Romanos 9

Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ruꞌa didzaꞌ gdutë li le náquidaꞌ queëꞌ Cristo atiꞌ rajlö́z didzaꞌ ni le nac queëꞌ Dios Böꞌ Laꞌy le yuꞌu icj ládxiꞌdauꞌhuaꞌ. Cutu rziꞌ yëꞌa.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Ruhuíꞌntsquidaꞌ len rsë́bitecz ladxaꞌa
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 le rac ladxaꞌa gunaꞌ ga lulë́ꞌ böchiꞌ lzaꞌa, bönniꞌ uládz quiaꞌ. Laꞌnaruꞌ huaclen lequëꞌ, guë́ꞌniczdaꞌ ubíj ladxëꞌë nedaꞌ Dios len uláꞌalenaꞌ Cristo.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Nacquëꞌ zxiꞌn xsoëꞌ Israel bönniꞌ uládz quiaꞌ naꞌ, atiꞌ Dios bëꞌë lequëꞌ latj lacquëꞌ zxiꞌnczëꞌ. Gzoalen lequëꞌ yöl‑laꞌ yeníꞌ queëꞌ Dios, atiꞌ Dios budödëꞌ lu naꞌquëꞌ didzaꞌ rucáꞌn tsahuiꞌ lencaꞌ zxba queëꞌ. Bulidzëꞌ lequëꞌ quië laꞌyíj ládxiꞌquëꞌ Lëꞌ, len bë́ꞌlenëꞌ lequëꞌ didzaꞌ yuguꞌ le gzxiꞌ lu nëꞌë Dios gunëꞌ le gaclen bunách.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Nacquëꞌ zxiꞌn xsoaquëꞌ xuz xtauꞌtuꞌ Abraham len Isaac len Jacob, atiꞌ ladj diꞌa dza quequëꞌ, ca nac yöl‑laꞌ bunách queëꞌ, guljëꞌ Cristo, Nu naccz Dios len rna béꞌinëꞌ yúguꞌtë. Ractecz queëꞌ yöl‑laꞌ ba. Caꞌ gac.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Zal‑laꞌ cutu nazíꞌ lu naꞌquëꞌ Cristo yúguꞌtë bönniꞌ uládz quiaꞌ, cutu ral‑laꞌ gnaruꞌ: “Daduz böac xtidzëꞌë Dios.” Clëg yúguꞌtë zxiꞌn xsoëꞌ Israel nacquëꞌ gdu bunách Israel, nup nácquigac queëꞌ Dios.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Zal‑laꞌ guljquëꞌ zian zxiꞌn xsoëꞌ Abraham, cutu glaquëꞌ gdu zxiꞌn xsoëꞌ Abraham yúguꞌtëꞌ, san guc ca naꞌ nayúj lu guich laꞌy, rna: “Yuguꞌ zxiꞌn xsoëꞌ Isaac lac gdu zxiꞌn xsuꞌ.”
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Cni nac, nup nacgac zxiꞌnëꞌ bönniꞌ náquinëꞌ queëꞌ Dios, clëg yúguꞌtëꞌ nacquëꞌ zxiꞌnëꞌ Dios. Lëzcaꞌ cni, nacgac gdu zxiꞌn xsoëꞌ Abraham nupz naꞌ naljgac niꞌa qui lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë Dios.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë Dios unödzjëꞌ queëꞌ Abraham rna cni: “Yetú iz naꞌa dza huödaꞌ, atiꞌ Sara quiuꞌ uzoanu‑biꞌ tubiꞌ biꞌi bö́nniꞌdauꞌ.”
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Clëgz lë ni guc cni, san lëzcaꞌ catiꞌ Rebeca niꞌ nuaꞌnu‑biꞌ yuguꞌ biꞌi bö́nniꞌdauꞌ queëꞌ Isaac, xuz xtauꞌtuꞌ,
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 — ausente —
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 ¿Bizxa caz gnaruꞌ naꞌa? ¿Naruꞌ runtsëꞌ Dios le cunác? Cutu caꞌ runëꞌ cni.
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Dios gudxëꞌ Moisés, gnëꞌ: “Huechiꞌ ladxaꞌa nu rëꞌndaꞌ huechiꞌ ladxaꞌa, len udúl‑liꞌdaꞌ nu rëꞌndaꞌ udúl‑liꞌdaꞌ.”
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Qui lë ni naꞌ, cutu rac cni niꞌa qui le tëꞌnicz bunách, o le runëꞌ bayúdx bönniꞌ, san nac le rëꞌncznëꞌ Dios, ruhuechiꞌ ladxëꞌë bunách.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Ca nac lë ni nayúj lu guich laꞌy ca naꞌ Dios gudxëꞌ Faraón, gnëꞌ: “Qui lë ni naꞌ buzóaꞌ liꞌ ga rna bëꞌu quië uluꞌa lahui yöl‑laꞌ huac quiaꞌ ga zuꞌ, len gunaꞌ ga lunbëꞌ le nacaꞌ bunách gdutë yödzlyú.”
