Atos 27
Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs NTLH
1 Catiꞌ chglunëꞌ quequëꞌ laꞌsölëꞌë netuꞌ lëꞌi barco tsiajtuꞌ Roma, luyú Italia, gulaguel‑lëꞌë Pablo len yelaꞌgac nup nadzungac, atiꞌ guludödëꞌ lequëꞌ lu nëꞌë Julio, bönniꞌ yuꞌu lu nëꞌë tu cöꞌ bönniꞌ rjaquëꞌ gdil‑l nazíꞌ lei: “Bönniꞌ Queëꞌ Augusto Rjaquëꞌ Gdil‑l”.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Grentuꞌ tu lëꞌi barco qui luyú Adramitio, le ral‑laꞌ töd yuguꞌ yödz gap taꞌdxín barco ga nac luyú Asia, atiꞌ yuꞌuztuꞌ caꞌ lëꞌi barco naꞌ, gzaꞌtuꞌ Cesarea. Dzaguëꞌ caꞌ netuꞌ Aristarco, bönniꞌ Tesalónica, le nabáb Macedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Catiꞌ zaꞌ reníꞌ yetú dza, bdxintuꞌ yödz Sidón, atiꞌ niꞌ Julio, bönniꞌ naꞌ nacuꞌë lu nëꞌë bönniꞌ rjaquëꞌ gdil‑l, lu yöl‑laꞌ dxiꞌi ladxiꞌ queëꞌ, bëꞌë Pablo latj tsijëꞌ ga nacuꞌë böchiꞌ lzëꞌë quië láclenëꞌ lëꞌ bi ryadzj queëꞌ.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Gdöd niꞌ, bubentuꞌ lëꞌi barco, atiꞌ gzaꞌtuꞌ niꞌ. Gdödtuꞌ tslaꞌa ga dë luyú bidx Chipre ga röꞌ dxi böꞌ naꞌ reycj, le zaꞌ zacaꞌ lautuꞌ böꞌ reycj lu nis zxön naꞌ.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Niꞌr gdödtuꞌ lu nis zxön ga naláꞌ luyú Cilicia len luyú Panfilia, atiꞌ bdxintuꞌ Mira, tu yödz nabáb Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Bönniꞌ naꞌ, nacuꞌë lu nëꞌë bönniꞌ rjaquëꞌ gdil‑l, nachë́ꞌë netuꞌ, yajxaquëꞌë niꞌ tu barco narúj yödz Alejandría, barco naꞌ zeaj luyú Italia. Lëꞌi barco naꞌ gluꞌë netuꞌ.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Zian dza gzaꞌ tsahuiꞌ ládxiꞌdauꞌ barco naꞌ, atiꞌ len yöl‑laꞌ rzacaꞌz bdxintuꞌ ga naláꞌ luyú bidx nazíꞌ lei Gnido, atiꞌ, le ruzagaꞌ netuꞌ böꞌ naꞌ reycj, gdödtuꞌ tslaꞌa luyú bidx nazíꞌ lei Creta ga röꞌ dxi böꞌ naꞌ reycj, len gdödtuꞌ ga naláꞌ yödz Salmón.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Lu yöl‑laꞌ rzacaꞌz gdödtuꞌ tslaꞌa ga dë luyú bidx Creta naꞌ, len bdxintuꞌ tu latj ga taꞌdxín barco, nazíꞌ lei Buenos Puertos, le dë gal‑laꞌ ga naꞌ dë yödz Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Le chgdzéytsquituꞌ, chgul‑laꞌ zoa banádx gac ditj bítiꞌtëz barco rzaꞌ lu nis zxön naꞌ, le chgdöd yuguꞌ dza tunëꞌ gubás catiꞌ ziꞌa gdxin beoꞌ ziag catiꞌ reycjtsca böꞌ. Qui lë ni naꞌ buzéjniꞌnëꞌ lequëꞌ Pablo,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 rnëꞌ:
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Bönniꞌ naꞌ, nacuꞌë lu nëꞌë bönniꞌ rjaquëꞌ gdil‑l, gyéjlëꞌrëꞌ le gulanë́ꞌ bönniꞌ naꞌ dë lu nëꞌë barco len bönniꞌ xancz, ca le gnëꞌ Pablo.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Le cunác dxiꞌa latj niꞌ ga taꞌdxín barco, nazíꞌ lei Buenos Puertos, quië lugaꞌnëꞌ niꞌ yuguꞌ beoꞌ ziag, qui lë ni naꞌ yelatiꞌz cuguluhuöatëꞌ bönniꞌ nacuꞌë lëꞌi barco naꞌ glun tuz xtídzaꞌquëꞌ luzë́ꞌë niꞌ, chquiꞌ huac laꞌdxinëꞌ ga taꞌdxín barco lu yödz Fenice, lëzcaꞌ dë luyú bidx naꞌ nazíꞌ lei Creta, le dë tslaꞌa ga rbia gbidz, atiꞌ niꞌ glëꞌnnëꞌ lugaꞌnëꞌ yuguꞌ beoꞌ ziag.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Le reycj tu böꞌdauꞌ zaꞌ zacaꞌ tslaꞌa ga rdöd gbidz beoꞌ ziag, táquinëꞌ chrac lunëꞌ ca tëꞌnnëꞌ, atiꞌ gululisëꞌ guia ziꞌi nagaꞌ du guia le ruzóa dxiz barco, atiꞌ gdöd barco naꞌ gal‑laꞌ raꞌ luyú bidx naꞌ nazíꞌ lei Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Yetú chiꞌz caꞌ, gyeycj böꞌ bdunuꞌ zaꞌ lautuꞌ, nazíꞌ lei Euroclidón.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Le ruzéaj tslaꞌl barco böꞌ naꞌ reycj, atiꞌ le cutu guc tseaj barco ga zaꞌ böꞌ, niꞌr bëꞌtuꞌ latj böꞌ naꞌ buzéaj barco naꞌ ga rëꞌni.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Catiꞌ gdöd barco naꞌ ga bdxintuꞌ tslaꞌa tu luyú bidxdauꞌ nazíꞌ lei Cauda, tslaꞌa niꞌ cutu reycjtsca böꞌ, niꞌ lu yöl‑laꞌ rzacaꞌz buchistuꞌ bárcodauꞌ naꞌyj barco zxön ga naꞌ yuꞌutuꞌ.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Gdöd burentuꞌ lei lahui barco zxön naꞌ, niꞌr bégaꞌratuꞌ barco zxön naꞌ. Zxanti barco naꞌ buchö́lituꞌ du, cui gguindj lu nis. Le gúdxituꞌ töd barco naꞌ, nidx lu yuzx lu nis zxön naꞌ, buzötjtuꞌ lariꞌ qui, le rutúb böꞌ rusáꞌ barco naꞌ. Cniz bëꞌtuꞌ latj buzéaj barco böꞌ naꞌ reycj.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Catiꞌ zaꞌ reníꞌ yetú dza, len niꞌ ruzeajtsca barco naꞌ böꞌ bdunuꞌ reycj, niꞌr gruꞌntuꞌ lu nis zxön latiꞌ yuaꞌ dzöꞌ lëꞌi barco naꞌ.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Dza bunn, len naꞌ cuintuꞌ gruꞌntuꞌ lu nis zxön le tun dxin qui barco naꞌ.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Catiꞌ chguc zian dza cutu rléꞌituꞌ gbidz ni bölj, len le reycjtsca böꞌ naꞌ ruzéaj barco naꞌ yuꞌutuꞌ, cutur runtuꞌ löz ulatuꞌ.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Le chguc zian dza cutu nágutuꞌ, gzuinëꞌ Pablo gatsj lahuiꞌl lequëꞌ, len gudxëꞌ lequëꞌ:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Naꞌa, rëpaꞌ lbiꞌiliꞌ: Tsutsu gul‑gún ládxiꞌliꞌ, le cutu gatliꞌ nituliꞌ lbiꞌiliꞌ tscaliꞌ zoaliꞌ ni, zal‑laꞌ gac ditj barco ni.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Cni gac le duluíꞌ lahuëꞌ nedaꞌ gdyël gbaz laꞌy queëꞌ Dios. Dios ni náquidaꞌ queëꞌ len runaꞌ xchinëꞌ.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Gudxëꞌ nedaꞌ gbaz laꞌy naꞌ, gnëꞌ: “Pablo, cutu gádxinuꞌ. Run bayúdx gdxinuꞌ lahuëꞌ César. Le nadxiꞌinëꞌ liꞌ Dios, uslë́ꞌ yúguꞌtë bunách nacuaꞌlen liꞌ lëꞌi barco ni.”
