Atos 22

Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Cni gnëꞌ Pablo:
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Catiꞌ gulayönnëꞌ ruꞌë didzaꞌ hebreo, gulacuaꞌrëꞌ dxiz. Gudxëꞌ lequëꞌ Pablo, rnëꞌ:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 ―Nacczaꞌ nedaꞌ judío. Guljaꞌ lu yödz Tarso luyú Cilicia, san gzxönaꞌ lu yödz ni, atiꞌ busëdnëꞌ nedaꞌ Gamaliel gdu ca nac zxba quequëꞌ xuz xtauꞌruꞌ. Bëꞌtecz ladxaꞌa gyij ladxaꞌa Dios ca runliꞌ lbiꞌiliꞌ naꞌa.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ziꞌal gdxia ládxiꞌgacaꞌ‑nëꞌ bönniꞌ nazíꞌ lu naꞌquëꞌ xtidzëꞌë Cristo, len bchë́ꞌgacaꞌ‑nëꞌ ga latiëꞌ. Gzxö́ngacaꞌ‑nëꞌ, len glúꞌgacaꞌ‑nëꞌ lidx guia, yuguꞌ bönniꞌ len ngul.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Lëzcaꞌ huac lunëꞌ lnaꞌ lau qui le glunëꞌ yuguꞌ bxuz uná bëꞌ len bönniꞌ gul tuꞌzejniꞌi. Glunëꞌ guich uná bëꞌ le yjuꞌa ga nacuꞌë bö́chiꞌruꞌ judío lu yödz Damasco. Gyijaꞌ niꞌ tsajxö́ngacaꞌ nup niꞌ taꞌyejlëꞌ Cristo, quië duchë́ꞌgacaꞌ‑nëꞌ nágaꞌquëꞌ Jerusalén ni, quië lacquëꞌ zxguiaꞌ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 Niꞌr gnëꞌ Pablo:
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Laꞌ yjö́taꞌteaꞌ lyu, len byöndaꞌ chiꞌi Nu gudx nedaꞌ: “Saulo, Saulo, ¿bizx quië rbia ladxuꞌu nedaꞌ?”
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Niꞌr gnabdaꞌ lëꞌ, gniaꞌ: “¿Nuzxa liꞌ, Xan?” Lëꞌ gudxëꞌ nedaꞌ: “Nedaꞌ ni Jesús, bönniꞌ Nazaret. Nédaꞌczaꞌ rbia ladxuꞌu.”
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Gulaleꞌicz yeníꞌ naꞌ nup niꞌ gulacuaꞌlen nedaꞌ, len gladxi, san cutu gulayöni chiꞌi Nu naꞌ bulídz nedaꞌ.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Niꞌr gudxaꞌ‑nëꞌ: “¿Nacx gunaꞌ, Xan?” Xanruꞌ gudxëꞌ nedaꞌ: “Gyas, len gyeaj Damasco. Niꞌ zoa nu guië liꞌ ca nac yúguꞌtë le ral‑laꞌ gunuꞌ.”
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Le cutur bi rléꞌidaꞌ le budíꞌi lahuaꞌ yös yeníꞌ naꞌ gyëptsca, qui lë ni naꞌ gulaguel‑lëꞌë naꞌa bönniꞌ dzagquëꞌ nedaꞌ, atiꞌ gulachë́ꞌë nedaꞌ ga bdxinteaꞌ Damasco.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 ’Niꞌ zoëꞌ Ananías, bönniꞌ runëꞌ gdu ca rna bëꞌ zxba queëꞌ Dios, atiꞌ tunëꞌ lëꞌ ba laꞌn bönniꞌ judío nacuꞌë Damasco.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Bdxinëꞌ ga zoaꞌ Ananías naꞌ, len gudxëꞌ nedaꞌ: “Saulo, böchaꞌa, huöalj yöj lauꞌ.” Laꞌ niꞌz böalj yöj lahuaꞌ, atiꞌ bléꞌidaꞌ lëꞌ.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Lëꞌ gudxëꞌ nedaꞌ: “Dios quequëꞌ xuz xtauꞌruꞌ, dza niꞌtë gröczëꞌ liꞌ quië gnöznuꞌ le rëꞌncznëꞌ Lëꞌ, len gléꞌinuꞌ‑nëꞌ Bönniꞌ tsahuiꞌ, Lëczëꞌ Zxiꞌnëꞌ, len yönnuꞌ le guiëꞌ liꞌ Lëczëꞌ.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Cni gac, le ral‑laꞌ gunuꞌ lnaꞌ lau queëꞌ Lëꞌ laugac yúguꞌtë bunách, quíxjöiꞌnuꞌ lequëꞌ ca nac le chbléꞌinuꞌ len le chbyönnuꞌ.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Naꞌa, ¿bizx quië rdzeynuꞌ? Gyas, len bdil nis. Blidzëꞌ Xanruꞌ unëꞌ liꞌ dxiꞌa, ugǘëꞌ dul‑laꞌ nabaguꞌu.”
