João 11
yns (YNS) vs NTLH
1 Kàkäl anà ŋukyal mwɛy ikɔb ande Lazar, un'si Bɛtanya, bul a Màlatà anà mpääŋ ande Màlye.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era do povoado de Betânia, onde Maria e a sua irmã Marta moravam.
2 - Wawà Màlye akwà kàtsüül Mwol may a usɔŋ anà kun'kɔɔm in'kɔl a ntswe ande. Baal ande Lazar kàkäl anà ukyal. -
2 (Esta Maria era a mesma que pôs perfume nos pés do Senhor Jesus e os enxugou com os seus cabelos. Era o irmão dela, Lázaro, que estava doente.)
3 Abun, ampääŋ abà bàbɔ̈ɔ̈l bàtöm mbuur mwɛy mukàkyään Yɛsu naa: « Mwol, mbuur akwà afàkwen ngye we anà ukyal. »
3 As duas irmãs mandaram dizer a Jesus: — Senhor, o seu querido amigo Lázaro está doente!
4 Umpal kàwem Yɛsu làsaŋ alà, nde kàtɛn naa: « Abà kà ukyal akun'syen kà ukwà anki, wɛɛ ba bà ntɔn mupà làkoo akà Nzam: u mbwo a ba, Mwan a Nzam ayàwal làkoo. »
4 Quando Jesus recebeu a notícia, disse:
5 Kyekà, Yɛsu kàfakwenà Màlatà, anà mpääŋ ande, anà Lazar.
5 Jesus amava muito Marta, e a sua irmã, e também Lázaro.
6 Umpal kàwem nde naa Lazar we anà ukyal, nde kàfàkyer ilä byeel kà ikal kàkäl nde.
6 Porém quando soube que Lázaro estava doente, ainda ficou dois dias onde estava.
7 Ungö apan nde kàtɛn a alɔŋki naa: « Tsweenà ifurà Yuday. »
7 Então disse aos seus discípulos:
8 Alɔŋki bun'fuur naa: « Un'lɔɔŋ, itaan a mbɔɔn tɛy, amfum a Ayudà bàleŋà mukatà in'kul, waa ngye akwen mufàfurà kwo? »
8 Mas eles disseram: — Mestre, faz tão pouco tempo que o povo de lá queria matá-lo a pedradas, e o senhor quer voltar?
9 Yɛsu kàfuur naa: « Nkye an'taaŋ kwem aŋiyweel matɛy u mwäänà? Isàkal naa mbuur wàmuyikyà u mwäänà, nde uböl anki kyà, ntɔn lye anà pɛɛlà.
9 Jesus respondeu:
10 Wɛɛ isàkal naa mbuur wàmuyikyà u làpib, nde atɛbà kyà, ntɔn pɛɛlà latɛy. »
10 Mas, se anda de noite, tropeça porque nele não existe luz.
11 Ungö kàtɛn nde ndaa ayi, nde kàkwɛy naa: « Un'sam abi Lazar kàn'bɔ̈ɔ̈n, wɛɛ mɛ in'kyer akyà mukun'wiiy. »
11 Jesus disse isso e depois continuou:
12 Apan, alɔŋki bàtɛn a nde naa: « Mwol, isàkal naa nde wàŋàbɔ̈ɔ̈n, nde akyer ayàwà mɔ̈ɔ̈. »
12 — Senhor, se ele está dormindo, isso quer dizer que vai ficar bom! — disseram eles.
13 Kutɛn aŋàbwaŋ, Yɛsu kàsam ukwà a Lazar, wɛɛ ba bàsii naa twaal a twaal.
13 Mas o que Jesus queria dizer era que Lázaro estava morto. Porém eles pensavam que ele estivesse falando do sono natural.
14 Apan, Yɛsu kàtɛn a ba ubwaŋàbwaŋ naa: « Lazar kan'kwà.
14 Então Jesus disse claramente:
15 Mɛ in'wà unsà un'sak ntɔn bɛ in'kɔ̈ɔ̈n akal mɛ kwo, ntɔn bɛ lan'si làkwikilà. Wɛɛ tsweenà akà nde. »
15 mas eu estou alegre por não ter estado lá com ele, pois assim vocês vão crer. Vamos até a casa dele.
