Marcos 5

yns (YNS) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ungö apan ba bàkɔlà u sim lumwɛy là ɛwà, u nsi a Bàngɛlàsà.
1 E chegaram ao outro lado do mar, à província dos gadarenos.
2 Pa kàtoo Yɛsu u bwaar, baal mwɛy wàŋàyɔl a an'dweelà an'be kàyàtoo kà an'dii, waa kàyàbwey anà nde.
2 E, saindo ele do barco, lhe saiu logo ao seu encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo;
3 Nde kàfabwaayà kà an'dii. Akà mbuur mwɛy kàfàkwo anki mukun'bäm itàkal dwaaŋ.
3 O qual tinha a sua morada nos sepulcros, e nem ainda com cadeias o podia alguém prender;
4 Ntɔn mbalà mbɔɔn ba bàfun'bäämà iswɛɛy anà dwaaŋ, wɛɛ nde kàtsüülà mya. Akà mbuur mwɛy kàkwe anki mukun'kyäämà.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas, e ninguém o podia amansar.
5 Taaŋ lanswà, mpib anà mwäänà, nde kàkäl muyità nsay uboo a an'dii anà u myɔŋ, wàmuyikuub in'kwɛŋ anà muyikàkaam ndür a in'kul.
5 E andava sempre, de dia e de noite, clamando pelos montes, e pelos sepulcros, e ferindo-se com pedras.
6 Umpal kàmɛn nde Yɛsu ukwɛl, nde kàkyen ntiin, waa kàbü an'köm kusà a nde,
6 E, quando viu Jesus ao longe, correu e adorou-o.
7 waa kàkuub in'kwɛŋ anà mutɛn naa: « Ininà akà mɛ anà ngye, Yɛsu, Mwan a Nzam a Dudu? Mɛ amabɔɔn kà ikɔb a Nzam, twon aman'pà mpay! »
7 E, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Ntɔn Yɛsu kàtɛɛnà a nde naa: « Dweelà a làbe, too unsà mbuur wà! »
8 (Porque lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo.)
9 Nde kun'fuul naa: « Ikɔb angye nà? » Nde kun'fuur naa: « Ikɔb a mɛ "Un'kàbɔ", ntɔn bi ibà mbɔɔn. »
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Nde waa kun'bɔ̈ɔ̈nà mbɔɔn, ntɔn nde ukɔɔn akaböŋ u nsi ayin.
10 E rogava-lhe muito que os não enviasse para fora daquela província.
11 Kyekà, mper akà mɔŋ, làkäl anà làböl a kölàköl là ngul làkäl muyidyà.
11 E andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 An'dweelà an'be màbɔ̈ɔ̈n Yɛsu naa: « Itöm uboo a ngul ntɔn bi ibilà amu ya! »
12 E todos aqueles demônios lhe rogaram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Yɛsu kapɛ mbwo. Apan laa màtoo ma, màbilà ma uboo a ngul, làböl, fà iköl a mɔŋ, làkàbwà kà ɛwà. Ya yàkäl isii a nsaab yweel, waa làminà.
13 E Jesus logo lho permitiu. E, saindo aqueles espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada se precipitou por um despenhadeiro no mar (eram quase dois mil), e afogaram-se no mar.
14 Aseey a ngul batiin ba, ba bàkàpay làsaŋ uboo a bul anà kà itsuŋ a ndwà. Apan baar waa bàyi muman ndaa yàlyaaŋ.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram, e o anunciaram na cidade e nos campos; e saíram muitos a ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Mpal bàyàtol ba tsütsü apà Yɛsu anà bàmɛn ba aŋadweelà an'be akyàbwaay, akyàbwaar anà akyàkal a duu, nde mbuur kàkäl anà Un'kàbɔ, ba bàmɛn bɔɔmà.
15 E foram ter com Jesus, e viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo, e temeram.
16 Baar bàmɛn ya yanswà yàlyaŋ, ba bakyäänà ndaa yàbweel mbuur aŋadweelà an'be anà ngul.
16 E os que aquilo tinham visto contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Apan ba bàsɛmà mukun'bɔɔn naa nde ulwomà kà itiir a nsi aba.
17 E começaram a rogar-lhe que saísse dos seus termos.
18 Umpal kàkäl Yɛsu mubilà u bwaar, mbuur awà kàkäl anà an'dweelà an'be kun'lɔ̈ɔ̈m naa
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Yɛsu kun'pɛ anki mbwo, wɛɛ nde kàtɛn a nde naa: « Furà ndwà a ngye, ntsü akà atoŋ angye, waa akakyään ndaa yanswà kàmakyer Mwol unsà ngyɛb ande. »
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes coisas o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Apan, baal awà kàkyen nde, nde kàsɛmà mukyään indiir a kölàköl byanswà kàkyer Yɛsu akà nde u Dɛkapɔl. Baar banswà bakyer abemà.
20 E ele foi, e começou a anunciar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos se maravilharam.
21 Mpal kàfurà Yɛsu sim lumwɛy u bwaar, un'sɛŋ a baar mbɔɔn kàyàkɔ̈ŋ apà nde. Nde kàkäl kà un'kɔɔl a ɛwà.
21 E, passando Jesus outra vez num barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Apan umwɛy uboo a amfum a ndwà a nköŋ a Ayudà, ikɔb ande Zayirɔs, umpal kàmɛn nde Yɛsu, nde kàbü kà in'kɔl ande,
22 E eis que chegou um dos principais da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés,
23 waa kun'bɔ̈ɔ̈n mbɔɔn, mutɛn naa: « Mwan un'kye amɛ wà un'kaar wà tsütsü mukwà, yun'si an'kɔɔ ntɔn nde ukɔɔrà, uwü mɔ̈ɔ̈! »
23 E rogava-lhe muito, dizendo: Minha filha está à morte; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos, para que sare, e viva.
