Lucas 15
Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs ARIB
1 Guludubëꞌ ga zoëꞌ Jesús yúguꞌtë bönniꞌ uquízxj lazgac bunách len yuguꞌ bönniꞌ caꞌz quië luzë́ nagquëꞌ Lëꞌ.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Qui lë ni naꞌ gulanë́ꞌ queëꞌ yuguꞌ bönniꞌ gdauꞌ fariseo, len bönniꞌ gdauꞌ tuꞌsëdi, taꞌnë́ꞌ:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Niꞌr benëꞌ lsaquiꞌ ni Jesús, rëꞌ lequëꞌ:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 ―Chquiꞌ zoëꞌ bönniꞌ ladj lbiꞌiliꞌ, nacuaꞌbaꞌ queëꞌ tu gayuaꞌbaꞌ böꞌcuꞌ zxilaꞌ, len chquiꞌ nitbaꞌ tubaꞌ, ¿naruꞌ cu ucaꞌnëꞌ yezícaꞌrbaꞌ taplalj yu chë́nnabaꞌ naꞌ ga nac lu latj caꞌz, atiꞌ tsijëꞌ tsajtiljëꞌ‑baꞌ böꞌcuꞌ zxilaꞌ naꞌ nanitbaꞌ, catiꞌ udzölrnëꞌ‑baꞌ?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Catiꞌ udzölnëꞌ‑baꞌ, lu yöl‑laꞌ rudziji queëꞌ gxoëꞌ‑baꞌ yen zxicjëꞌ,
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 len catiꞌ udxinëꞌ lidxëꞌ utubëꞌ yuguꞌ böchiꞌ lzëꞌë len yuguꞌ dzag yuꞌu queëꞌ, atiꞌ guiëꞌ lequëꞌ: “Gul‑dzíjilen nedaꞌ, le chbudzöldaꞌ‑baꞌ böꞌcuꞌ zxilaꞌ quiaꞌ gnitbaꞌ.”
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Rëpaꞌ lbiꞌiliꞌ: Lëzcaꞌ cni gactër yöl‑laꞌ rudziji yehuaꞌ yubá niꞌa queëꞌ tuëꞌ bönniꞌ dul‑laꞌ ubíꞌi ladxëꞌë ca gac quequëꞌ taplalj yu chënnëꞌ bönniꞌ tsahuiꞌ, bönniꞌ táquinëꞌ cutu naquincnëꞌ lubíꞌi ládxiꞌquëꞌ.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Rnëꞌ caꞌ Jesús:
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Catiꞌ udzö́linu lei, utubnu yuguꞌ ngul lzaꞌnu, len yuguꞌ ngul dzag yuꞌu queënu, atiꞌ guiënu lecnu: “Gul‑dzíjilen nedaꞌ, le chbudzöldaꞌ dumí plata naꞌ gnit.”
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Rëpaꞌ lbiꞌiliꞌ: Lëzcaꞌ cni, ludzíjtsquirnëꞌ gbaz laꞌy queëꞌ Dios niꞌa queëꞌ tuëꞌ bönniꞌ dul‑laꞌ ubíꞌi ladxëꞌë.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Rnëꞌ caꞌ Jesús:
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Biꞌi cuidiꞌ naꞌ rëbiꞌ xuzbiꞌ: “Dad, benn quiaꞌ le dë quiuꞌ le ral‑laꞌ gaqui quiaꞌ.” Niꞌr xuzbiꞌ naꞌ gdisiëꞌ quecbiꞌ le dë queëꞌ.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Nabábz dza gdzey, yúguꞌtë butubbiꞌ biꞌi cuidiꞌ naꞌ, gyeajbiꞌ yödz ziꞌtuꞌ, atiꞌ niꞌ butöbiꞌ dëra le dë queëbiꞌ. Le cunác benbiꞌ.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Catiꞌ chbutöbiꞌ dëra le dë queëbiꞌ, guc gbin lu yödz ga naꞌ zoabiꞌ, atiꞌ byadzj queëbiꞌ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Niꞌr gyeajbiꞌ yajsoabiꞌ huen dxin queëꞌ bönniꞌ lu yödz niꞌ, atiꞌ bönniꞌ naꞌ bsölëꞌë‑biꞌ ga dë laꞌ yël queëꞌ tsajgágubiꞌ‑baꞌ yuguꞌ cuch queëꞌ.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Guc ládxiꞌbiꞌ gágubiꞌ guixiꞌ caꞌz naꞌ tágubaꞌ cuch, san nutu nu bi bëꞌ le gágubiꞌ.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Niꞌr bubíꞌi ládxiꞌbiꞌ, rnabiꞌ: “Cátiꞌga zian bönniꞌ huen dxin nacuꞌë lidxëꞌ xuzaꞌ, len dëtsca le tahuëꞌ, san nedaꞌ ni huatczaꞌ yöl‑laꞌ rdun.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Uzáꞌa ni, huöjaꞌ ga zoëꞌ xuzaꞌ, len tsjödxaꞌ‑nëꞌ: Dad, benaꞌ dul‑laꞌ lahuëꞌ Dios, zoëꞌ yehuaꞌ yubá, len lauꞌ liꞌ.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Cutur nacaꞌ nedaꞌ lsacaꞌ gacaꞌ zxiꞌnuꞌ. Ben nedaꞌ ca bönniꞌ huen dxin quiuꞌ.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Niꞌr gyuꞌubiꞌ nöz, zhuöjbiꞌ ga zoëꞌ xuzbiꞌ.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Niꞌr zxiꞌnëꞌ naꞌ rëbiꞌ‑nëꞌ: “Dad, benaꞌ dul‑laꞌ lahuëꞌ Dios, zoëꞌ yehuaꞌ yubá, len lauꞌ liꞌ. Cutur nacaꞌ nedaꞌ lsacaꞌ gacaꞌ zxiꞌnuꞌ.”
