Romanos 9
Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs NVT
1 Ruꞌa didzaꞌ gdutë li le náquidaꞌ queëꞌ Cristo atiꞌ rajlö́z didzaꞌ ni le nac queëꞌ Dios Böꞌ Laꞌy le yuꞌu icj ládxiꞌdauꞌhuaꞌ. Cutu rziꞌ yëꞌa.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Ruhuíꞌntsquidaꞌ len rsë́bitecz ladxaꞌa
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 le rac ladxaꞌa gunaꞌ ga lulë́ꞌ böchiꞌ lzaꞌa, bönniꞌ uládz quiaꞌ. Laꞌnaruꞌ huaclen lequëꞌ, guë́ꞌniczdaꞌ ubíj ladxëꞌë nedaꞌ Dios len uláꞌalenaꞌ Cristo.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Nacquëꞌ zxiꞌn xsoëꞌ Israel bönniꞌ uládz quiaꞌ naꞌ, atiꞌ Dios bëꞌë lequëꞌ latj lacquëꞌ zxiꞌnczëꞌ. Gzoalen lequëꞌ yöl‑laꞌ yeníꞌ queëꞌ Dios, atiꞌ Dios budödëꞌ lu naꞌquëꞌ didzaꞌ rucáꞌn tsahuiꞌ lencaꞌ zxba queëꞌ. Bulidzëꞌ lequëꞌ quië laꞌyíj ládxiꞌquëꞌ Lëꞌ, len bë́ꞌlenëꞌ lequëꞌ didzaꞌ yuguꞌ le gzxiꞌ lu nëꞌë Dios gunëꞌ le gaclen bunách.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Nacquëꞌ zxiꞌn xsoaquëꞌ xuz xtauꞌtuꞌ Abraham len Isaac len Jacob, atiꞌ ladj diꞌa dza quequëꞌ, ca nac yöl‑laꞌ bunách queëꞌ, guljëꞌ Cristo, Nu naccz Dios len rna béꞌinëꞌ yúguꞌtë. Ractecz queëꞌ yöl‑laꞌ ba. Caꞌ gac.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Zal‑laꞌ cutu nazíꞌ lu naꞌquëꞌ Cristo yúguꞌtë bönniꞌ uládz quiaꞌ, cutu ral‑laꞌ gnaruꞌ: “Daduz böac xtidzëꞌë Dios.” Clëg yúguꞌtë zxiꞌn xsoëꞌ Israel nacquëꞌ gdu bunách Israel, nup nácquigac queëꞌ Dios.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Zal‑laꞌ guljquëꞌ zian zxiꞌn xsoëꞌ Abraham, cutu glaquëꞌ gdu zxiꞌn xsoëꞌ Abraham yúguꞌtëꞌ, san guc ca naꞌ nayúj lu guich laꞌy, rna: “Yuguꞌ zxiꞌn xsoëꞌ Isaac lac gdu zxiꞌn xsuꞌ.”
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Cni nac, nup nacgac zxiꞌnëꞌ bönniꞌ náquinëꞌ queëꞌ Dios, clëg yúguꞌtëꞌ nacquëꞌ zxiꞌnëꞌ Dios. Lëzcaꞌ cni, nacgac gdu zxiꞌn xsoëꞌ Abraham nupz naꞌ naljgac niꞌa qui lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë Dios.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë Dios unödzjëꞌ queëꞌ Abraham rna cni: “Yetú iz naꞌa dza huödaꞌ, atiꞌ Sara quiuꞌ uzoanu‑biꞌ tubiꞌ biꞌi bö́nniꞌdauꞌ.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Clëgz lë ni guc cni, san lëzcaꞌ catiꞌ Rebeca niꞌ nuaꞌnu‑biꞌ yuguꞌ biꞌi bö́nniꞌdauꞌ queëꞌ Isaac, xuz xtauꞌtuꞌ,
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 — ausente —
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 ¿Bizxa caz gnaruꞌ naꞌa? ¿Naruꞌ runtsëꞌ Dios le cunác? Cutu caꞌ runëꞌ cni.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Dios gudxëꞌ Moisés, gnëꞌ: “Huechiꞌ ladxaꞌa nu rëꞌndaꞌ huechiꞌ ladxaꞌa, len udúl‑liꞌdaꞌ nu rëꞌndaꞌ udúl‑liꞌdaꞌ.”
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Qui lë ni naꞌ, cutu rac cni niꞌa qui le tëꞌnicz bunách, o le runëꞌ bayúdx bönniꞌ, san nac le rëꞌncznëꞌ Dios, ruhuechiꞌ ladxëꞌë bunách.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Ca nac lë ni nayúj lu guich laꞌy ca naꞌ Dios gudxëꞌ Faraón, gnëꞌ: “Qui lë ni naꞌ buzóaꞌ liꞌ ga rna bëꞌu quië uluꞌa lahui yöl‑laꞌ huac quiaꞌ ga zuꞌ, len gunaꞌ ga lunbëꞌ le nacaꞌ bunách gdutë yödzlyú.”
