Lucas 9

Yakan Bible (YKA_WBT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Manjari ilinganan weˈ si Isa tindegne sampūˈ duk duwehin pī si iye duk inurungan siye weˈ ne balakat duk kapatut pangandaˈag meˈ seyitan duk magpakawuliˈ meˈ bayuˈ-bayuˈan saki.
1 Reunindo Jesus os doze apóstolos, deu-lhes poder e autoridade sobre todos os demônios, e para curar enfermidades.
2 Ubus pinalengngan siye weˈ ne magmahalayak sabab pagbayaˈan Tuhanin. Dinaˈak isab siye magpakawuliˈ meˈ masakihin.
2 Enviou-os a pregar o Reino de Deus e a curar os enfermos.
3 Duk paˈinne si siye, “Daˈa kaˈam magboˈo ine-ine si palengngananbin. Daˈa kaˈam moˈo tungkud atawa bāg atawa kinakan atawa sīn. Duk daˈa kaˈam moˈo badjuˈ pagsayinanbi.
3 Disse-lhes: Não leveis coisa alguma para o caminho, nem bordão, nem mochila, nem pão, nem dinheiro, nem tenhais duas túnicas.
4 Antag-antag kalumaˈan katekkahanbi, bang kaˈam dinaˈak manaˈik weˈ aˈa si lumaˈne, laˈi ne kaˈam patennaˈ tiggelanbi laˈi si lahat miyaˈan.
4 Em qualquer casa em que entrardes, ficai ali até que deixeis aquela localidade.
5 Duk bang niyaˈ kalumaˈan papīhanbi bu meˈ aˈahin gaˈi ngaddatan kaˈam, tahalaˈ kaˈam amban kalumaˈan miyaˈan. Pagpaganun bi dahuˈ leppug bettisbin, tandaˈ weˈ muwas ne kaˈam si siye, ubus bu tahalaˈ ne kaˈam.”
5 Onde ninguém vos receber, deixai aquela cidade e em testemunho contra eles sacudi a poeira dos vossos pés.
6 Manjari lumengngan ne meˈ tindeg si Isahin duk ilatag weˈ de meˈ kalumaˈanin. Antag-antag katekkahande, minahalayak weˈ de aka-aka mahāpin duk pinakawuliˈ weˈ de meˈ masakihin.
6 Partiram, pois, e percorriam as aldeias, pregando o Evangelho e fazendo curas por toda parte.
7 Manjari inin, takale weˈ si Herod, sultan si lahat Jalilin, kēmon meˈ bakas tahinang si Isahin. Gaˈi iye magkataˈu-taˈu peggeˈ niyaˈ meˈ aˈa magpaˈin weˈ si Isa miyaˈan si Yahiya magpandi-pandi aˈahin koˈ, ellum balik amban kamateynen.
7 O tetrarca Herodes ouviu falar de tudo o que Jesus fazia e ficou perplexo. Uns diziam: É João que ressurgiu dos mortos; outros: É Elias que apareceu;
8 Magpaˈin isab sinduwehin weˈ si Nabi Eliyas miyaˈan pabagala tuˈu si dunya. Niyaˈ pe isab sinduwe magpaˈin weˈ si Isa koˈ miyaˈan dambuwaˈ meˈ nabi awwalley ellum balik.
8 e ainda outros: É um dos antigos profetas que ressuscitou.
9 Paˈin si Herod, “Si Yahiya bakas daˈakku pinunggelan. Sine enteˈ aˈa takaleku inaka-aka inin?” Duk piha-piha si Herod bang saˈingge pakakitene si Isahin.
9 Mas Herodes dizia: Eu degolei João. Quem é, pois, este, de quem ouço tais coisas? E procurava ocasião de vê-lo.
10 Na, meˈ aˈa bakas kawakilan weˈ si Isahin magtipun ne balik pī si iye. Inaka-akahan weˈ de si Isa kēmon meˈ bakas tahinangden. Manjari binoˈo siye weˈ si Isa pī tudju puweblo Betsaida, siye-siye du hadja.
10 Os apóstolos, ao voltarem, contaram a Jesus tudo o que haviam feito. Tomando-os ele consigo à parte, dirigiu-se a um lugar deserto para o lado de Betsaida.
11 Sakaliˈ inin kataˈuhan weˈ meˈ aˈa mabanesin, paturul siye. Sinagina siye weˈ si Isa duk inusihatan siye weˈ ne sabab pagbayaˈan Tuhanin, duk pinakawuliˈ weˈ ne kēmon meˈ masakihin.