16 Apan, Tuma awà bàfàbel naa Didimɔ, kàtɛn a alɔŋki bumwɛy naa: « Tsweenà, kya ikäl naa ukwà, bi sye ikàkwà mbwo mwɛy anà nde! »
16 Então Tomé, chamado “o Gêmeo”, disse aos outros discípulos: — Vamos nós também a fim de morrer com o Mestre!
17 Mpal kàyàkɔlà Yɛsu, nde kàwem naa Lazar kàkyàkyer ilä inà kà an'dii.
17 Quando Jesus chegou, já fazia quatro dias que Lázaro havia sido sepultado.
18 Kyekà, Bɛtanya làkäl tsütsü a Yɛlusàlɛm, kà isii a an'kilɔmɛtre an'tär.
18 Betânia ficava a menos de três quilômetros de Jerusalém,
19 Ayudà bàyi mbɔɔn muyàlɛɛl Màlye anà Màlatà ntɔn nkweel a baal aba Lazar.
19 e muitas pessoas tinham vindo visitar Marta e Maria para as consolarem por causa da morte do irmão.
20 Umpal kàwem Màlatà naa Yɛsu wàmuyà, nde kàkàbwey anà nde, wɛɛ Màlye kàsàsal u ndwà wàŋàbwaay.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele. Porém Maria ficou sentada em casa.
21 Màlatà kàtɛn a Yɛsu naa: « Mwol, ilàkal naa ngye akäl apà, baal amɛ kàlàkwà anki!
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido!
22 Wɛɛ mɛ, mɛ in'kyàyöb, itàkal apanà, naa undiir wanswà ayàlɔm ngye akà Nzam, Nzam akyer ayapà. »
22 Mas eu sei que, mesmo assim, Deus lhe dará tudo o que o senhor pedir a ele.
23 Yɛsu kàtɛn a nde naa: « Baal angye akyer ayàwiyà. »
23 — O seu irmão vai ressuscitar! — disse Jesus.
24 Màlatà kàfuur naa: « Mɛ in'kyàyöb naa nde asàkyer awiyà mbwo mwɛy a akü, kà ilä a ntsüü. »
24 Marta respondeu: — Eu sei que ele vai ressuscitar no último dia!
25 Yɛsu kàtɛn a nde naa: « Mɛ, mɛ in'wà ngwiiyà anà mɔ̈ɔ̈. Mbuur wanswà an'sà làkwikilà amu mɛ asàkal anà mɔ̈ɔ̈, itàkal naa nde kan'kwà.
25 Então Jesus afirmou:
26 Mbuur wanswà awe anà mɔ̈ɔ̈ anà an'sà làkwikilà amu mɛ, nde usàkwà anki akà ikikye. Nkye ngye an'sà làkwikilà? » -
26 e quem vive e crê em mim nunca morrerá. Você acredita nisso?
27 Nde kàfuur naa: « Inye, Mwol, mɛ an'sà làkwikilà naa ngye awà Klistɔ, Mwan a Nzam awasàyà pà u mɛɛn. »
27 — Sim, senhor! — disse ela. — Eu creio que o senhor é o Messias , o Filho de Deus, que devia vir ao mundo.
28 Apan, Màlatà kàkàbel mpääŋ ande Màlye, waa kun'kyään unsinsi naa: « Un'lɔɔŋ kan'yà, nde sye wàmukabeelà. »
28 Depois de dizer isso, Marta foi, chamou Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Pa kàwem Màlye abà, laa kàmbarà nde, kàkyen u ntiin akà Yɛsu.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi encontrar-se com Jesus.
30 Kyekà, Yɛsu kàkäl anki aŋàtàbilà uboo a bul, wɛɛ nde kàtàfàkal kà ikal kàkun'taan Màlatà.
30 Pois ele não tinha chegado ao povoado, mas ainda estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
31 Ayudà bàkäl anà Màlye u ndwà ntɔn mukun'lɛɛl, mpal bun'mɛn ba kan'barà anà kan'too u ntiin, laa bun'läb ba. Ntɔn ba bàsii naa nde wàmukyà an'dii mukàlel.
31 As pessoas que estavam na casa com Maria, consolando-a, viram que ela se levantou e saiu depressa. Então foram atrás dela, pois pensavam que ela ia ao túmulo para chorar ali.
