Atos 16
yns (YNS) vs NTLH
1 Pɔl kàkɔlà Dɛrbɛ anà Listre. Akun, kàkäl anà un'lɔŋki mwɛy ikɔb ande Tumàtɛ, mwan a un'kaar un'yudà kàbulà un'klistɔ, taarànde kàkäl un'ngɛlɛki.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Atɔŋ abà u Listre anà u Ikɔn bun'tɛɛl imbäl aŋàbwaŋ.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pɔl kàkwen mukun'syen. Ungö akun'wal, nde kàkyer un'kyɛy, ntɔn Ayudà bàkäl kwo bàkyer ayöbà naa taarànde kàkäl un'ngɛlɛki.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Kà an'bul bàyilyaaŋà ba, ba bàyiswaŋà atɔŋ mulab ndaa bàtsül Antööm anà andweer u Yɛlusàlɛm.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Abun, Ikööŋ byàbulà ngwal unsà làkwikilà anà byàkwɛyà ntal a aklistɔ ilä a ilä.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Dwelà In'kyɛɛl kàkyer atsuŋ mukyään Ndaa u mɛɛn a Azi, abun ba bàsoonà nsi a Filizi anà Ngalàtyà.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Mpal bàtöl ba tsütsü a Misi, ba bàsii mubilà u Bitini, wɛɛ Dweelà a Yɛsu mbwo kapɛ anki.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Lalan bàsoonà ba Misi, waa bàtyà Tɔlɔwasi.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 U mpib mwɛy, Pɔl kàmɛn imanmii: un'nsi Masɛdwan mwɛy kàkäl aŋàmbar, waa kun'bɔ̈ɔ̈n, waa kàtɛn naa: « Lyaaŋ u Masɛdwan, yibay! »
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Ungö a imanmii aki, kà imbürà, nde kàleŋ bi mukyà Masɛdwan, ntɔn bi kàyöb naa Mwol kàmibel mukàkyään Làsaŋ Aŋàbwaŋ akà baar a mper ayin.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 U Tɔlɔwasi, bi kàbilà kà an'swà mukyà ipey isaŋ a Samɔtalasi. Taaŋtyà bi kàtoo kà an'swà u Nɛyapɔlisi.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Fà apan, bi kàkyà Filipe, bul a kölàköl là itiir a nsi Masɛdwan, la làkäl nsal a Lɔmà. Bi kàkäl ndam a taaŋ u bul alà.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ilä a saba, bi kàtoo u nsà a bul ntɔn mukyà kà un'kɔɔl a an'dà, ntɔn bi kàsii naa bi ikàman ikal a ngyamàkà. Bi kàbwaay paa, anà kàyamà anà akaar bàköŋ paa.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Umwɛy uboo a akaar abà, ikɔb ande Lidi, bul ande Tyatir, nde kàkäl un'yääl a ipfɛy a tsöö, nde kàfasyäŋà Nzam. Nde kàkyer iweemà, waa Mwol kun'duub mpem ntɔn nde uwem ubwaŋàbwaŋ indiir kàtɛɛnà Pɔl.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Umpal kàwɛl nde ndüümà, nde anà ndwà ande, nde kà ibɔ̈ɔ̈n, waa kàtɛn naa: « Kya bɛ làsàman naa mɛ in'wà ŋàlakwikilà a Mwol, wɛy bɛ làbilà anà làkäl u ndwà amɛ. » Nde kàsi muküünà naa bi ikyey.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ilä mwɛy bi kàkäl mukyà ikal a ngyamàkà, un'syääl mwɛy wà un'kaar kàkäl anà bwoo a nkwee, nde kàyi akà bi. Nde kàfakɔlà myee anà kàfakyäänà baar ndaa iyàyà kusà. Isal ande aki kyàpɛɛ bweel mbɔɔn akà ankum ande.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Nde kàsɛmà muyilab Pɔl anà bi. Nde kàyikuubà in'kwɛŋ, waa kàtɛɛnà naa: « Baar làman bɛ bà, ba bà asyääl a Nzam a Dudu! Ba bàmuyàlakyään mbwo a mɔ̈ɔ̈! »
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Nde kàfakyerà abà ilä mbɔɔn. Ya yàpɛ Pɔl làkyämun, lalan kàbulà nde, waa kàswɛŋ dweelà alan naa: « Kà ikɔb a Yɛsu Klistɔ, mɛ amaswaŋ, too uboo a un'kaar wà. » La waa làtoo taaŋ nsil alan.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Mpal bàmɛn ankum ande naa undiir kàfapaa ba ubwaŋ kan'too, ba bàkör Pɔl anà Silasi, waa basyen kà un'syäl kusà a antɛɛn.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Ba baswɛŋ akà amfum a antɛɛn, waa bàtɛn naa: « Baar bà, bàmuyitwaal lingyoomà uboo a bul abi. Ba Bayudà,