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Niꞌr xuzbiꞌ rëꞌ yuguꞌ bönniꞌ huen dxin queëꞌ, rnëꞌ: “Gul‑tsajleajtë lariꞌ zácaꞌtsqui, len gul‑gacu‑biꞌ. Gul‑cúꞌu le zacaꞌ xbönniꞌ naꞌbiꞌ, len gul‑dáꞌ lölbiꞌ níꞌabiꞌ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Gul‑tsajxíꞌ‑baꞌ bëdx renniꞌ, atiꞌ gul‑dödi‑baꞌ. Gáguruꞌ‑baꞌ len gunruꞌ lni,
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 le guc biꞌi bönniꞌ quiaꞌ ni ca biꞌi chnatbiꞌ, atiꞌ bubanbiꞌ. Gnitbiꞌ atiꞌ chbulaꞌabiꞌ naꞌa.” Niꞌr gulazú lauquëꞌ tuꞌdzijnëꞌ.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ’Tsal niꞌ rac lë ni, zoabiꞌ ladj guixiꞌ biꞌi bönniꞌ ziꞌal queëꞌ bönniꞌ naꞌ. Catiꞌ zuzaꞌbiꞌ rudxinbiꞌ gal‑laꞌ raꞌ yuꞌu, ryö́nibiꞌ rac huil‑l len rac huöꞌa lu yuꞌu naꞌ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Niꞌr bulidzbiꞌ‑nëꞌ bönniꞌ huen dxin zoëꞌ niꞌ, len gnábibiꞌ lëꞌ bizxa naꞌ rac.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Bönniꞌ huen dxin naꞌ rëꞌ‑biꞌ: “Biꞌi böchuꞌu naꞌ budxinbiꞌ, atiꞌ gna bëꞌë xuzuꞌ guludöddëꞌ‑baꞌ bëdx renniꞌ, le budxinbiꞌ lu nëꞌë dxiꞌa tsáhuiꞌdauꞌ.”
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Niꞌr gleybiꞌ biꞌi ziꞌal naꞌ len cutu gúꞌnibiꞌ tsazbiꞌ yuꞌu. Niꞌr brujëꞌ xuzbiꞌ, len gútaꞌyuëꞌ laubiꞌ tsazbiꞌ.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Bubiꞌibiꞌ didzaꞌ biꞌi ziꞌal naꞌ, rëbiꞌ‑nëꞌ xuzbiꞌ: “Nözcznuꞌ cátiꞌga zian iz benaꞌ dxin lauꞌ, len gatga gdáꞌbagaꞌa liꞌ, san gatga bennuꞌ quiaꞌ tubaꞌ böꞌcuꞌ zxílaꞌdauꞌ güíꞌlenaꞌ xbey yuguꞌ lzaꞌa.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Naꞌa, catiꞌ budxinbiꞌ biꞌi quiuꞌ ni busnitbiꞌ yuguꞌ le dë quiuꞌ, gdálenbiꞌ‑nu yuguꞌ ngul udá dzag, benuꞌ ga guludöddëꞌ‑baꞌ bëdx renniꞌ niꞌa queëbiꞌ.”
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Niꞌr rëꞌ‑biꞌ xuzbiꞌ, rnëꞌ: “Zxiꞌnaꞌ, liꞌ zóalenczuꞌ nedaꞌ atiꞌ yúguꞌtë le dë quiaꞌ, quiuꞌ naqui.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Ben bayúdx gunruꞌ lni len udzíjiruꞌ, le gucbiꞌ biꞌi böchuꞌu ni ca biꞌi chnatczbiꞌ, atiꞌ nubanbiꞌ. Gnitbiꞌ atiꞌ chbulaꞌabiꞌ.”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.