32 Umpal kàkɔlà Màlye kà ikal kàkäl Yɛsu, pa kun'mɛn nde, nde kàbü kà in'kɔl ande, waa kàtɛn a nde naa: « Mwol, ilàkal naa ngye akäl apà, baal amɛ kàlàkwà anki. »
32 Maria chegou ao lugar onde Jesus estava e logo que o viu caiu aos pés dele e disse: — Se o senhor tivesse estado aqui, o meu irmão não teria morrido!
33 Utaaŋ kàmɛn Yɛsu Màlatà anà Ayudà bàkäl anà nde bàmulel, mpem ande yàkyer atɛɛr, lingyoomà làkyer un'wal.
33 Jesus viu Maria chorando e viu as pessoas que estavam com ela chorando também. Então ficou muito comovido e aflito
34 Nde waa kafuul naa: « Wa bɛ lun'tɔ̈ɔ̈l ken? » Ba bun'fuur naa: « Mwol, yamɛn. »
34 e perguntou: — Venha ver, senhor! — responderam.
35 Yɛsu waa kàlel.
35 Jesus chorou.
36 Abun, Ayudà bàtɛɛnà naa: « Làler naa nde kàfun'kwenà aben! »
36 Então as pessoas disseram: — Vejam como ele amava Lázaro!
37 Wɛɛ amwɛy uboo a ba bàtɛn naa: « Nde mbuur kàkɔɔr ikwàmii, nkye nde kàlàkyer anki sye naa Lazar ukɔ̈ɔ̈n akwà? »
37 Mas algumas delas disseram: — Ele curou o cego. Será que não poderia ter feito alguma coisa para que Lázaro não morresse?
38 Apan, Yɛsu kàfàtɛɛr u mpem ande, waa kàkyen an'dii, ma màkäl mɔɔ aŋàdübà a nkɔŋ.
38 Jesus ficou outra vez muito comovido. Ele foi até o túmulo, que era uma gruta com uma pedra colocada na entrada,
39 Apan, Yɛsu kàtɛn naa: « Làlwom nkɔŋ yi. » Màlatà, mpääŋ a un'kü, kàtɛn a nde naa: « Mwol, apanà nde ayàkal aŋàfuurà nsɔŋ, ntɔn ŋàbà ilä inà awà nde apà. »
39 e ordenou: Marta, a irmã do morto, disse: — Senhor, ele está cheirando mal, pois já faz quatro dias que foi sepultado!
40 Wɛɛ Yɛsu kun'fuur naa: « Nkye mɛ in'tɛn anki a ngye naa isàkal naa ngye awe anà làkwikilà, ngye ayàman làkoo a Nzam? »
40 Jesus respondeu:
41 Abun, ba waa bàlwom nkɔŋ. Apan, Yɛsu kàler u du, waa kàtɛn naa: « Taa, mɛ amafuur an'tɔɔn ntɔn aman'wem ngye.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para o céu e disse:
42 Ndandaa, mɛ in'kyàyöb naa ngye afàkyer an'wem taaŋ lanswà. Wɛɛ an'tɛn mɛ abà, ntɔn baar bàman'diŋà bà bàyöb naa ngye kan'töm. »
42 Eu sei que sempre me ouves; mas eu estou dizendo isso por causa de toda esta gente que está aqui, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 Ungö mutɛn abà, nde kàbel u ndaa a ngwal naa: « Lazar, yatoo! »
43 Depois de dizer isso, gritou:
44 Un'kü sye waa kàyàtoo, in'kɔl anà an'kɔɔ myàŋàlàlal a ikaam a ipfɛy anà ntabwey yàŋàfwe a ipfɛy. Yɛsu kàtɛn a baar naa: « Lun'tsuuŋ, lun'wɛy ukyen. »
44 E o morto saiu. Os seus pés e as suas mãos estavam enfaixados com tiras de pano, e o seu rosto estava enrolado com um pano. Então Jesus disse:
45 Apan, bàmbɔɔn uboo a Ayudà bàyi akà Màlye anà bàmɛn indiir kàkyer Yɛsu, ba bun'si làkwikilà.
45 Muitas pessoas que tinham ido visitar Maria viram o que Jesus tinha feito e creram nele.
46 Wɛɛ bumwɛy bàkàman Amfarisi, waa bakyään indiir kàkyer Yɛsu.
46 Mas algumas pessoas voltaram e contaram aos fariseus o que ele havia feito.
47 Apan, amfum a angaŋ anà Amfarisi bàköŋà làbay a nsaŋ a kölàköl, waa bàtɛn naa: « Ininà bi kan'kwo mukyer? Ntɔn baal wà wàmukyer idiim mbɔɔn!
