Atos 22
Ka Tisa ge Tata Jesucristuha (ZAE) vs NTLH
1 ―Xa betsi to lhe xa tata benneola lhe, gwaludoruga nagale nu ekabia gele ge nu rusiale ikia‑ni.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Tti chi biyienkinna rinne Pabluha tisa hebreo, la'aniala nna beyaka siirukana, nianna tti rana kana:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 ―Neti ankaa benne Israel nna ulia lhe'esi Tarso. Yiesiha rena lo yu ge Cilicia. Ttaka lhe'esi Jerusalén‑niba bixenia nna Gamaliel‑ni bedhetinna neti tti tteba ra lo bia bennabi ge ka benne uka xuttori'iha. Neti bedo xxattana lasia bedoa tisa ge Tata Do Yebaa geri'iha ttiba ruin iyábale nnanna.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Itú ttuha udú nooa ka benne chi bedaxxuke neda ge Jesús‑ni, benia uttia ke. Nuila lhe nubiyú ka benneha rudaxxua ruxxigaa ke nna raga'aya ke lhe'e lisiyya.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Bixxudi xeniha lhe iyába ka benneola geri'iha gwa biyúbake nu benia. Lagabake beteke yetsi denia diaya kini ule'enia ka benne geri'i se'e lhe'esi Damasco‑ni, kini sadaxxua ka nu chi bedaxxukana neda ge Jesús‑ni nna esia lania kana Jerusalén‑ni kini iyayakana.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ’Ttaka laka yu'a neda diaya, tti chi isinaa lhe'esi Damasco‑ni, gaxa ttiba tu retin tsi'inu (12) resá nuha chi anka, ttiruba ttu nnelaba chi uyu'u ttu xiani xeni dana yebáha uyu'una abi'iba kwe'a.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Nianna tti ubixxi lo ttebaa lo yu nna tti biyienti tsi'i ttu benne unnebie, ree neti: “¡Saulo! ¡Saulo! ¿Beaka neti danalhalu rudhaka disalu?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Neti nna bekabia, ria: “¿Núle nuná xa tata?” Benneha nna bekabie ree: “Netiba nuní Jesús ge Nazaret benne danalhalu rudhaka disalu.”
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Ka nu dia lania nna bilábakinna xianiha, ttaka labí biyienkinna tsi'i benne rulise netiha.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Neti nna xpeya benneha: “¿Bí raka lelu unia xa tata?” Labie nna bekabie, ree neti: “Beyadha nna uta'a lhe'esi Damasco‑na. Naa kixxi'akana iyá nu chi ga'anati uinlu.”
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Ttaka kumu de uyu'u xianiha loa, de nuha nna lo xuaba beya'anaa. Laxkala ka nu dia laniaha itú nalhibakana náya chibuka bisinaa lhe'esi Damasco‑ni.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 ’Niha do ttu benne biyú tee lábie Ananías. Benneha anke ttu benne rudo tsitsie tisa ge nu ra lo bia bennabi bodha'an Tata Do Yebáha len Moisés‑ni nna iyába ka benne Israel se'e niha ráke tseba runie.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Benneha bitee ata doaha. Tti bisie niha nna rabie neti: “¡Saulo, betsi to, chinka bedhali ka iyya lolu‑na, chiba aka elenlu!” Neti nna la'ania tteba beyali ka iyya loa‑ni nna bilá ttebati benneha.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Nianna unnebie, ree: “Tata Do Yebaa benne anke Diosi ge ka benne ukake xuttori'iha, benneha chi bekwebie lu kini unalu bí raka lebie uinlu lhe anágaba kini ilenlu Jesús benne runie attiba ankaba geniha lhe kini iyieninlu ka tisa ka nu inne kwinaga benneha.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Kumu lu akalu nu kixxi'alu gebie arlo iyába ka benne, kixxi'alu ge nu chi bilenlu lhe ge nu chi biyieninlu rabie lhe.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 De nuha nna, ¿bíla ribedalu? Kanna udú lii nna udi inda nna unnaba len Tata Do Yebáha kini ocharie yua ge ka tulha gelu‑na.”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 ’Atti chi beyekia besiaya Jerusalén‑ni nna bita ttebaa lhe'e yotu‑ni. Dubaa gwelhapi tisa len Tata Do Yebáha nna ttiruba ttu nnelaba chi bela'ati
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Jesús benne anke Xxanari'iha, rabie neti: “Jeru tte begwe lelu beria lhe'esi Jerusalén‑ni kumu ka nu se'e nii labí ulabikana nu kixxi'alu kia.”
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Neti nna xpeye: “Tata xisi to, ka nuní yúbakana deki neti lhe'e iyába ka yo'o ata rudhetiri'i ka tisa ge Tata Do Yebáha rata'aya nna raayaa ka benne chi ria leke gelu lhe rudheaya ke lisiyya lhe.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Anágaba lhe tti bettikana Esteban benne utixxi'e ka tisa gelu‑na, neti la'ania niha‑gaba dua nna gwa uyu'ugaba lasia nu bedhakana benneha. Axtala udúa biyúa ka xo ka nu bettikana benneha.”
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Ttaka benne bela'atiha nna rabie neti: “Ugía, kumu neti idhelhaa lu lhe'e ka yiesi dittu‑na ata se'e ka nu abittu ankakana nu Israel.”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Debá ttaníaruba gwa bedo nagakani ge Pabluha. Nianna tti chi unnekana idisa, rákana:
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ttaka kumu de ribesi'a xxattakana lhe de ribeaniba xokani rigu'una kana lhe de rudaxxukana yu rudelhakana lo be lhe,
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 de nuha nna ben nu loni ge ka soldaduha mandadu kini uga'akana Pabluha lhi'u ata ru'ukanaha nna gayakana na, kini ixxe'e ro'oni beaka ribesi'a ka nuha rebi'i nookana na.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Ttaka tti chi xigakinna Pabluha kini gayakana na, nianna unnaba tisana nu du niha, delába soldadu nu baninna ttu gayua (100) ka soldaduha, rana nuha:
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Tti biyienin soldaduha nu ra Pabluha, nianna tti ugíana gwattixxi'enna nu loni ge ka soldaduha, rana nuha:
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Nianna tti dia nu loni ge ka soldaduha ata du Pabluha nna unnaba tisana na, rana na:
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Nu loni ge ka soldaduha nna rana na:
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Nuha‑ba biyienin ka nu chi se'ekana kini gayakana Pabluha, nianna bebi'etta ttebakana kwe'eni. Anágaba nna nu loni ge ka soldaduha, tti chi binana deki Pabluha ankana benne romanu, usigabinna kumu de chi xikakinna Pabluha cadena.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Beyeki sáha nna nu loni ge ka soldaduha, de raka leni una tsena bí lo ni'a ge nna rebi'i noo ka nu Israel‑ni Pabluha, de nuha nna bedhasina Pabluha nna benna mandadu kini bottupakana ka nu loni ge ka bixxudiha lhe adíru ka nu ruin elhuxtisi ge ka nu Israel‑ni lhe, nianna tti betso duna Pabluha arlo ka nuha.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.