11 Logo que a multidão o soube, o foi seguindo; Jesus recebeu-os e falava-lhes do Reino de Deus. Restabelecia também a saúde dos doentes.
12 Pagkohap ne teˈed, pī si iye tindegne sampūˈ duk duwehin duk paˈinde si iye, “Daˈakun ne meˈ aˈa inin pī si meˈ kalumaˈan mapaliputin duk si meˈ lahat diyataˈin miha kinakande duk patulihande, peggeˈ lahat gaˈi hep inin tantu papituhan aˈa.”
12 Ora, o dia começava a declinar e os Doze foram dizer-lhe: Despede as turbas, para que vão pelas aldeias e sítios da vizinhança e procurem alimento e hospedagem, porque aqui estamos num lugar deserto.
13 Saguwaˈ paˈinne si siye, “Kaˈam ne mamakan siyehin.” Paˈinde, “Luwal maniyaˈ si kamitu, lime kayuˈ pan duk duwe kenna - luwal bang pī kami melli kinakan para si meˈ aˈa mabanes inin.”
13 Jesus replicou-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Retrucaram eles: Não temos mais do que cinco pães e dois peixes, a menos que nós mesmos vamos e compremos mantimentos para todo este povo.
14 (Peggeˈ niyaˈ lime ngibu meˈ lella malaˈihin.) Paˈin si Isa si meˈ tindegnen, “Daˈakun bi siye ningkoloˈ lime-limempūˈ da tumpuk.”
14 {Pois eram quase cinco mil homens.} Jesus disse aos discípulos: Mandai-os sentar, divididos em grupos de cinqüenta.
15 Tinuhut weˈ de pangandaˈakan si Isahin duk pinatingkoloˈ ne weˈ de meˈ aˈahin kēmon.
15 Assim o fizeram e todos se assentaram.
16 Manjari ineddoˈ weˈ si Isa pan lime kayuˈin duk kenna duwehin, bu mayam iye magdiyataˈ langit magpasalamat si Tuhan. Ubus bu binahagiˈ-bahagiˈ weˈ ne panin duk pinangurung weˈ ne si meˈ tindegnen, dinaˈak pangurung si meˈ aˈahin.
16 Então Jesus tomou os cinco pães e os dois peixes, levantou os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e deu-os a seus discípulos, para que os servissem ao povo.
17 Mangan siye kēmon duk esso siye. Ubus tinipun weˈ meˈ tindeg si Isahin lukas meˈ aˈahin, niyaˈ sampūˈ duk duwe bakaˈ pennoˈ.
17 E todos comeram e ficaram fartos. Do que sobrou recolheram ainda doze cestos de pedaços.
18 Dambuwaˈ ellew sābu si Isa ngampun dendangan, patapit meˈ tindegnen pī si iye. Manjari tilewne siye, paˈinne, “Ine paˈin meˈ aˈahin, sine koˈ ku?”
18 Num dia em que ele estava a orar a sós com os discípulos, perguntou-lhes: Quem dizem que eu sou?
19 Nambung siye, paˈinde, “Niyaˈ meˈ aˈa magpaˈin weˈ kaˈu koˈ si Yahiya magpandi-pandi meˈ aˈahin. Saguwaˈ sinduwehin isab magpaˈin weˈ si Nabi Eliyas koˈ kew. Duk niyaˈ pe isab magpaˈin weˈ kaˈu koˈ dambuwaˈ meˈ nabi masaley ellum balik.”
19 Responderam-lhe: Uns dizem que és João Batista; outros, Elias; outros pensam que ressuscitou algum dos antigos profetas.
20 “Saguwaˈ bang kaˈam,” paˈin si Isa, “ine paˈinbi? Sine teˈ ku?” Nambung si Petros, paˈinne, “Kaˈu Almasihin, tapeneˈ Tuhan magbayaˈin.”
20 Perguntou-lhes, então: E vós, quem dizeis que eu sou? Pedro respondeu: O Cristo de Deus.
21 Sinessaˈan teˈed siye weˈ si Isa weˈ subey siye gaˈi magaka-aka bisan pu sine bang sine iye.
21 Ordenou-lhes energicamente que não o dissessem a ninguém.
22 Duk paˈin si Isa pe, “Aku inin, Anak Manusiyaˈin, ekka kabinasahan subey sandalanku duk gaˈi du ku pinagmasi weˈ meˈ kabahiˈanin, duk meˈ nakuraˈ imamin, duk meˈ guru si saraˈ āgamahin. Pinapatey du ku duk katellu ellewnen ellum du ku balik.”
