Atos 13
yns (YNS) vs NTLH
1 Kà Ikööŋ a Antyↄsha bàkäl anà aŋangↄↄm anà alɔɔŋ asànaa Banabasi, Simԑyↄ awà bàfàbel Nizyԑr anà Lusyus un'nsi Sirԑn, Manayԑn un'sam a Ɛlↄdi fà imbԑy, anà Sↄl.
1 Na igreja de Antioquia havia os seguintes profetas e mestres: Barnabé; Simeão, chamado “o Negro”; Lúcio, de Cirene; Manaém, que havia sido criado junto com o governador Herodes ; e Saulo.
2 Mpal bàkäl ba musyäŋà Mwol anà mukin mbɔr, Dweelà In'kyԑԑl kàtԑn naa: « Lasi Banabasi anà Sↄl ukↄl, ntↄn mukyer isal kabel mԑ. »
2 Certa vez, quando eles estavam adorando o Senhor e jejuando, o Espírito Santo disse: — Separem para mim Barnabé e Saulo a fim de fazerem o trabalho para o qual eu os tenho chamado.
3 Abun, ungö ukin mbɔr anà uyamà, ba basi an'kↄↄ, waa bapɛ mbwo mukyà.
3 Então eles jejuaram, e oraram, e puseram as mãos sobre Barnabé e Saulo. E os enviaram na sua missão.
4 Wɛɛ akà Banabasi anà Sɔl, Dweelà In'kyɛɛl katöm nde, ba bàtyà Sԑlusi, akun ba bàwԑl an'swà mukyà isaŋ a Shipԑlɛ.
4 Barnabé e Saulo, tendo sido enviados pelo Espírito Santo, foram até a cidade de Selêucia e dali embarcaram para a ilha de Chipre.
5 Mpal bàtöl ba u Salamin, ba bàkyäänà ndaa a Nzam uboo a ndwà a nköŋ a Ayudà. Ywan kàkäl anà ba sye ntɔn mukabay.
5 Quando chegaram à cidade de Salamina, começaram a anunciar a palavra de Deus nas sinagogas . E eles tinham João Marcos para ajudá-los no trabalho missionário.
6 Ungö mulyaaŋ uboo a isaŋ kyanswà tii u Pafↄsi, ba bàbweey anà un'kyeer a inwɛŋ mwԑy, ŋangↄↄm a loor wà un'yudà, ikↄb ande Bar Yԑsu,
6 Eles atravessaram toda a ilha, chegando até a cidade de Pafos. Ali encontraram um judeu que era mágico e falso
7 nde kàkälà tsütsü a Pawulus Sԑrzyus, mfum a Isaŋ a Shipԑle. Nde kàbel Banabasi anà Sↄl ntↄn mukakyään naa nde we anà ngyal muwem Ndaa a Nzam.
7 Ele era amigo de Sérgio Paulo, o governador da ilha, que era um homem muito inteligente. O Governador mandou chamar Barnabé e Saulo, pois queria ouvir a palavra de Deus.
8 Wԑԑ un'kyeer a inwɛŋ Ԑlimasi, ayi mbuul a ikɔb ande, laa kàtön nde, ntↄn nde ndaa aba kakyeyà anki, nde kàleŋà naa mfum ukɔɔn akal anà làkwikilà.
8 Mas o mágico Elimas (este é o nome dele em grego ) era contra os apóstolos . Ele não queria que o Governador aceitasse a fé cristã.
9 Apan, Sↄl awà bàfàbel sye Pↄl, awà kàkäl aŋàyↄl a Dweelà In'kyɛԑl, kun'paam mii,
9 Então Saulo, também conhecido como Paulo , cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para Elimas
10 waa kàtɛn naa: « Ngye awàŋàyↄl a an'yeerà anà an'kyän an'be, mwan a ileŋ, un'yiiŋ a ndaa a balàbal yanswà, taaŋ nà ngye asàwԑy mubääm an'kyän a balàbal mà Mwol?
10 e disse: — Filho do Diabo! Inimigo de tudo o que é bom! Homem mau e mentiroso! Por que é que você não para de torcer o verdadeiro ensinamento do Senhor?
11 Wԑԑ papanà, wem: Mwol akyer akam un'swaŋ, ngye abulà ikwàmii, u ndam a an'taaŋ, ngye mwäänà aman anki. » Utaaŋ nsil alan, un'böŋ anà làpib myun'bweel u mii, nde kàbulà muyoyoolà, wàmuyileŋ naa mbuur kun'twääl u kↄↄ.
11 Agora escute! O Senhor vai castigá-lo. Você ficará cego e não verá a luz do sol por algum tempo. No mesmo instante Elimas sentiu uma nuvem escura cobrir os seus olhos e ele começou a se virar para todos os lados, procurando alguém que o guiasse pela mão.