47 Então os fariseus e os chefes dos sacerdotes se reuniram com o Conselho Superior e disseram: — O que é que nós vamos fazer? Esse homem está fazendo muitos milagres!
48 Isàkal naa bi kàmuwɛy musin akyer abà, baar banswà bàyun'sà làkwikilà. Apan, Bàlɔmà bàyàyà mupay ndwà a Nzam abi anà nsi abi! »
48 Se deixarmos que ele continue fazendo essas coisas, todos vão crer nele. Aí as autoridades romanas agirão contra nós e destruirão o Templo e o nosso país.
49 Umwɛy uboo aba, ikɔb ande Kayifa, kàkäl undweer a angaŋ u mbul awun, nde kàtɛn a ba naa: « Bɛ, bɛ akà undiir mwɛy làkayöbà anki!
49 Então Caifás, que naquele ano era o Grande Sacerdote , disse: — Vocês não sabem nada!
50 Nkye bɛ làmanà anki naa yubwaŋ naa mbuur mwɛy ukü ntɔn un'sɛŋ, waa nsi yanswà mpa ikyà bwà? »
50 Será que não entendem que para vocês é melhor que morra apenas um homem pelo povo do que deixar que o país todo seja destruído?
51 Kyekà, nde kàtɛɛnà anki abà unsà ukwen ande ŋakwo, wɛɛ ntɔn kàkäl nde undweer a ngaŋ u mbul awun, nde kàtɛɛ ngɔɔm naa Yɛsu akyer asàkwà ntɔn un'sɛŋ ande,
51 Naquele momento Caifás não estava falando por si mesmo. Mas, como ele era o Grande Sacerdote naquele ano, estava profetizando que Jesus ia morrer pela nação.
52 kànà ntɔn un'sɛŋ mpɛl anki, wɛɛ sye ntɔn mutüüb baan a Nzam abà bàtɛ upay.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus que estão espalhados por toda parte.
53 Fà ilä akin, amfum a Ayudà bàtsül mbar naa bàdwa Yɛsu.
53 Então, daquele dia em diante, os líderes judeus fizeram planos para matar Jesus.
54 Undiir awun, Yɛsu mpa kàfàfilyaaŋà nde kà imɛɛy u mii a amfum a Ayudà: nde kàkyen u mpey, kà itiir a nsi mwɛy tsütsü a nsye a ipɔl, u bul mwɛy ikɔb a la Ɛfalayimi, waa kàbwaay kwo anà alɔŋki ande.
54 Por isso ele já não andava publicamente na Judeia, mas foi para uma região perto do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ficou ali com os seus discípulos.
55 Un'kyɔm a Pak a Ayudà kàkäl tsütsü. Baar mbɔɔn bàfwee kà itiir a nsi aki bàbeenà Yɛlusàlɛm kusà a un'kyɔm mukwo, ntɔn mukàpöŋ ndür.
55 Faltava pouco tempo para a Festa da Páscoa . Muitos judeus foram a Jerusalém antes da festa para tomar parte na cerimônia de purificação .
56 Ba bàkäl muleŋà Yɛsu, wɛɛ umpal bàkäl ba u Ndwà a Nzam, ba bàtɛɛnà ba a ba naa: « Bɛ làsii aben? Nkye nde uyà anki un'kyɔm? »
56 Eles procuravam Jesus e, no pátio do Templo, perguntavam uns aos outros: — O que é que vocês acham? Será que ele vem à festa?
57 Kyekà, andweer a angaŋ anà Amfarisi bàpɛ nswɛɛŋ naa: isàkal naa mbuur kan'yöb ikal awà nde, nde kakyään ntɔn ba bun'kör.
57 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus queriam prender Jesus. Por isso tinham dado ordem para que, se alguém soubesse, contasse onde ele estava.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.