22 Ele acrescentou: É necessário que o Filho do Homem padeça muitas coisas, seja rejeitado pelos anciãos, pelos príncipes dos sacerdotes e pelos escribas. É necessário que seja levado à morte e que ressuscite ao terceiro dia.
23 Manjari paˈinne si siye kēmon, “Bang niyaˈ aˈa mabayaˈ nuhut aku, subey iye tuhutne kinabayaˈankun, dumaˈin kinabayaˈannen. Duk subey isab iye moˈo olom pamapateyan iyehin kahabaˈ ellew, hātinen, maglillaˈ nandal kabinasahan duk bisan pe matey. Manjari makajari ne iye nuhut aku.
23 Em seguida, dirigiu-se a todos: Se alguém quer vir após mim, renegue-se a si mesmo, tome cada dia a sua cruz e siga-me.
24 Peggeˈ,” paˈin si Isa, “bang aˈahin ellegne umulnen, gaˈ niyaˈ umulne salama-lama. Saguwaˈ bang aˈahin gaˈi ellegne umulnen duk maglillaˈ pe matey hawal tuyuˈne manuhut akuhin, taga umul du iye salama-lama.
24 Porque, quem quiser salvar a sua vida, perdê-la-á; mas quem sacrificar a sua vida por amor de mim, salvá-la-á.
25 Peggeˈ aˈahin, bisan pe tepe si iye kēmon alataˈ dem dunyahin, gaˈ du niyaˈ gunane bang gaˈi tepe si iye umul salama-lamahin duk ilegga pe iye.
25 Pois que aproveita ao homem ganhar o mundo inteiro, se vem a perder-se a si mesmo e se causa a sua própria ruína?
26 Sine-sine iyaˈ magpatampal si meˈ aˈa weˈ tindegku iye duk weˈ nuhut iye toloˈkun, aku Anak Manusiyaˈin, iyaˈ du ku isab ngilale iye tindegku bang ku balik pitu liput weˈ sahayaku, duk sahaya Samaku Tuhanin, duk meˈ malaˈikatne masutsihin.
26 Se alguém se envergonhar de mim e das minhas palavras, também o Filho do Homem se envergonhará dele, quando vier na sua glória, na glória de seu Pai e dos santos anjos.
27 Sabennal akahante kaˈam,” paˈin si Isa, “niyaˈ kaˈam matuˈu inin gaˈi matey bang gaˈi dahuˈ takitebi pagbayaˈ Tuhanin.”
27 Em verdade vos digo: dos que aqui se acham, alguns há que não morrerão, até que vejam o Reino de Deus.
28 Palabey walum bahangi amban pamissā si Isa inin, binoˈo weˈ ne si Petros duk Yahiya duk si Yakub pī diyataˈ punu duk ngampun iye laˈi si Tuhan.
28 Passados uns oitos dias, Jesus tomou consigo Pedro, Tiago e João, e subiu ao monte para orar.
29 Sasangne mangampunin, pinda luwenen duk semmeknen sahaya teˈed duk asal poteˈ manamal.
29 Enquanto orava, transformou-se o seu rosto e as suas vestes tornaram-se resplandecentes de brancura.
30 Manjari bessuwang niyaˈ duwe lella magbissā duk si Isa. Siye inin disi eymulla Musa duk eymulla Eliyas.
30 E eis que falavam com ele dois personagens: eram Moisés e Elias,
31 Pabagala siye laˈi duk sahaya du isab kēmon puhuˈden. Magbissā siye sabab sōng kamatey si Isahin laˈi si puweblo Awrusalam sa panganggaraˈ Tuhan iyehin.
31 que apareceram envoltos em glória, e falavam da morte dele, que se havia de cumprir em Jerusalém.
32 Na, disi Petros duk meˈ saweˈnen kapatuli hep, saguwaˈ ngape siye duk takitede sahaya si Isahin duk duwangan manengge si bihingnen.
32 Entretanto, Pedro e seus companheiros tinham-se deixado vencer pelo sono; ao despertarem, viram a glória de Jesus e os dois personagens em sua companhia.
