Romanos 4
Testament Cobə deʼen choeʼ dižəʼ c̱he ancho Jesocristənʼ (ZAVNT) vs NTLH
1 De'e x̱axta'ocho Abraam be'enə' naccho dia, ¿bixa əṉacho c̱he'enə'?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Žalə' por ni c̱he de'e güen de'en bene' na'anə' gwna Diozən' de que naque' beṉə' güen laogüe'enə', zaquə'əcze' par be'elao' cuine' žalə' ca'. Pero bito be'elao' cuine' lao Diozən'.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ḻe'e Xtižə' Diozən' de'en nyoɉən nan: “Abraanṉə' benḻilaže'e Diozən' na' de'e nan' gwc̱hoglaon c̱he' de que naque' beṉə' güen lao Diozən'.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Catə' to beṉə' chone' žin chone' gan laxɉue'enə' na' bito ṉacho de que x̱an žinṉə' chone' to goclen catə'ən chnežɉue'ene' laxɉue'enə'. Na' ca'aczən' naquən len chio'o, žalə' babencho cayaṉə'ən non Diozən' mendad goncho bito naquən to goclen de'en chon Diozən' len chio'o catə'ən ne' naccho beṉə' güen laogüe'enə' žalə' ca'.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Pero naquəczən to goclen. Diozən' ne' de que naccho beṉə' güen laogüe'enə' šə chonḻilažə'əchone' sin cui choncho xbab de que de'e güen de'en choncho chaclenən par əṉe' de que naccho beṉə' güen laogüe'enə'. Na' Diozən' chone' par nic̱h chio'o cui be'ela'ochone' antslə chaccho beṉə' güen laogüe'enə' catə' chonḻilažə'əchone'.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Ḻeczə de'e Dabin' be'e dižə' c̱he goclenṉə' de'en chon Diozən' len chio'o chonḻilažə'əchone' ca de'en ne' naccho beṉə' güen laogüe'enə' sin cui chone' cuent šə bichlə de'e güen de'en choncho.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 De'e Dabin' gwne':
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Mba zocho šə chc̱hoglao Diozən' c̱hecho de que caguə bi xtoḻə'əcho denə'.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Chio'o nsa'acho señy de'en ne' sirconsisionṉə' bito cheyaḻə' goncho xbab de que chio'ozən' gaquə socho mba can' gwne'enə'. Lenczə beṉə' ca' cui zɉənsa' señyən' guaquə ṉite'e mba can' gwne'enə'. Ṉezecho de'en benḻilažə' de'e Abraanṉə' Diozən' de'e na'anə' gwne' c̱he' de que naque' beṉə' güen laogüe'enə'.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Na' gwne' c̱he de'e Abraanṉə' de que naque' beṉə' güen laogüe'enə' antslə ze'e soe' señy de'en ne' sirconsisionṉə', caguə beyožlən'.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Na' gwdechlə gwzoe' señyən' par gwṉezene' de que Diozən' bagwne' ca' c̱he'. De'e Abraanṉə' gwzolaogüe' chonḻilaže'e Diozən' catə'ən ze'e sole' señyən' na' cana' gwna Diozən' naque' beṉə' güen laogüe'enə'. De'e na'anə' ṉezecho de que Diozən' ne' ca' c̱he notə'ətezə beṉə' cui zɉəzo señy de'en ne' sirconsisionṉə' con šə chso'onḻilaže'ene'. Na' lao Diozən' de'e Abraanṉə' naque' x̱axtao' yoguə' chio'o chonḻilažə'əcho Diozən'.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Na' ḻeczə ṉezecho de que Diozən' ne' c̱he chio'o nsa'acho señyən' de que naccho beṉə' güen laogüe'enə' šə chonḻilažə'əchone'. Na' ne' ca' caguə por ni c̱he de'en zocho señyən' sino por ni c̱he de'en chonḻilažə'əchone' can' benḻilažə' de'e Abraanṉə' ḻe'.