Atos 27

Diiz kuu ndyaadno yalnaban (ZAONT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Leettsa mloo yek zha taal zha nee Italia, tsa mndaa zha Paba kon tedib net re zha kuu nzo tsib lo soldad Jul, kuu nabee lo thib gayoo soldad, grup Jul le Augusto.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Ne mke nee thib bark pwert kuu le Adramitio kuu mer thoz bi par Asia. Noga Aristarco ndo kon nee, zha kuu nak zha yez Tesalónica, yez kuu nzi yezlyu Macedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ne lee tedib wiza mzin nee yez Sidón, tya kwathoz wen ngok Jul lo Paba ne mzhyal Jul ngwatwii Paba lo re amig Paba yeza, ne lee re zhaʼa mndaa kuu ndow Paba ne kuu ndeche Paba.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Leettsa mroo nee Sidón, tsa mriid nee cho yezlyu Chipre kuu nzi leen nitdoo, tsa tak nee lo mbi, tak kwathoz nax mbi nali ta nda nee ora.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Ne mrendab nee lo nitdoo gax yezlyu Cilicia ne Panfilia, tsa mzin nee yez Mira kuu nzi yezlyu Licia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Tya lee soldad kuu nabee lo thib gayoo soldad mzal thib bark chaan yez Alejandría kuu bi par Italia, ne mtsow zha ngoo nee leen barka.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Ne tyen wiz kwathoz xlaaz ndya nee, ne kwathoz nagan mzin nee thib ta le Gnido. Ne tak naxka mbi lad ta nda nee, kona ndya nee par Salmón, ne mndaa nee welt cho yezlyu Creta kuu nzi leen nitdoo.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ne kwathoz nagan mriid nee dita roo nitdoo, asta mzin nee thib ta le Buenos Puertos, gax ta nzi thib yez kuu le Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Ne tak mtsana nee tyen wiz lo nit, ne nathoza yaka nee lo nitdoo, tak ndetsina tyemp nal, tsa mni Paba lo re zha,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 ne nzhab Paba:
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Per lee soldad kuu nabee lo thib gayoo soldad, mas ngwalaaz zha kuu nzhab bzhaan bark ne kuu nzhab zha kuu ntetee bark, nake kuu nzhab Paba.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Ne tak nagt tya ta wen par kwet nee tyemp nal, kona mer reta zha mtsow xgab wen roo nee tya, ne tsow nee par tsin nee Fenice, kuu nak pwert chaan yezlyu Creta, ta nzhaxt xa mbi ne tsa tya rid nee tyemp nal.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Tsa mndelo ngoth lutta mbi lad sur, tsa mtsow re zha xgab mtsowa zha gan kuu mtsow zha xgab, ne ndya re nee gax gax roo yezlyu Creta kuu nzi leen nitdoo.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Per lutta nda mroo nee, leettsa lee thib mbi thoz kuu le Euroclidón mndelo ngoth,
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 ne mndelo mbi mchop mbi bark, tak par ta nda nee ndyaad mbi, ngogt raa gatetee nee bark par ta nlaaz nee, kona mlaa nee mbe mbi bark.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Tsa mriid nee cho yezlyu Clauda, thib yezlyu lut kuu nzi leen nitdoo, tya naxtxa mbi, tya mxak nee kano lut kuu naliib xann bark ne mxap neey leen bark.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Or ngwalo mxap nee kanoʼa leen bark, tsa mliib re zha bark tsa luxte. Ne tak nzeb zha yetob bark lo gux kuu le Sirte, tsa mla zha re lon chaan bark, ne mlaa zha nda bark net ta nchoop mbi bark.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ne lee tedib wiz tataka nathoz nax mbi lo nitdoo, tsa mndelo re zha mni zha re kuu nzo leen bark leen nitdoo,
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Ne lee myon wiz mlobi nee re kwaa nlortsin leen bark leen nitdoo.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Ne tyen wiz mwiit raa nee lo wiz neeka lo re mbel kuu nzib lobee, ne tak kwathoz nathoz ngoth mbi lo nitdoo, tsa mtsow re nee xgab laat raa nee.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Ne tak ndaʼa tyen wiz ndow nee, tsa mndeli Paba xid re nee ne mne Paba:
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Per lee nal yat leettsoo goo ne neeka tsebt goo, tak neeka thibaa gatht, beeta bark lux.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Tak lee Diox kuu nabee lon, Diox kuu ngetsowʼn tsiin lo, mtaal thib mandad chaan mloo lon naabtsiʼa,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ne, mne lon: “Tsebta Paba, tak ndoblo yaʼa lo rey César, ne kwent chaana laat Diox gath re zha kuu ndyaad re goo leen bark”.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Ta mod bloney goo leettsoo goo, tsebt goo, tak nyelaazʼn Diox, ne wen nen lee reta kuu mne mandad chaan Diox lon tak.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Per lee bark ree teyetob roo thib yezlyu kuu nzi leen nitdoo.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Leettsa ndaʼa tsiin wiz nda nee lo nitdoo, yaala mzin nee nitdoo kuu le Adriático, ne thib lad tedib lad mndeno mbi bark lo nitdoo, ne teeka ngulal yaal lee re zha kuu nke tsiin leen bark myeen zha mera ndetsin nee lo yezlyu.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Tsa mchiix re zha naa plo naats nit tya, ne galbtsii xoop metr naatse. Ne mas delant mre zha mchiix zhay, ne naatslay galbgazka metr.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ne mzeb re zha cha diinn bark cho re ke, tsa mlobi zha thap ganch yiib par xann bark, tsa yetob bark. Ne lee re men ndak: “Malaay ngwaniʼa yezlyu”.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ne lee re zha kuu nke tsiin leen bark mtsow zha xgab zhonn zha. Ne mndelo zha mla zha kano lut lo nit, mtsow re zha taxal zha kuu ngegobi yiib par yek bark leen nit, beeta par zhonn zha leen kanoʼa.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Per lee Paba mloo diiz lo soldad kuu nabee lo thib gayoo soldad ne lo re soldad, ne nzhab Paba:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Tsa lee re soldad mga doo kuu naliib kanoʼa ne mlaa zha mlowgwe lo nitdoo.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Leettsa ndeyeniʼa yezlyu, lee Paba nzhab lo re zha:
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Na ni lo goo dow goo lut kwaa, tsa gatht goo, tak neeka thib goo luxt neeka thib yitsek.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Leettsa ngwalo tata nzhab Paba, mzhen Paba tsa pan ne mndaa Paba texkix lo Diox lo re zha, ne mtsow rol Paba pan ne mndelo Paba ndow.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Tsa reta zha ngoo ney leettsoo ne mdow re zha.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Chop gayoo tson galbtsii xoop nak re nee kuu nzo leen bark.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ne leettsa ngwalo ndow re nee plotha kuu mze leettsoo nee, tsa mni re zha nzob xtil leen nitdoo, tsa xax bark.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Leettsa ngwani yezlyu, lee re zha kuu nke tsiin leen bark mlebeet zha yezlyuʼa, per mwii zha thib yaa nitdooʼa ta nzi gux re ladta, ne mtsow re zha xgab tsig zha bark par tya.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Tsa mga zha re doo kuu naliib re yiib ganch kuu nlortsin tsa yetob bark, ne mlaa zha mlay leen nitdoo, ne mxak zha ya kuu ntetee zha bark, tsa telo bark te bark. Ne mlap re zha lon kuu now yek bark, tsa tene mbi, tsa lee bark mndelo mbig lo gux roo nitdoo.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ne mndaab bark ta kwathoz nzi gux ne tya myaan bark. Ne ngwatob yek bark lo gux ne gagt raa wine, ne lee xanne mndelo mlux, tak kwathoz mdinke nitdooy.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Tsa lee re soldad ngwalaaz aguth re pres, tsa zhonnt re zha lii zha nadar lo nitdoo.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Per lee soldad kuu nabee lo thib gayoo soldad mzhyalt gagake tata, tak nlaazt zha gath Paba, tsa mnabee zha lo re zha kuu nzhaak nlii nadar, tsa ner re zhaʼa tab lo nit par roo zha leen nitdoo.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Tsaraa teke re zha kuu ten tabl o re ya byu kuu mroo cho bark. Ne tata mla reta nee mzin nee lo yu.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.