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Cni nac, Dios ruhuechiꞌ ladxëꞌë nu rëꞌncznëꞌ, len lëzcaꞌ cni runëꞌ zid icj ládxiꞌdauꞌhuëꞌ nu bönniꞌ rëꞌnnëꞌ gunëꞌ zid icj ládxiꞌdauꞌhuëꞌ bönniꞌ naꞌ, ca naꞌ benëꞌ queëꞌ Faraón naꞌ.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Naꞌa guiëliꞌ nedaꞌ: “Chquiꞌ cni nac, ¿bizx quië ruspaguëꞌë bunách zxguiaꞌ Dios? ¿Nuzxa caz gac táꞌbagaꞌ le rëꞌncznëꞌ Dios gunëꞌ?”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Cutu caꞌ nac cni. ¿Nuzxa caz liꞌ rutság yudxnuꞌ Dios? ¿Naruꞌ huactsa guië bönniꞌ huen röꞌö tu yusuꞌ náquini yu, gna: “¿Bizx quië benuꞌ nedaꞌ cni”?
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 ¿Naruꞌ cu dë lu nëꞌë bönniꞌ huen röꞌö gunëꞌ qui gunaꞌ naꞌ tu yusuꞌ nu ugún lei dxin ga lnaꞌ, len qui laꞌ gunaꞌ naꞌz gunëꞌ yetú yusuꞌ nu ugún lei dxin ga cunác lnaꞌ?
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Rëꞌncznëꞌ Dios uluꞌë lahui ca gunëꞌ zxguiaꞌ le cunác len gunëꞌ ga gac bëꞌ yöl‑laꞌ huac queëꞌ, san lu yöl‑laꞌ rböz zxön ladxiꞌ queëꞌ biaꞌ blenëꞌ bönniꞌ niꞌ ral‑laꞌ gchuguëꞌ quequëꞌ, nup naꞌ nabágaꞌgac zxguiaꞌ, le run bayúdx usnitiëꞌ lequëꞌ.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Cni runëꞌ Dios quië gac bëꞌ nactër lsacaꞌ yöl‑laꞌ ruzáꞌ ladxiꞌ queëꞌ, lë naꞌ ruluꞌë lahui laugac nup naꞌ ruhuechiꞌ ladxëꞌë, nup naꞌ buzóëꞌ quequëꞌ zíꞌatël luziꞌë xbey yöl‑laꞌ yeníꞌ queëꞌ.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Bunách cni bulidzëꞌ Dios. Clëgz bulidzëꞌ netuꞌ, bunách judío, san lëczaꞌ bulidzëꞌ bunách gzaꞌa.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Ca nac lë ni nayúj lu guich laꞌy ca naꞌ bëꞌë didzaꞌ Oseas uláz queëꞌ Dios, gnëꞌ:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Laꞌ naꞌz ga gniaꞌ quequëꞌ:
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Naꞌa, ca nac quegac zxiꞌn xsoëꞌ Israel, Isaías gnëꞌ:
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Xanruꞌ laꞌ guntëꞌ ga utság dëra
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Lëzcaꞌ cni bëꞌë didzaꞌ zíꞌatël Isaías, gnëꞌ:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 ¿Bizxa caz gnaruꞌ naꞌa? Chguladél‑liꞌnëꞌ nuhuöacquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Dios bönniꞌ cunababquëꞌ Israel len cutu gulazú gulaböꞌë luhuöaquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Dios, san nuhuöacquëꞌ tsahuiꞌ le taꞌyejlëꞌë Dios.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Naꞌa, zal‑laꞌ gulazú gulaböꞌë bönniꞌ Israel lunëꞌ ca rna bëꞌ zxba queëꞌ Dios, le ral‑laꞌ gun ga lacquëꞌ tsahuiꞌ, cutu bdél‑liꞌcnëꞌ le ral‑laꞌ gataꞌ quequëꞌ le tunëꞌ ca rna bëꞌ zxba naꞌ.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 ¿Bizx quië naꞌ guc cni? Cni guc, le cutu glunëꞌ cni lu yöl‑laꞌ rejlëꞌ quequëꞌ Dios, san racz quequëꞌ glëꞌnnëꞌ lunëꞌ ca rna bëꞌ zxba naꞌ, atiꞌ qui lë ni naꞌ gulachíxinëꞌ, o huac gnaruꞌ: Yajchéguꞌquëꞌ lu lë naꞌ nazíꞌ lei: Guiöj Ga Nu Rajcheguꞌ.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Ca nac lë ni nayúj lu guich laꞌy, rna:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.