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 ba bàyikyään nkääl a ingyey mpa ban'kwo bi mulab ntɔn bi ibà baar a Lɔmà. »
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Un'sɛŋ a baar kàmbarà u nkyɛl ntɔn mutɔn ba, antɛɛn batöm mukasɔl ipfɛy, waa baswɛŋ naa bapɛ an'füm.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Ungö mukadüb iki mbɔɔn, ba batɔɔm u bɔlokà, waa bàswɛŋ un'leer a bɔlokà mukasey ubwaŋàbwaŋ.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Pa kàwɛl nde nswɛɛŋ ayi, nde kasi u bɔlokà làboboo, waa kabäm ibiŋ a in'te kà in'kɔl aba.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Tsütsü a boboo a mpib, Pɔl anà Silasi bàkäl muyamà anà mutɔl an'diim musyäŋà Nzam. Baar a bɔlokà bumwɛy bàkäl muweemà ba.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Kà imbürà, mɛɛn màni a ngwal, an'sin an'ta a bɔlokà màkyer atɛɛr, apan ibeenà byanswà waa byàdubà, in'siŋ a baar a bɔlokà banswà waa myàtsuŋà.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Umpal kàwiyà un'leer a bɔlokà u twaal anà kàmɛn nde naa ibeenà a bɔlokà byàŋàdubà, nde kàtwey kɔm ande ntɔn mudwa mɔ̈ɔ̈ ande, ntɔn nde kàsii naa baar a bɔlokà ban'tiin.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Wɛɛ Pɔl kàtɛn u ndaa a ngwal naa: « Twɔn an'dwa mɔ̈ɔ̈ angye, bi banswà ibà paa! »
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Un'leer a bɔlokà kàlɔ̈m mwinà, kàbilà uboo a ndwà u ntiin, waa kàbü a matɛɛr kà in'kɔl a Pɔl anà Silasi.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Apan, nde katwey u nsà, waa kàtɛn naa: « Amwol, ininà mɛ in'kyer muwal mɔ̈ɔ̈? »
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ba bun'fuur naa: « Sà làkwikilà akà Mwol Yɛsu, waa ngye ayàwà mɔ̈ɔ̈, ngye anà ndwà angye yanswà. »
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Abun, ba bun'kyään ndaa a Mwol, anà baar banswà bàkäl u ndwà ande.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Taaŋ nsil alan u mpib, nde kasyen mukàsɔŋ iwà aba. Ungö apan nde kàwɛl ndüümà, nde anà baar ande banswà.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Nde kasyen u ndwà ande, kàyöŋà mɛsà, waa kàsäŋà anà ndwà ande yanswà ntɔn kàsi nde làkwikilà amu Nzam.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Mpal làyaanà taaŋ, antɛɛn bàtöm asyääl ntɔn mutɛn a un'leer a bɔlokà naa: « Awɛy baar ban. »
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Un'leer a bɔlokà kàkyään Pɔl ndaa ayi, waa kàtɛn naa: « Amfum antɛɛn ban'tɔm ndaa naa bàlatwey u bɔlokà. Apanà, làtoo anà làkyen unsà duu. »
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Wɛɛ Pɔl kàtɛn naa: « Ungö mukikam an'füm u mii a baar ukɔɔn akifuul un'lɔɔn, bi Alɔmà, ba bitɔɔm u bɔlokà. Apanà waa ba bitɔɔm u nsà u nku! Ya ikal anki abwɛy! Wɛy ba ŋakwo bàyitwey! »
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Asyääl bàkàkyään ndaa ayi akà amfum a antɛɛn. Mpal bàwem ba naa ba bàkäl Alɔmà, bɔɔmà waa lawɛl.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Ba waa bàyi, babɔ̈ɔ̈n, batwey anà balɔ̈ɔ̈m mutoo u bul.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Mpal bàtoo ba u bɔlokà, ba bàkàbilà u ndwà a Lidi. Ungö mubwey anà atɔŋ, ba bapɛ ngwal, waa bàkyen.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.