão aonde queremos.
4 Gul‑yú caꞌ ca rac quegac barco. Zal‑laꞌ zxöntër nac barco len szxöni reycj böꞌ ruzéaj lei, cuídiꞌdauꞌz nac nëꞌi xyagui barco naꞌ le ruzéycj rudxíꞌi barco quië tseaj gátiꞌtëz ga guëꞌnnëꞌ bönniꞌ rusë́ꞌë lei.
4 Pensem no navio: grande como é, empurrado por ventos fortes, ele é guiado por um pequeno leme e vai aonde o piloto quer.
5 Lëzcaꞌ cni nac lúdxiꞌruꞌ. Zal‑laꞌ cuídiꞌtër nac, ziantër le rna lúdxiꞌruꞌ naꞌ. Gul‑yutscaꞌ ca run guiꞌ. Zal‑laꞌ guiꞌdauꞌz rbibruꞌ, guiꞌa sib huayegui.
5 É isto o que acontece com a língua: mesmo pequena, ela se gaba de grandes coisas. Vejam como uma grande floresta pode ser incendiada por uma pequena chama!
6 Lëzcaꞌ nac ca tu guiꞌ lúdxiꞌruꞌ naꞌ. Yúguꞌtë le cunác rac yödzlyú ni rna lúdxiꞌruꞌ, len le dzag gdu ca nayáꞌ nabinruꞌ lúdxiꞌruꞌ naꞌ, qui lë ni naꞌ run ga rac xöhuiꞌ gdutë le nacruꞌ. Rbequi guiꞌ le rna lúdxiꞌruꞌ, le ruzeguiꞌ rëꞌu ca nac yúguꞌtë le runruꞌ, atiꞌ le rna cni lúdxiꞌruꞌ naꞌ, nac qui, tsca chnaguél‑laꞌtë guiꞌ le nabequi tuꞌ xöhuiꞌ.
6 A língua é um fogo. Ela é um mundo de maldade, ocupa o seu lugar no nosso corpo e espalha o mal em todo o nosso ser. Com o fogo que vem do próprio inferno, ela põe toda a nossa vida em chamas.
7 Yúguꞌtëbaꞌ böaꞌ guixiꞌ taꞌdabaꞌ luyú, len yuguꞌ böaꞌ zoa xilcbaꞌ, len yuguꞌ böaꞌ taꞌyj lëꞌbaꞌ lyu, lencaꞌ yúguꞌtëbaꞌ böaꞌ dzöꞌbaꞌ lu nis zxön, huac laꞌná beꞌi lecbaꞌ bunách luyú ni,
7 O ser humano é capaz de dominar todas as criaturas e tem dominado os animais selvagens, os pássaros, os animais que se arrastam pelo chão e os peixes.
8 san nutu nu bönniꞌ gac gna béꞌinëꞌ ludxëꞌë, le rna lúdxiꞌruꞌ le cunác len cutu gac nu uzagaꞌ xnözi, atiꞌ ziantër le rna lúdxiꞌruꞌ le nac ca tu le nachë́ꞌ yöl‑laꞌ gut.
8 Mas ninguém ainda foi capaz de dominar a língua. Ela é má, cheia de veneno mortal, e ninguém a pode controlar.
9 Len laꞌ lúdxiꞌruꞌ naꞌz rulídz tsáhuiꞌruꞌ‑nëꞌ Dios Xuz, len rulídz ditjcruꞌ‑nëꞌ caꞌ bönniꞌ, bönniꞌ naꞌ benëꞌ lequëꞌ Dios ca nacczëꞌ Lëꞌ.
9 Usamos a língua tanto para agradecer ao Senhor e Pai como para amaldiçoar as pessoas, que foram criadas parecidas com Deus.
10 Cni nac, len laꞌ rúꞌazruꞌ naꞌ rulídz tsáhuiꞌruꞌ bunách len rulídz ditjruꞌ bunách. Böchiꞌ lzaꞌadauꞌ, cutu ral‑laꞌ gac cni.
10 Da mesma boca saem palavras tanto de agradecimento como de maldição. Meus irmãos, isso não deve ser assim.
11 Cutu caꞌ taꞌlén nis ziziáꞌ len nis zönaꞌ laꞌ tuz ga taꞌlén.
11 Por acaso pode a mesma fonte jorrar água doce e água amarga?
12 Böchiꞌ lzaꞌadauꞌ, cutu gac cuia le rbia yag olivo tu lu yag higo, len lëzcaꞌ cni, cutu gac cuia le rbia yag higo naꞌ tu lu lba uva. Lëzcaꞌ cni, nitú ga rlen nis cutu gac laꞌlén nis zönaꞌ len nis ziziáꞌ.
12 Meus irmãos, por acaso pode uma figueira dar azeitonas ou um pé de uva dar figos? Assim, também, uma fonte de água salgada não pode dar água doce.
13 Chquiꞌ zoëꞌ ladjliꞌ bönniꞌ raquëꞌ szxöni len réjniꞌtsquinëꞌ, lu yöl‑laꞌ nöxj ladxiꞌ queëꞌ ral‑laꞌ uluꞌë naquëꞌ cni niꞌa qui le nac dxiꞌa runëꞌ.
13 Existe entre vocês alguém que seja sábio e inteligente? Pois então que prove isso pelo seu bom comportamento e pelas suas ações, praticadas com humildade e sabedoria.
14 Naꞌa, chquiꞌ ruzxéꞌiliꞌ lzaꞌliꞌ len runliꞌ dxin quië laꞌgúꞌu lbiꞌiliꞌ yöl‑laꞌ ba bunách, cutu ral‑laꞌ gun ba zxön cuinliꞌ ca nac yöl‑laꞌ rejniꞌi queëliꞌ. Nu run cni rziꞌ yëꞌ, len rdáꞌbagaꞌ le nac gdutë li.
14 Mas, se no coração de vocês existe inveja, amargura e egoísmo, então não mintam contra a verdade, gabando-se de serem sábios.
15 Yöl‑laꞌ rejniꞌi cni cutu nac le runödzjëꞌ Dios, san qui yödzlyú ni nac, len qui bunách yödzlyú ni, len qui tuꞌ xöhuiꞌ.
15 Essa espécie de sabedoria não vem do céu; ela é deste mundo, é da nossa natureza humana e é diabólica.
16 Bönniꞌ tuꞌzxéꞌinëꞌ lzaꞌquëꞌ len tëꞌnnëꞌ laꞌgúꞌu lequëꞌ yöl‑laꞌ ba bunách, lëzcaꞌ taꞌdíl‑l didzëꞌë len tunëꞌ yúguꞌtë le cunác.
16 Pois, onde há inveja e egoísmo, há também confusão e todo tipo de coisas más.
17 Bönniꞌ napquëꞌ yöl‑laꞌ rejniꞌi naꞌ runödzjëꞌ Dios:
17 A sabedoria que vem do céu é antes de tudo pura; e é também pacífica, bondosa e amigável. Ela é cheia de misericórdia, produz uma colheita de boas ações, não trata os outros pela sua aparência e é livre de fingimento.
18 Nup tuiꞌ ládxiꞌgac laꞌbequi dxi le rac, taꞌbö́z dxíꞌadauꞌ, quië gac caꞌ dxiꞌa gdutë le nacgac.
18 Pois a bondade é a colheita produzida pelas sementes que foram plantadas pelos que trabalham em favor da paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.