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 De'e Abraanṉə' benḻilaže'e Diozən', na' de'e na'anə' Diozən' bene' lyebe gone' par nic̱h Abraanṉə' len xi'iṉ dia c̱he' ca' yesə'ənabi'e doxenḻə yežlyon'. Bito ben Diozən' cuent c̱he Abraanṉə' šə bene' complir can' na ḻei c̱he'enə' sino de'en benḻilaže'e Dioz na'anə' gwne' de que naque' beṉə' güen laogüe'enə' na' ḻeczə de'e na'anə' bene' lyebe yesə'ənabi'e yežlyon'.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Nitə' beṉə' chsa'aquene' por ni c̱he de'en zɉənaoga'aque' ḻein' yesə'ənabi'e yežlyon'. Žalə' na'aclə ḻega'aque' yesə'ənabi'e yežlyonə', bito bi zaquə' de'en chso'onḻilažə' beṉə' Diozən', na' ḻeczə ca' bito gon Diozən' complir can' bene' lyebe len xi'iṉ dia c̱he de'e Abraanṉə' žalə' chac ca'.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 De'en gwdix̱ɉw Diozən' ḻei c̱he'enə' na' beṉac̱hən' cui choso'ozenague' c̱hei, Diozən' gwnežɉue' ḻega'aque' castigw zeɉḻicaṉe c̱he xtoḻə'əga'aque'enə'. Žalə' cui zɉəṉezene' bi de'e ca' cheyaḻə' so'one', bitobi xtoḻə'əga'aque' de, pero zɉəṉezczene'en.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Ca' chaquən', chio'o chonḻilažə'əcho Diozən' ṉabi'acho yežlyon'. Tant nži'ilažə' Diozən' chio'o chone' ca ṉabi'achon par nic̱h gaquə can' bene' lyebe len yoguə' chio'o chone' cuent ca xi'iṉ dia c̱he de'e Abraanṉə'. Caguə gaquə ca' len beṉə' ca' zɉəsə'ənao ḻei na'azən' sino ḻeczə len notə'ətezə beṉə' chso'onḻilažə' Diozən' can' benḻilažə' de'e Abraanṉə' ḻe', la' lao Diozən' de'e Abraanṉə' naque' x̱axtao' yoguə' chio'o chonḻilažə'əcho Diozən'.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Can' nyoɉczə de'en gwna Diozən': “Banzoa' le' gaco' x̱axtao' beṉə' ša' ṉasyon zan.” Na' Diozən' nape' yeḻə' guac par yosbane' beṉə' guat ca' na' Diozən' chone' par nic̱h chac bitə'ətezən' ne'enə'. De'e na'anə' cho'e dižə' c̱he beṉə' ze'e za'ac ca chio'o beṉac̱h cho'echo dižə' c̱he beṉə' banitə'.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Bito gwṉeze Abraanṉə' nacxa gaquən' gaquə can' gwna Diozən'. Pero gwyeɉḻe'e c̱he Diozən' na' gwzoe' lez de que Diozən' goncze' ḻe' x̱axtao' beṉə' ša' ṉasyon zan. Con gwyeɉḻe'e de que gaquə can' gož Diozən' ḻe': “Beṉə' zan əsa'ac xi'iṉ dia c̱hio'.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Con gwzocze' benḻilaže'e Diozən' ḻa'aṉə'əczə gocbe'ine' banaque' beṉə' golə par so xi'iṉe'. Bazoe' casi to gueyoa iz, na' no'ol c̱he' Saran' bitoch zoe' xlaogüe'e sane'.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Gwzoteze' benḻilaže'e Diozən' na' bito goquə šeɉlaže'e c̱he lyebe de'en ben Diozən' len ḻe', sino que gwzoe' c̱hec̱h benḻilaže'ene' na' be'elaogüe'ene'.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Abraanṉə' gwṉezene' de que Diozən' guac gone' ca de'en bene' lyeben'.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Na' laogüe de'en benḻilaže'e Diozən' de'e nan' gwchoglaon c̱he' de que naque' beṉə' güen lao Diozən'.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Na' nyoɉən de que de'en benḻilaže'ene' na'anə' gwchoglaon c̱he' de que naque' beṉə' güen lao Diozən'. Pero caguə nyoɉən par de'e Abraam na'azənə'.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 — ausente —
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.