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Qui lë ni naꞌ, tsutsu gul‑gún ládxiꞌliꞌ, le ruzxöni ladxaꞌa‑nëꞌ Dios, gac ca naꞌ chgudxëꞌ nedaꞌ gbaz laꞌy queëꞌ.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Cni gac zal‑laꞌ run bayúdx gac ditj barco ni tu luyú bidxdauꞌ, ga niꞌ tsajcáꞌn rëꞌu.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Catiꞌ niꞌ chgdöd chidáꞌ dza, atiꞌ böꞌ naꞌ reycj ruzéaj barco naꞌ lu nis zxön nazíꞌ lei Adriático, gdu ladxiꞌ yël gláquinëꞌ bönniꞌ tunëꞌ dxin lu barco naꞌ chzoa gdxin barco gal‑laꞌ tu luyú bidx.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Gularuꞌnëꞌ du lu nis zxön naꞌ, atiꞌ gulanöznëꞌ galj bös nac ga bdxintë ga rëꞌ lu nis. Catiꞌ gdöd yelátiꞌdauꞌ barco naꞌ, gularuꞌnëꞌ du naꞌ leyúbl, len gulanöznëꞌ chnac chinu bös.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Le gládxinëꞌ tsajdín lu guiöj barco naꞌ, qui lë ni naꞌ, zacaꞌ tslaꞌa cudziꞌl barco naꞌ gularuꞌnëꞌ lu nis tap guia ziꞌi nágaꞌgac du guia le tuꞌzóa dxiz barco. Lu yöl‑laꞌ ruúbi ruguíꞌiz ládxiꞌdauꞌquëꞌ gulabözëꞌ tseníꞌ.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Niꞌr glëꞌnnëꞌ bönniꞌ tunëꞌ dxin lu barco luzxundjëꞌ lëꞌi barco naꞌ. Guluzötjëꞌ lu nis zxön bárcodauꞌ naꞌ dë lahui barco zxön naꞌ. Glunëꞌ ca tëꞌnnëꞌ luꞌë yelatiꞌ ziꞌtuꞌ guia ziꞌi naꞌ nagaꞌ du guia le ruzóa dxiz barco naꞌ, le zoa zacaꞌ tslaꞌa lahuil.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Niꞌr Pablo gudxëꞌ bönniꞌ naꞌ nacuꞌë lu nëꞌë bönniꞌ rjaquëꞌ gdil‑l len bönniꞌ naꞌ rjaquëꞌ gdil‑l, gnëꞌ:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Niꞌr gulachuguëꞌ du nagaꞌ bárcodauꞌ naꞌ bönniꞌ naꞌ rjaquëꞌ gdil‑l, atiꞌ gluꞌë latj gbix lu nis zxön.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Catiꞌ chzaꞌ reníꞌ, gútaꞌyuëꞌ lauquëꞌ Pablo bi lahuëꞌ yúguꞌtëꞌ. Gudxëꞌ lequëꞌ:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Qui lë ni naꞌ, rátaꞌyuaꞌ lauliꞌ gáguliꞌ quië huöac ládxiꞌliꞌ, le cutu caꞌ gatliꞌ nituliꞌ lbiꞌiliꞌ.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Catiꞌ budx bëꞌë didzaꞌ ni Pablo, gdel‑lëꞌë yöt xtil, len gudxëꞌ Dios: “Xclenuꞌ.” Cni benëꞌ lauquëꞌ yúguꞌtëꞌ. Niꞌr buzxuzxjëꞌ yöt xtil naꞌ len gzu lahuëꞌ rahuëꞌ.