12 Undiir awun, mpal kàmԑn mfum ndaa yàlyaaŋ yi, nde kàsi làkwikilà, ntↄn an'lɔɔŋ a Mwol màkyer un'bilà ubwaŋàbwaŋ.
12 Quando o Governador viu isso, creu e ficou muito admirado com os ensinamentos a respeito do Senhor Jesus.
13 Pↄl anà baar bàyikyeenà anà nde, bàwԑl an'swà u Pafɔs ntɔn mukyà Pɛrzɛ u Pamfili. Ywan kàkaabà anà ba, waa kàfurà Yԑlusàlԑm.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram da cidade de Pafos até Perge, uma cidade da província da Panfília. Porém João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Wԑԑ ba, ba bàläb mbwo aba: bàlwomà ba u Pԑrzɛ, ba bàkyen Antyↄsha u Pisidi. Ilä a saba, ba bàbilà u ndwà a nköŋ a Ayudà, waa bàbwaay.
14 Eles continuaram a viagem, indo de Perge até a cidade de Antioquia, no distrito da Pisídia. No sábado entraram na sinagoga e sentaram-se.
15 Ungö mutaŋ un'kɔɔn anà aŋangↄↄm, amfum a ndwà a nköŋ a Ayudà balɔ̈ɔ̈m naa: « Atↄŋ, kya isàkal naa bԑ làbye anà undiir atԑn akà baar ntↄn mukalɛɛl, làtԑn! »
15 Depois da leitura da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , os chefes da sinagoga mandaram dizer a eles: — Irmãos, se vocês têm alguma palavra para animar o povo, podem falar agora.
16 Apan, Pↄl waa kàmbarà, kàswɛŋ isii a kɔɔ, waa kàtԑn naa: « Bԑ baar a Isàlԑl anà bԑ bumwԑy làfàtiin Nzam bↄↄmà, làwem!
16 Então Paulo se levantou, fez um sinal com a mão, pedindo silêncio, e começou a dizer: — Homens de Israel e todos vocês não judeus que
17 Nzam a un'sԑŋ a Isàlԑl wà, kàsɔ̈ɔ̈l bàtaa abi. Nde kàbuul wa wàkölàköl mpal kàkäl wa u mɛɛn a Ngipiti. Wԑԑ u ngwal a kↄↄ ande, nde kun'twey kwo.
17 O Deus do povo de Israel escolheu os nossos antepassados quando moravam na terra do Egito e fez deles um grande povo. Ele os tirou de lá com grande poder
18 Wԑԑ nde ba kasyen kà isii a mbul an'kwem an'nà mpal bàkäl ba u nsye a ipↄl.
18 e, no deserto, aguentou aquela gente durante quarenta anos.
19 Ungö, kàmay nde in'sԑŋ nsambwaar u mɛɛn a Kanana, nde kakääb mԑԑn mukal un'naaŋ aba
19 Ele destruiu sete povos na terra de Canaã, e o povo de Israel se tornou dono das terras deles.
20 kà isii a mbul nkam nà a an'kwem an'tyeen.
20 Tudo isso levou uns quatrocentos e cinquenta anos. — Depois disso Deus lhes deu juízes, até o tempo de Samuel.
21 Wɛɛ semà apan, ba bàlöm mfum, kyakin Nzam kapԑ nde Sawul, mwan a Kisi, umwԑy uboo a mbil a Bԑnsàmԑn. Nde kàyaal mbul an'kwem an'nà.
21 Quando o povo pediu um rei, ele lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, para ser rei deles durante quarenta anos.
22 Wԑԑ ungö, Nzam waa kun'tön, waa kàtwey David mukal mfum aba. Ntɔn nde, nde kàtɛ imbäl ki: "Mԑ aman David, mwan a Yɛsɛ, mbuur kan'kwen mpem amԑ, nde ayakyerà ndaa yanswà in'kwen mԑ."
22 Depois que tirou Saul, Deus pôs Davi como rei e disse isto a respeito dele: “Encontrei em Davi, filho de Jessé, o tipo de pessoa que eu quero e que vai fazer tudo o que eu desejo.”
23 Unsà ikyee ande, Nzam kàtwey Yԑsu, Un'tswää a mɔ̈ɔ̈ a Isàlԑl, asànaa kàpɛ nde ilää.
23 Um dos descendentes de Davi foi Jesus, a quem Deus pôs como Salvador de Israel, como havia prometido.
24 Kusà a ngyeel ande, Ywan kàlɔŋ un'sԑŋ a Isàlԑl wanswà ndüümà a mbuul a mpem.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou a sua mensagem a todo o povo de Israel, dizendo que eles deviam se arrepender e ser batizados.