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Cni nac, Dios ruhuechiꞌ ladxëꞌë nu rëꞌncznëꞌ, len lëzcaꞌ cni runëꞌ zid icj ládxiꞌdauꞌhuëꞌ nu bönniꞌ rëꞌnnëꞌ gunëꞌ zid icj ládxiꞌdauꞌhuëꞌ bönniꞌ naꞌ, ca naꞌ benëꞌ queëꞌ Faraón naꞌ.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Naꞌa guiëliꞌ nedaꞌ: “Chquiꞌ cni nac, ¿bizx quië ruspaguëꞌë bunách zxguiaꞌ Dios? ¿Nuzxa caz gac táꞌbagaꞌ le rëꞌncznëꞌ Dios gunëꞌ?”
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Cutu caꞌ nac cni. ¿Nuzxa caz liꞌ rutság yudxnuꞌ Dios? ¿Naruꞌ huactsa guië bönniꞌ huen röꞌö tu yusuꞌ náquini yu, gna: “¿Bizx quië benuꞌ nedaꞌ cni”?
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 ¿Naruꞌ cu dë lu nëꞌë bönniꞌ huen röꞌö gunëꞌ qui gunaꞌ naꞌ tu yusuꞌ nu ugún lei dxin ga lnaꞌ, len qui laꞌ gunaꞌ naꞌz gunëꞌ yetú yusuꞌ nu ugún lei dxin ga cunác lnaꞌ?
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Rëꞌncznëꞌ Dios uluꞌë lahui ca gunëꞌ zxguiaꞌ le cunác len gunëꞌ ga gac bëꞌ yöl‑laꞌ huac queëꞌ, san lu yöl‑laꞌ rböz zxön ladxiꞌ queëꞌ biaꞌ blenëꞌ bönniꞌ niꞌ ral‑laꞌ gchuguëꞌ quequëꞌ, nup naꞌ nabágaꞌgac zxguiaꞌ, le run bayúdx usnitiëꞌ lequëꞌ.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Cni runëꞌ Dios quië gac bëꞌ nactër lsacaꞌ yöl‑laꞌ ruzáꞌ ladxiꞌ queëꞌ, lë naꞌ ruluꞌë lahui laugac nup naꞌ ruhuechiꞌ ladxëꞌë, nup naꞌ buzóëꞌ quequëꞌ zíꞌatël luziꞌë xbey yöl‑laꞌ yeníꞌ queëꞌ.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Bunách cni bulidzëꞌ Dios. Clëgz bulidzëꞌ netuꞌ, bunách judío, san lëczaꞌ bulidzëꞌ bunách gzaꞌa.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Ca nac lë ni nayúj lu guich laꞌy ca naꞌ bëꞌë didzaꞌ Oseas uláz queëꞌ Dios, gnëꞌ:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Laꞌ naꞌz ga gniaꞌ quequëꞌ:
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Naꞌa, ca nac quegac zxiꞌn xsoëꞌ Israel, Isaías gnëꞌ:
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Xanruꞌ laꞌ guntëꞌ ga utság dëra
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Lëzcaꞌ cni bëꞌë didzaꞌ zíꞌatël Isaías, gnëꞌ:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 ¿Bizxa caz gnaruꞌ naꞌa? Chguladél‑liꞌnëꞌ nuhuöacquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Dios bönniꞌ cunababquëꞌ Israel len cutu gulazú gulaböꞌë luhuöaquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Dios, san nuhuöacquëꞌ tsahuiꞌ le taꞌyejlëꞌë Dios.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Naꞌa, zal‑laꞌ gulazú gulaböꞌë bönniꞌ Israel lunëꞌ ca rna bëꞌ zxba queëꞌ Dios, le ral‑laꞌ gun ga lacquëꞌ tsahuiꞌ, cutu bdél‑liꞌcnëꞌ le ral‑laꞌ gataꞌ quequëꞌ le tunëꞌ ca rna bëꞌ zxba naꞌ.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 ¿Bizx quië naꞌ guc cni? Cni guc, le cutu glunëꞌ cni lu yöl‑laꞌ rejlëꞌ quequëꞌ Dios, san racz quequëꞌ glëꞌnnëꞌ lunëꞌ ca rna bëꞌ zxba naꞌ, atiꞌ qui lë ni naꞌ gulachíxinëꞌ, o huac gnaruꞌ: Yajchéguꞌquëꞌ lu lë naꞌ nazíꞌ lei: Guiöj Ga Nu Rajcheguꞌ.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Ca nac lë ni nayúj lu guich laꞌy, rna:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.