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Niꞌr guladíp ládxiꞌquëꞌ yúguꞌtëꞌ, len glahuëꞌ.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Tscatuꞌ zoatuꞌ lëꞌi barco naꞌ, guctuꞌ gdu chop gayuáꞌ yu tsonnlalj yu chizxoptuꞌ.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Gdöd glahuëꞌ, guluhuöljnëꞌ, niꞌr gularuꞌnëꞌ lu nis zxoaꞌ xtil dë lëꞌi barco naꞌ, quië lulahuëꞌ yuaꞌ dzöꞌ lëꞌi barco naꞌ.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Catiꞌ chguc lahuiꞌ dza, cutu guluúnbëꞌë luyú naꞌ bönniꞌ tunëꞌ dxin lu barco naꞌ, atiꞌ gulaléꞌinëꞌ ga rajrö́ꞌ nis zxön naꞌ gatsj lahuiꞌl luyú bidx naꞌ, len dë latj niꞌ ga nac lachiꞌ raꞌ nis zxön. Glëꞌnnëꞌ lunëꞌ ga tsaz niꞌ barco naꞌ.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Niꞌr gulusedxëꞌ yuguꞌ du guia nágaꞌgac guia ziꞌi tuꞌzóa dxiz barco naꞌ, len gulusanëꞌ leygac, atiꞌ gulabíx lu nis zxön. Gulusedxëꞌ caꞌ du nagaꞌ nëꞌi yag ruzéycj rudxíꞌi barco. Niꞌr guluchisëꞌ lariꞌ qui, le rutúb böꞌ le zoa tslaꞌa lahuil barco naꞌ, atiꞌ gzu lau rdöd barco zacaꞌ ga rajrö́ꞌ nis zxön gatsj lahuiꞌl luyú bidx naꞌ.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Catiꞌ bdxin barco naꞌ tu latj ga rdzag nis, niꞌ gnidx tslaꞌa lahuil barco naꞌ lu yuzx lu nis zxön naꞌ, atiꞌ bugáꞌnz niꞌ barco naꞌ. Cutur guc bi utá lei, atiꞌ tslaꞌa cudziꞌl barco naꞌ, gzu lau rguitsj lei nis zxön naꞌ, len yöl‑laꞌ rzaꞌ qui.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Niꞌr glëꞌnnëꞌ bönniꞌ rjaquëꞌ gdil‑l ludödcdëꞌ bönniꞌ nadzunquëꞌ, cui laꞌzxundjëꞌ, laꞌzxóëꞌ lu nis.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Guꞌnnëꞌ uslë́ꞌ Pablo bönniꞌ nacuꞌë lu nëꞌë bönniꞌ naꞌ rjaquëꞌ gdil‑l, atiꞌ gna béꞌinëꞌ bönniꞌ naꞌ rjaquëꞌ gdil‑l cutu lunëꞌ ca naꞌ tëꞌnnëꞌ. Niꞌr gna béꞌinëꞌ bönniꞌ tac laꞌzxóëꞌ lu nis, ziꞌal lequëꞌ laꞌyaziëꞌ lu nis quië laꞌdxinëꞌ luyú bidx.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Gna béꞌinëꞌ caꞌ bönniꞌ nagaꞌnquëꞌ laꞌzxóëꞌ lu blag, len yelaꞌquëꞌ láhuigac yagdauꞌ qui barco naꞌ. Cni guc, gululë́ꞌ yúguꞌtëꞌ. Cniz guladxinëꞌ luyú bidx naꞌ.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.