Romanos 4

Xtiidx Dios cun ditsa (ZABNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Laat nántɨ xa guc cun to xpɨngulnɨ Abraham, laab ni nidoote guub seny ni ruu ira de bniety Israel.
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Belati Abraham niucuendbɨ zec tuby ni gady gúnti duld pur de cos ni baanbɨ ax napbɨ nez nizubyaab laab nez lo bniety per gati nez lo Diosti
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 per ziy lo xquiits Dios rnii: “Pur ni güeldilaaz Abraham Dios, pur ningui gulucuendny laab zec tuby ni gady gúnti duld.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Chi run tuby bniety dzɨɨny, mɨly ni rallbɨ gati raadtibni sino que rcáabni pur dzɨɨny ni baanbɨ.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Per guelrac perdón lo Dios quɨt xo iniiti bniety dec riáldbɨ perdónqui pur de ni abaanbɨ, te pur ruteete quɨt tu naniati nez lo Dios. Sino que perdónqui zéedni pur guelreldilaaz Crist ax rgucuend Dios bniety sin duld.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 David chi guniib pur de bniety ni rgucuend Dios sin duld sin quɨt xi baantideb par yálddeb perdónqui,
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 laab guniib:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Xíclabaa de ni agulucuend Dios sin duld.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 David quɨt guniitib de diidxré parzí de bniety ni nuu seny ni ruu de bniety Israel, sino que laab guniib de diidxré par irate bniety. Te pur zec ni aguniin, Dios gulucuendny Abraham sin duld pur ni güeldilaazbɨ laany.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Ne chi gulucuendny laab sin duld niclɨ gady chúub seny, saa ni ruu de bniety Israel anre, anste chúu Abraham senyqui chi gulucuend Dios laab sin duld.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Deni gulucuendny laab sin duld, chiyru guub senyqui te pur senyqui ná dec agulucuend Dios laab sin duld pur ni güeldilaazbɨny. Ziy xquel ax Abraham ná dad par irate de ni reldilaaz Dios, masquɨ quɨt nuudeb seny ni ruu de bniety Israel, per pur guelreldilaazqui rgucuendny laadeb sin duld.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Ne ziyza Abrahamza ná dad par de bniety ni masquɨ nuudeb senyqui, per zenuudeb guelreldilaaz ni gúp Abraham par cun Dios desde anste ni chúub senyqui.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Chi baany Dios promes cun Abraham ne cun irate de ni reldilaaz Dios zecac laab dec ideedny laadeb guɨchliu zec tuby herency, quɨt baanti Dios promesqui cun Abraham pur baanbɨ irate zec ni rnabee ley sino que pur ni güeldilaazbɨ laany, chiy gulucuendny laab sin duld.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Anre belati izuubzin dec púrzi de ni zenuu ley ná ni icáa herency xte Dios ax aquɨt xi sacti ni reldilaaz bniety laany niclɨza quɨtru xi illiúti promes ni baanny cun Abraham.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Per ziy ax gati ziytiy, te pur ley parzí castigu ná ley, per rut quɨt xi leyti nuu, quɨtti nez par chúu ni inii dec casaclo bniety ley.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Pur ningui, chi baany Dios promes cun Abraham dec ideedny ni guniiny par irate de ni reldilaaz laany zecac Abraham, laany baanny promesqui cun Abraham pur ni güeldilaazbɨ laany ax gati parzíti de ni zenuu ley ná promesqui sino que néza par de ni reldilaaz Dios zec ni güeldilaaz Abraham laany masquɨ quɨt napdeb ley. Ziy xquel ax Abraham ná dad par iratecnɨ.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 (Zecquɨ ni cá lo xquiits Dios rut raipny Abraham: “Liú ná ni gacu dad lo zienguilliú bniety guɨchliu.”) Ziy ná promes ni baany Dios cun Abraham, laany ni rsbánny de bɨnguty ne rniiny pur de ni gady chúuti lo guɨchliuré zecac tuby ni anuu lo guɨchliu.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Masquɨ nanchuu Abraham dec quɨt xo gactib de family, per chi raipy Dios laab ziy, laab güeldilaazbɨ xtiidxny, güeldilaazbɨ dec zac zec ni araipny laab. Ziy xquel ax laab náb dad par irate de ni reldilaaz Dios zecac laab, zecquɨ ni raipny laab chi guniiny: “Squé gacu de family, quesentiand de familroo gacu.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Ne casi tuby gayuaa iz nuu Abraham chiy, laab nánbɨ dec abɨngulbɨ ziyza chialbɨ Sara par gacdeb de family, per xíteete quɨt bantioplaaztib sino que guldípacbɨ güeldilaazbɨ ni raipy Dios laab.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Quɨt guuti dxi ninii Abraham bexquɨ quɨt gac zec ni gunii Dios. Sino que laab guldípacbɨ güeldilaazbɨny, ax bdeedbɨ gracyny
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 pur ni bialo güeldilaazbɨ dec Dios napny guelrnabee par gúnny zec ni aguniiny.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Pur ningui gulucuend Dios Abraham zec tuby ni gady gúnti duld.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Ne rut rnii dec gulucuend Dios laab zec tuby ni gady gúnti duld pur ni güeldilaazbɨny, gati purzíti Abraham rnii ruy
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 sino que néza pur dunnɨy pur ni aroldilaaznɨ Dios. Ax agulucuendzacny dunnɨ sin duld, laany ni gusbánny Xtadnɨ Jesucrist lo guelguty,
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Xtadnɨ Jesucrist ni guty pur de xtuldnɨ, ne gubíi gubánny stuby ax pur laany ananian nez lo Dios.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.