25 Wԑԑ mpal kàkäl Ywan mumay isal ande, nde kàtɛɛnà naa: "Bԑԑ làsii naa mԑ in'wà nà? Mԑ kà in'wà mbuur làdilà bԑ anki! Wԑԑ làwem: we anà mbuur ayàyà ungö amԑ, mԑ in'kwe anki musɔↄl idyäär kà in'kɔl ande." »
25 Mas, quando João estava terminando a sua missão, disse ao povo: “Quem é que vocês pensam que eu sou? Eu não sou aquele que vocês estão esperando. Mas escutem! Ele vem depois de mim, porém eu não mereço a honra de tirar as sandálias dos pés dele.”
26 « Atↄŋ abaal, baan a ywar a Abàlam, anà bԑ bumwԑy làfàtiin Nzam bↄↄmà, Ndaa a mɔ̈ɔ̈ ayi bàtöm akà bi.
26 Paulo continuou: — Meus irmãos, descendentes de Abraão, e também vocês não judeus que temem a Deus, escutem! Essa mensagem de salvação foi mandada para todos nós.
27 Wɛɛ abun, baar a Yԑlusàlԑm anà amfum aba, bun'kyey anki Yԑsu. Wɛɛ mpal bun'tsüül ba mbar, ba bàkwey ndaa a aŋangↄↄm bàfàtaŋ saba lanswà.
27 De fato, os moradores de Jerusalém e os seus líderes não entenderam que Jesus é o Salvador. E também não compreenderam as palavras dos livros dos Profetas, que são lidos todos os sábados. Mesmo assim, ao condenarem Jesus, eles estavam cumprindo essas profecias .
28 Wɛɛ, itàkal ba bàmɛn anki undiir ban'kwo mukun'dwa, ba bàlɔ̈m akà Pilatu mulwom mɔ̈ɔ̈ ande.
28 E, embora não encontrassem nenhuma razão para condená-lo à morte, pediram a Pilatos que mandasse matá-lo.
29 Ungö bàmay ba mukyer ndaa yanswà bàsön ntↄn nde, ba bun'tↄɔl u kulunsi, waa bun'tɔ̈ɔ̈l uboo a an'dii mwɛy.
29 Depois de fazerem tudo o que as Escrituras Sagradas falam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o puseram num túmulo.
30 Wԑԑ Nzam kun'twey uboo a akü,
30 Mas Deus o ressuscitou,
31 nde kàyàmԑnà ilä mbɔɔn akà baar abà bàbeenà anà nde, sԑmà Ngalilԑ tii Yԑlusàlԑm. Ŋàbawà ba bà ambäl ande kusà a un'sԑŋ a Isàlɛl!
31 e durante muitos dias ele apareceu às pessoas que o tinham acompanhado da Galileia até Jerusalém. Agora essas pessoas são testemunhas que falam a respeito de Jesus ao povo de Israel.
32 Wɛɛ bi, bi ikàlakyäänà Ndaa Aŋàbwaŋ yi: ilää kàpԑ Nzam akà bàtaaràbi,
32 — E nós estamos aqui para trazer o evangelho a vocês.
33 nde kya kan'kölà ubwaŋàbwaŋ apanà ntↄn bi baan aba, muwiy Yԑsu, asànaa bàsön uboo a diim làyweel naa:
33 Deus fez agora para nós o que havia prometido aos nossos antepassados: ele ressuscitou Jesus, como está escrito no Salmo número dois: “Você é o meu Filho; hoje eu me tornei o seu Pai.”
34 Nzam kun'wiiy uboo a akü, ntɔn nde ukɔↄn afàfurà unsà upɔɔn. Abun nde kàtԑn naa:
34 — E foi isto o que Deus disse a respeito da ressurreição de Jesus, afirmando que ele nunca seria destruído pela morte: “Eu vou dar a vocês as bênçãos sagradas e certas que prometi a Davi.”
35 Undiir awun kàfàtԑn nde kà itiir a ndaa asin:
35 E em outra parte das Escrituras lemos também: “Tu não deixarás que o teu dedicado servo apodreça na sepultura.”
36 Wɛɛ, David, utaaŋ ande, nde kàsyääl ukwen a Nzam. Ungö, waa kàkü, ba bun'dye kà an'dii a bàtaarànde, nde kàkyer apↄↄn.
36 E Paulo disse ainda: — Na verdade, Davi, no seu tempo, cumpriu os planos de Deus. Depois morreu, foi sepultado ao lado dos seus antepassados e apodreceu na sepultura.
37 Wԑԑ mbuur kàwiiy Nzam, nde kàpɔ̈ɔ̈n anki.
37 Mas isso não aconteceu com aquele que Deus ressuscitou. Meus irmãos, todos vocês precisam saber com certeza que é por meio de Jesus que a mensagem do perdão de pecados é anunciada a vocês. Precisam saber também que quem crê é libertado de todos os pecados dos quais a Lei de Moisés não pode livrar.