24 Yɛsu kàkyen mbwo mwɛy anà nde. Un'sɛŋ a baar mbɔɔn kàyun'labà, waa kàyun'bàbääbà.
24 E foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Kyekà kàkäl anà un'kaar mwɛy kàyitoo an'kil mbul kwem aŋiyweel.
25 E certa mulher que, havia doze anos, tinha um fluxo de sangue,
26 Nde kàmɛn mpay mbɔɔn muyikyà akà ingaŋ mbɔɔn, kàmay indiir ande byanswà, ukɔɔn aman ubwaŋ. Wɛɛ ukyal ande bàkyer afàsöönà mbɔɔn.
26 E que havia padecido muito com muitos médicos, e despendido tudo quanto tinha, nada lhe aproveitando isso, antes indo a pior;
27 Umpal kàwem un'kaar awà ndaa bàtɛɛnà baar ntɔn Yɛsu, nde kàkül ungö, uboo a un'sɛŋ a baar, waa kàbä ipfɛy ande.
27 Ouvindo falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou na sua veste.
28 Ntɔn nde kàtɛɛnà nde ŋàkwo naa: « Isàkal naa mɛ in'tàba akà ipfɛy ande mpɛl, mɛ in'kyɛr awà mɔ̈ɔ̈. »
28 Porque dizia: Se tão-somente tocar nas suas vestes, sararei.
29 Taaŋ nsil alan sye an'kil ande waa màtsü mutoo, nde kàyöb u ndür ande naa nde kan'kɔɔrà unsà ukyal ande.
29 E logo se lhe secou a fonte do seu sangue; e sentiu no seu corpo estar já curada daquele mal.
30 Apan sye, Yɛsu waa kàyöb naa ngwal mwɛy yan'too u ndür ande, nde kàbulà uboboo a un'sɛŋ a baar, waa kàfuulà naa: « Nà kan'ba ipfɛy amɛ? »
30 E logo Jesus, conhecendo que a virtude de si mesmo saíra, voltou-se para a multidão, e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Alɔŋki ande bàtɛɛnà a nde naa: « Ngye akimanà naa un'sɛŋ a baar wàmukabàbääbà, wɛɛ ngye afuulà naa: "Nà kàman'ba?" »
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Wɛɛ nde kàleerà umbil ande ntɔn muyöb naa un'kaar nà kan'kyer abà.
32 E ele olhava em redor, para ver a que isto fizera.
33 Apan, abà kàyöb un'kaar awun ndaa yun'yeel, unsà bɔɔmà anà matɛɛr, nde kàyàbwà kà in'kɔl a Yɛsu, waa kàtɛn a nde ndandaa yanswà.
33 Então a mulher, que sabia o que lhe tinha acontecido, temendo e tremendo, aproximou-se, e prostrou-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Yɛsu kàtɛn a nde naa: « Mangwa, làkwikilà angye làmatswà mɔ̈ɔ̈. Kyen a duu, wɛy naa ngye akɔɔrà unsà ukyal angye. »
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai em paz, e sê curada deste teu mal.
35 Nde kàkäl aŋàtàmay anki muyääm, umpal bàyi baar bàfü ndwà a mfum a ndwà a nköŋ a Ayudà, waa bàtɛn naa: « Mwan angye wà un'kaar kan'kwà. Ntɔn nkye mufàtwääl Un'lɔɔŋ nkwom? »
35 Estando ele ainda falando, chegaram alguns do principal da sinagoga, a quem disseram: A tuafilha está morta; para que enfadas mais o Mestre?
36 Wɛɛ Yɛsu kàsàlab anki ndaa ayi, waa kàtɛn a mfum a ndwà a nköŋ a Ayudà naa: « Twon an'man bɔɔmà, sà làkwikilà mpɛl. »
36 E Jesus, tendo ouvido estas palavras, disse ao principal da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Abun, nde kàpɛ anki mbwo akà mbuur mukun'swà, nà Petɔlà, Zyak, anà un'tɔŋ ande Ywan mpɛl.
37 E não permitiu que alguém o seguisse, a não ser Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Ba ban'kɔlà u ndwà a mfum a ndwà a nköŋ a Ayudà. Yɛsu kan'man baar ban'kal udu udu, bàmulel, bàmusà in'kwɛŋ mbɔɔn.
38 E, tendo chegado à casa do principal da sinagoga, viu o alvoroço, e os que choravam muito e pranteavam.
39 Nde kan'bilà, waa kan'tɛn a ba naa: « Ntɔn nkye minii ami anà ilel abi? Mwan kà wàŋàkwà anki, nde wàŋàbɔ̈ɔ̈n. »
39 E, entrando, disse-lhes: Por que vos alvoroçais e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Ba bàkyer un'sɛɛ. Wɛɛ nde kàtwey baar banswà, waa kàwɛl nà taarande anà ngwän a mwan anà baar bàyun'swà. Apan nde kan'bilà u suk kàkäl mwan.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo-os feito sair, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele estavam, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Nde kan'tà kɔɔ a mwan mpi, waa kan'tɛn a nde naa: « Mwan un'kaar, mɛ amaswaŋ, wiyà! »
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi; que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Apan sye, mwan un'kaar waa kàmbarà, waa kàsemà mukyà, - nde kàkäl ayà mbul kwem aŋiyweel. Apan, ba bàkäl unsà ubem mbɔɔn.
42 E logo a menina se levantou, e andava, pois já tinha doze anos; e assombraram-se com grande espanto.
43 Yɛsu kaswɛŋ a ngwal naa akà mbuur mwɛy ukɔɔn ayöb, waa kàtɛn naa ba bun'pɛ isaa adyà.
43 E mandou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e disse que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.