2 Coríntios 7

Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Yuguꞌ lë ni gzxiꞌ lu nëꞌë Dios náquigac queëruꞌ, böchiꞌ lzaꞌadauꞌ. Qui lë ni naꞌ ral‑laꞌ un cuinruꞌ dxiꞌa, ubiajruꞌ yúguꞌtë le rucáꞌn caꞌz gdu ca nayáꞌ nabinruꞌ len böꞌ nacczruꞌ. Lu yöl‑laꞌ radxi queëruꞌ Dios ral‑laꞌ gáquiruꞌ quizi queëꞌ Lëꞌ.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Gul‑síꞌ lu naꞌliꞌ netuꞌ. Nutu nu biaꞌtuꞌ döꞌ qui, nu dzag lbiꞌiliꞌ. Nutu nu bentuꞌ ga gchixi gnigui. Nutu nu gzxiꞌ yéꞌituꞌ.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ruꞌa cni didzaꞌ, clëg quië uspagaꞌa lbiꞌiliꞌ zxguiaꞌ, san nac ca naꞌ chgniaꞌ ziꞌal, rniaꞌ: Zoaꞌ sinaꞌ gbánlenaꞌ lbiꞌiliꞌ o gátlenaꞌ lbiꞌiliꞌ le ruiꞌ ladxaꞌa lbiꞌiliꞌ.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ruzxö́nitsca ladxaꞌa lbiꞌiliꞌ len runtscaꞌ lbiꞌiliꞌ zxön. Zal‑laꞌ zian le rzacaꞌ rguiꞌtuꞌ, nadiptsca ladxaꞌa len rudzíjitsqui ladxaꞌa.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Catiꞌ bdxintuꞌ luyú Macedonia, ga rdxintë naꞌa dza, cutu rataꞌ queëtuꞌ latj uzíꞌ ládxiꞌtuꞌ, san le zian le rac queëtuꞌ. Taꞌdil‑len netuꞌ bunách, atiꞌ lu icj ládxiꞌdauꞌtuꞌ yuꞌugac le tun ga rádxituꞌ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Niꞌr Dios, Nu rutíp ladxiꞌ nu chzoa gac chop ladxiꞌ, butipëꞌ ládxiꞌtuꞌ catiꞌ budxinbiꞌ queëtuꞌ biꞌi Tito.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Cutu gucz le budxinbiꞌ queëtuꞌ, san le gdíxjöiꞌbiꞌ caꞌ netuꞌ ca naꞌ butipliꞌ ládxiꞌbiꞌ lbiꞌiliꞌ. Gdíxjöiꞌbiꞌ netuꞌ ca naꞌ rë́ꞌnitsquiliꞌ uléꞌiliꞌ nedaꞌ, len ca naꞌ ruhuíꞌniliꞌ niꞌa qui lë naꞌ guc niꞌ, lencaꞌ ca ruiꞌ ládxiꞌliꞌ nedaꞌ. Yúguꞌtë lë ni ben ga rudziji ladxaꞌa.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Zal‑laꞌ ben ga buíꞌniliꞌ le buzujaꞌ queëliꞌ lu guich ziꞌal, cutu ruhuiꞌndaꞌ naꞌa. Ziꞌal buiꞌndaꞌ catiꞌ gúquibeꞌidaꞌ ben ga buíꞌniliꞌ lbiꞌiliꞌ tu chiꞌidauꞌ,
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 san naꞌa rudzijdaꞌ, clëg le buíꞌniliꞌ, san le ben ga bubíꞌi ládxiꞌliꞌ yöl‑laꞌ ruhuiꞌni queëliꞌ naꞌ. Dios bugunëꞌ dxin yöl‑laꞌ ruhuiꞌni queëliꞌ, cui gchixi gníguiliꞌ niꞌa qui le bentuꞌ netuꞌ.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Yöl‑laꞌ ruhuiꞌni naꞌ rugunëꞌ dxin Dios run ga nu ubíꞌi ladxiꞌ quië ulá nu naꞌ, atiꞌ qui lë ni naꞌ cutu ral‑laꞌ huíꞌniruꞌ qui, san yöl‑laꞌ ruhuiꞌni le nac qui yödzlyú ni run ga lat bunách.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Gul‑yutscaꞌ ca bugunëꞌ dxin Dios yöl‑laꞌ ruhuiꞌni queëliꞌ naꞌ.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Qui lë ni naꞌ, zal‑laꞌ buzujaꞌ cni lu guich naꞌ, cutu guc niꞌa qui nu naꞌ ben dul‑laꞌ, len clëg niꞌa qui nu naꞌ gzxacaꞌ gdiꞌi, san quië gac bëꞌ lahuëꞌ Dios le nactë ruiꞌ ládxiꞌliꞌ netuꞌ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Lë ni butíp ládxiꞌtuꞌ. Clëgz bdip ládxiꞌtuꞌ san rudzíjitsqui ládxiꞌtuꞌ le rudzíjibiꞌ biꞌi Tito niꞌa qui le benliꞌ lbiꞌiliꞌ, butipliꞌ ládxiꞌbiꞌ.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Benaꞌ lbiꞌiliꞌ zxön laubiꞌ Tito, atiꞌ cutu benliꞌ ga utuiꞌdaꞌ. Bë́ꞌlentecztuꞌ lbiꞌiliꞌ didzaꞌ gdutë li, atiꞌ lëzcaꞌ cni nac gdutë li didzaꞌ bë́ꞌlentuꞌ‑biꞌ Tito catiꞌ bentuꞌ lbiꞌiliꞌ ba laꞌn.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Zeaj racr gdu ca nadxiꞌibiꞌ lbiꞌiliꞌ biꞌi Tito catiꞌ rajneybiꞌ ca naꞌ benliꞌ ca rna xtídzaꞌtuꞌ, len ca naꞌ benliꞌ‑biꞌ ba laꞌn lu yöl‑laꞌ radxi Dios queëliꞌ len lu yöl‑laꞌ nöxj ladxiꞌ queëliꞌ.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Rudzíjitsquidaꞌ le gac uzxöni ladxaꞌa lbiꞌiliꞌ gdu ladxaꞌa.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.