2 Coríntios 7
yns (YNS) vs ARIB
1 Nkween amɛ, ntɔn bi kan'kaar ilää a tub abi, bi ipɔŋà bi ŋakwo u ŋingyäy yanswà yà ndür anà yà dweelà. Wɛy bi imay mubulà aŋin'kyɛɛl unsà bɔɔmà a Nzam.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Lipɛ ikal u mpem abɛ! Bi mbuur ube kàkyer anki, bi mbuur kàtay anki, bi undiir a mbuur kàduum anki.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Kà ntɔn mukàlapɛl anki waa mɛ in'tɛɛnà abwɛy, ntɔn mɛ ya kàkyàtàtɛn: bɛ làbà u mpem abi unsà ukwà anà u mɔ̈ɔ̈.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Làkyän amɛ là mbɔɔn amu bɛ, mɛ in'we anà uyɔl mbɔɔn ntɔn bɛ, mɛ in'wà aŋàyɔl a ndɛɛl, mɛ in'wà unsà un'sak mbɔɔn uboo a mpay abi yanswà.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Kyakin, utaaŋ ban'kɔlà bi u Masɛdwan, bi kànyäm anki, bi kàbwey a mpay yifà ifà: ngwiy u nsà, bɔɔmà uboo abi.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Wɛɛ Nzam, mbuur afàlɛɛl bàŋàlàbɔ̈ɔ̈n, nde kàlɛɛl bi u mbwo a ngyeel a Titɔ,
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 kà nà u mbwo a ngyeel ande mpɛl anki, wɛɛ u mbwo a ngwal kàwɛl nde akà bɛ, nde kàkyer isaam ntɔn ukwen abɛ bà ngwal. Nde kiyäm ngyal abɛ yà ngwal, yà nsaaŋ abɛ, yun'kanà abɛ ntɔn mɛ. Ya yanswà yàfan'pà un'sak aŋàsöönà.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Inye, isàkal naa un'kaan amɛ kàlapɛ ngyɛb, mɛ in'kyɛɛrà anki. Yàlàtàkal naa mɛ in'kyɛɛr, ntɔn mɛ imanà naa un'kaan awà kàlapɛ ngyɛb u taaŋ làmwɛy,
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 apanà mɛ an'man un'sak, kà ntɔn ngyɛb abɛ anki, wɛɛ ntɔn nsɔɔmà kan'bɔr wa. Ntɔn ngyɛb abɛ yàkäl unsà ukwen a Nzam. Kyakin, akà bi, bɛ làsàman anki akà ube mwɛy.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Ntɔn, ngyɛb unsà ukwen a Nzam ifàbɔr nsɔɔmà ayà ifàsyen u ngweel a mɔ̈ɔ̈ anà ifàwɛy anki ipöl akà nkyɛɛr. Wɛɛ ngyɛb ntɔn mbääb a mɛɛn mà, ifàbɔr ukwà.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Làler apà undiir kàbör ngyɛb akà bɛ unsà ukwen a Nzam:
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Abun, isàkal naa mɛ kàkyer alasöön, kà ntɔn mbɛɛy anki, itàkal kà ntɔn mbuur kàkyer ube anki, itàkal kà ntɔn mbuur bàmukyer ube anki, wɛɛ ntɔn muswaŋ kusà a bɛ, u mii a Nzam, un'kanà abɛ ntɔn bi.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Awà undiir kilɛɛl.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Ntɔn, isàkal naa kusà a nde, mɛ kàswɛŋ ngaal ntɔn bɛ, bɛ mɛ nswɛn lan'mɛɛy anki! Wɛɛ, asànaa ifàkyään bi bɛ ndandaa taaŋ lanswà, lalan ngaal kàswɛŋ bi ntɔn bɛ kusà a Titɔ yàmɛnà naa yà ndandaa,
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 ukwen ande akà bɛ bàŋàsöön mbɔɔn, sin sin nde usàyɔbà unkyeey abɛ banswà, ntɔn bɛ lun'wɛl unsà bɔɔmà anà matɛɛr.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Mɛ in'wà unsà un'sak musà làkyän amɛ amu bɛ.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.