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Gnëꞌ caꞌ Pablo:
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Bléꞌidaꞌ‑nëꞌ Xanruꞌ, atiꞌ gudxëꞌ nedaꞌ: “Jareluꞌ gyeaj. Burujtë Jerusalén ni, le cutu lunëꞌ ba laꞌn le gunuꞌ lnaꞌ lau quiaꞌ bönniꞌ ni.”
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Nedaꞌ gudxaꞌ‑nëꞌ: “Xan, nö́zgaccznëꞌ ca benaꞌ nedaꞌ. Gyaziaꞌ gap nac lu yuꞌu ga tuꞌdubëꞌ tuꞌsëdëꞌ queëꞌ Dios bönniꞌ judío. Gdinaꞌ nup niꞌ taꞌyejlëꞌ Liꞌ, len glúꞌgacaꞌ‑nëꞌ lidx guia.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Catiꞌ niꞌ guludöddëꞌ Esteban, bönniꞌ niꞌ benëꞌ lnaꞌ lau quiuꞌ, lëzcaꞌ zoaꞌ niꞌ nedaꞌ, benaꞌ tuz bönniꞌ guludöddëꞌ lëꞌ le ben chiꞌa lariꞌ nácuquëꞌ bönniꞌ naꞌ gululadxëꞌ lëꞌ guiöj.”
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Niꞌr gudxëꞌ nedaꞌ Xanruꞌ: “Gyeaj, le rsölaꞌa liꞌ laugac bunách gzaꞌa.”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Niz ze lau guluzë́ nagquëꞌ didzaꞌ bëꞌë Pablo bönniꞌ judío, atiꞌ niꞌr gulabödxyëꞌë. Gluꞌë zidzj didzaꞌ, taꞌnë́ꞌ:
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Niꞌr le taꞌbödxyëꞌë, len taꞌchöztsquëꞌ le nácuquëꞌ lu yöl‑laꞌ rley quequëꞌ, len tuꞌchijëꞌ bëchtö yu lu böꞌz,
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 gna bëꞌë bönniꞌ blau naꞌ nacuꞌë lu nëꞌë bönniꞌ rjaquëꞌ gdil‑l luguꞌë Pablo yuꞌu zxön naꞌ. Lëzcaꞌ gna béꞌinëꞌ lequëꞌ laꞌguinëꞌ Pablo quië quíxjöꞌë le nacz, quië laꞌnöznëꞌ bizx quië naꞌ taꞌbödxyëꞌë cni queëꞌ Pablo bönniꞌ judío.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Catiꞌ glúguëꞌë lëꞌ pan guid quië laꞌguinëꞌ lëꞌ, Pablo gudxëꞌ tu bönniꞌ nacuꞌë lu nëꞌë bönniꞌ rjaquëꞌ gdil‑l zoëꞌ niꞌ, rnëꞌ:
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Catiꞌ byönnëꞌ lë ni bönniꞌ naꞌ, gyijëꞌ yajtíxjöiꞌnëꞌ bönniꞌ blau naꞌ nacuꞌë lu nëꞌë bönniꞌ rjaquëꞌ gdil‑l. Rëꞌ lëꞌ:
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Niꞌr bidëꞌ ga zoëꞌ Pablo bönniꞌ blau naꞌ, len gudxëꞌ lëꞌ:
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Bubiꞌë didzaꞌ bönniꞌ blau naꞌ, gnëꞌ:
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Catiꞌ gulayönnëꞌ lë ni, laꞌ gulubígaꞌtëꞌ ga zoëꞌ Pablo bönniꞌ naꞌ chzoa laꞌguinëꞌ lëꞌ. Lëzcaꞌ, catiꞌ gnöznëꞌ nababëꞌ Roma Pablo, gúdxinëꞌ bönniꞌ blau naꞌ le chgna bëꞌë glúguëꞌë lëꞌ.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Dza buróp niꞌ, guꞌnnëꞌ bönniꞌ blau naꞌ gnöznëꞌ gazxj ga rëꞌ bizxa naꞌ tuꞌquíëꞌ Pablo bönniꞌ judío. Gna bëꞌë gulusedxëꞌ du guia naꞌ náguëꞌë Pablo, atiꞌ gna bëꞌë ludubëꞌ bxuz uná bëꞌ judío, len yúguꞌtë bönniꞌ gdauꞌ taꞌbequi xbey. Niꞌr bubijëꞌ Pablo ga naꞌ naguꞌuquëꞌ lëꞌ atiꞌ buzóëꞌ lëꞌ lauquëꞌ.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.