2 Coríntios 7
yns (YNS) vs NAA
1 Nkween amɛ, ntɔn bi kan'kaar ilää a tub abi, bi ipɔŋà bi ŋakwo u ŋingyäy yanswà yà ndür anà yà dweelà. Wɛy bi imay mubulà aŋin'kyɛɛl unsà bɔɔmà a Nzam.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Lipɛ ikal u mpem abɛ! Bi mbuur ube kàkyer anki, bi mbuur kàtay anki, bi undiir a mbuur kàduum anki.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Kà ntɔn mukàlapɛl anki waa mɛ in'tɛɛnà abwɛy, ntɔn mɛ ya kàkyàtàtɛn: bɛ làbà u mpem abi unsà ukwà anà u mɔ̈ɔ̈.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Làkyän amɛ là mbɔɔn amu bɛ, mɛ in'we anà uyɔl mbɔɔn ntɔn bɛ, mɛ in'wà aŋàyɔl a ndɛɛl, mɛ in'wà unsà un'sak mbɔɔn uboo a mpay abi yanswà.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Kyakin, utaaŋ ban'kɔlà bi u Masɛdwan, bi kànyäm anki, bi kàbwey a mpay yifà ifà: ngwiy u nsà, bɔɔmà uboo abi.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Wɛɛ Nzam, mbuur afàlɛɛl bàŋàlàbɔ̈ɔ̈n, nde kàlɛɛl bi u mbwo a ngyeel a Titɔ,
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 kà nà u mbwo a ngyeel ande mpɛl anki, wɛɛ u mbwo a ngwal kàwɛl nde akà bɛ, nde kàkyer isaam ntɔn ukwen abɛ bà ngwal. Nde kiyäm ngyal abɛ yà ngwal, yà nsaaŋ abɛ, yun'kanà abɛ ntɔn mɛ. Ya yanswà yàfan'pà un'sak aŋàsöönà.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Inye, isàkal naa un'kaan amɛ kàlapɛ ngyɛb, mɛ in'kyɛɛrà anki. Yàlàtàkal naa mɛ in'kyɛɛr, ntɔn mɛ imanà naa un'kaan awà kàlapɛ ngyɛb u taaŋ làmwɛy,
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 apanà mɛ an'man un'sak, kà ntɔn ngyɛb abɛ anki, wɛɛ ntɔn nsɔɔmà kan'bɔr wa. Ntɔn ngyɛb abɛ yàkäl unsà ukwen a Nzam. Kyakin, akà bi, bɛ làsàman anki akà ube mwɛy.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Ntɔn, ngyɛb unsà ukwen a Nzam ifàbɔr nsɔɔmà ayà ifàsyen u ngweel a mɔ̈ɔ̈ anà ifàwɛy anki ipöl akà nkyɛɛr. Wɛɛ ngyɛb ntɔn mbääb a mɛɛn mà, ifàbɔr ukwà.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Làler apà undiir kàbör ngyɛb akà bɛ unsà ukwen a Nzam:
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Abun, isàkal naa mɛ kàkyer alasöön, kà ntɔn mbɛɛy anki, itàkal kà ntɔn mbuur kàkyer ube anki, itàkal kà ntɔn mbuur bàmukyer ube anki, wɛɛ ntɔn muswaŋ kusà a bɛ, u mii a Nzam, un'kanà abɛ ntɔn bi.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Awà undiir kilɛɛl.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Ntɔn, isàkal naa kusà a nde, mɛ kàswɛŋ ngaal ntɔn bɛ, bɛ mɛ nswɛn lan'mɛɛy anki! Wɛɛ, asànaa ifàkyään bi bɛ ndandaa taaŋ lanswà, lalan ngaal kàswɛŋ bi ntɔn bɛ kusà a Titɔ yàmɛnà naa yà ndandaa,
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 ukwen ande akà bɛ bàŋàsöön mbɔɔn, sin sin nde usàyɔbà unkyeey abɛ banswà, ntɔn bɛ lun'wɛl unsà bɔɔmà anà matɛɛr.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Mɛ in'wà unsà un'sak musà làkyän amɛ amu bɛ.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.