38 Undiir awun, atↄŋ, làyöb naa u mbwo ande bàkyàlakyään ndwääl a nkul.
38 — ausente —
39 U mbwo ande, mbuur wanswà awà wasà làkwikilà atoo wàbalàbal unsà indiir byanswà mpa kàkwe un'kↄↄn a Mↄsԑ mukyer.
39 — ausente —
40 Kyakin, làkäl kà igyɛԑŋ manà ndaa bàtԑn aŋangɔɔm iyàlabweel:
40 Portanto, tenham cuidado para que não aconteça o que os profetas disseram:
41 "Làler, bԑ baar aŋàyↄl a un'köl,
41 “Prestem atenção, vocês que zombam de Deus! Fiquem espantados e morram. Pois o que vou fazer agora é uma coisa em que vocês não acreditariam, mesmo que alguém explicasse.”
42 Mpal bàtoo Pↄl anà Banabasi, ba balɔ̈ɔ̈m muyàlɔŋ ndaa nsil ayin u saba làlääb.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da reunião, as pessoas pediram com insistência que eles voltassem no sábado seguinte a fim de falarem sobre o mesmo assunto.
43 Ungö a nköŋ, Ayudà mbↄↄn anà baar bàkyey inzaam a Ayudà, ba bàläb Pↄl anà Banabasi. Ba bàyäämà ba a ba, waa bapɛɛ un'kaay mubääb anà kab angway a Nzam.
43 Depois da reunião, muitos judeus e outras pessoas convertidas ao Judaísmo acompanharam Paulo e Barnabé, que falavam com eles e animavam todos para que continuassem firmes na graça de Deus.
44 Ilä a saba kyàlääb, bul lanswà làkàköŋ ntↄn muwem Ndaa a Mwol.
44 No sábado seguinte quase todos os moradores da cidade foram ouvir a palavra do Senhor.
45 Wԑԑ mpal bàmԑn Ayudà in'sԑŋ ami, ba bàwem un'köl, bàtön ndaa a Pↄl, waa bun'bɛyà.
45 Quando os judeus viram aquela multidão, ficaram com muita inveja. Então começaram a dizer o contrário do que Paulo dizia e o insultaram.
46 Wԑԑ Pↄl anà Banàbasi bàtɛn a uyɔl naa: « Ya yàlɔ̈m naa ndaa a Nzam bàtàkyään bԑ. Wԑԑ, ntɔn lan'tↄn bɛ ya, bԑ ŋakwo lan'swaŋ naa bԑ làkwe anki muwal mɔ̈ɔ̈ a mbul a in'tye. Apanà bi ntabwey abi ibuul akà baar mpa abà Ayudà.
46 Porém Paulo e Barnabé falaram com mais coragem ainda. Eles disseram: — Era necessário que a palavra de Deus fosse anunciada primeiro a vocês que são judeus. Mas, como vocês não querem aceitá-la e acham que não merecem receber a vida eterna, então agora nós vamos anunciar a palavra aos não judeus.
47 Abun, Mwol kà iswԑŋ abà:
47 Pois esta é a ordem que o Senhor Deus deu a nós, o seu povo: “Eu coloquei você como luz para os outros povos, a fim de que você leve a salvação ao mundo inteiro.”
48 Wԑԑ mpal bàwem baar mpa abà Ayudà ndaa ayi, ba bàmɛn un'sak, ba bàsɛmà musà ndaa a Mwol làkoo. Baar banswà basɔ̈ɔ̈l muwal mɔ̈ɔ̈ a mbul a in'tye, ba bàsi làkwikilà.
48 Quando os não judeus ouviram isso, ficaram muito alegres e começaram a dizer que a palavra do Senhor era boa. E creram todos os que tinham sido escolhidos para ter a vida eterna.
49 Abun, ndaa a Mwol yàpää kà itiir a nsi akin kyanswà.
49 A palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Wԑԑ Ayudà bàkàkul usey akà akaar aŋun'naaŋ bàfasyäŋà Nzam anà akà abyääl a bul, ba bàsiinà baar mupà Pↄl anà Banabasi nkwaaŋ, ba baböŋ kà itiir a nsi aba.
50 Mas os judeus atiçaram as mulheres não judias da alta sociedade convertidas ao Judaísmo e também os homens mais importantes da cidade. E começaram a perseguir Paulo e Barnabé e os expulsaram daquela região.
51 Apan, ba bàkyen Ikɔn bàmusakɔɔb un'twà a in'kɔl aba.
51 Então os apóstolos sacudiram a poeira das suas sandálias, em sinal de protesto contra eles, e foram para a cidade de Icônio.
52 Wԑԑ akà alↄŋki, ba bàkäl aŋàyↄl a un'sak anà Dweelà In'kyɛԑl.
52 E os cristãos de Antioquia continuaram muito alegres e cheios do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.