33 Manjari inin, sakaliˈ sōng tahalaˈ ne duwanganin amban si Isa, paˈin si Petros pu si Isa, “Tuwan, hāp peggeˈ tiyaˈ kami tuˈu. Ngahinang kami tellu payad-payad. Dambuwaˈ si kaˈu, dambuwaˈ pu si Musa, duk dambuwaˈ pu Nabi Eliyas.” (Missā ne hadja iye saguwaˈ gaˈ taˈāb-ābne bang ine binissānen.)
33 Quando estes se apartaram de Jesus, Pedro disse: Mestre, é bom estarmos aqui. Podemos levantar três tendas: uma para ti, outra para Moisés e outra para Elias!... Ele não sabia o que dizia.
34 Sasangne pe mamissāhin, niyaˈ inalak paguwaˈ duk kalandungan siye, duk kadahitan siye sakaliˈ ne siye kalandungan weˈ inalakin.
34 Enquanto ainda assim falava, veio uma nuvem e encobriu-os com a sua sombra; e os discípulos, vendo-os desaparecer na nuvem, tiveram um grande pavor.
35 Duk niyaˈ suwala amban dem inalakin magpaˈin, “Anakku inin pineneˈkun. Pakalehun bi iye.”
35 Então da nuvem saiu uma voz: Este é o meu Filho muito amado; ouvi-o!
36 Pagubus suwala miyaˈan missā, si Isa saˈ dendangan takiteden. Gaˈ siye mabehe, duk masa īˈ gaˈ siye magaka bisan pu sine sabab bakas takitede miyaˈan.
36 E, enquanto ainda ressoava esta voz, achou-se Jesus sozinho. Os discípulos calaram-se e a ninguém disseram naqueles dias coisa alguma do que tinham visto.
37 Pagsasumuhin, pagdumurul ne siye amban punuhin, banes teˈed aˈa pasampang pu si Isa.
37 No dia seguinte, descendo eles do monte, veio ao encontro de Jesus uma grande multidão.
38 Niyaˈ lella amban dem kaˈekkahanin ngalingan, paˈinne, “O Tuwan, pabuyuˈ-buyuˈ ku si kaˈu, kaˈaseˈanun anakkun, anakku inin dambuwaˈ-buwaˈ.
38 Eis que um homem exclamou do meio da multidão: Mestre, rogo-te que olhes para meu filho, pois é o único que tenho.
39 Peggeˈ pasayedan iye weˈ seyitan. Bessuwang hadja iye magkolehak ubus ngoral ne iye duk magpaspadan sampay magbukal behenen. Duk meke iye lebbahan seyitanin bang pekkengan ne iye duk bebbag ne puhuˈnen.
39 Um espírito se apodera dele e subitamente dá gritos, lança-o por terra, agita-o com violência, fá-lo espumar e só o larga depois de o deixar todo ofegante.
40 Bakas pināku weˈ ku si meˈ tindegnu inin pakipaluwasku seyitanin, saguwaˈ gaˈ tapaluwasde.”
40 Pedi a teus discípulos que o expelissem, mas não o puderam fazer.
41 Paˈin si Isa si meˈ aˈahin, “Kaˈam, meˈ aˈa kuweˈitu inin, salaˈ teˈed pamikilbin. Gaˈ teˈed niyaˈ sandelbi si Tuhan. Taman sumiyan pe ku tuˈu si kaˈam? Taman sumiyan pe ku nandalan addatbin meke kaˈam kahagad?” Manjari paˈinne si sama nakanakin, “Boˈohun anaknun pitu.”
41 Respondeu Jesus: Ó geração incrédula e perversa, até quando estarei convosco e vos aturarei? Traze cá teu filho.
42 Sasang hap pī pe nakanakin, hinantakan iye diyataˈ bulak weˈ seyitanin duk magpaspadan iye. Saguwaˈ inamāhan weˈ si Isa seyitanin duk pinakawuliˈ weˈ ne nakanakin. Ubus bu sinōngan weˈ ne si samanen.
42 E quando ele ia chegando, o demônio lançou-o por terra e agitou-o violentamente. Mas Jesus intimou o espírito imundo, curou o menino e o restituiu a seu pai.
43 Kēmon aˈa malaˈihin ulaliˈ manamal pagkitede balakat Tuhanin. Inaka weˈ si Isa balik sabab kamateynen (Mateo 17.22-23; Markus 9.30-32) Sābu meˈ aˈahin pe magulaliˈ sabab meˈ hinangan si Isahin, paˈin si Isa si meˈ tindegnen,
43 Todos ficaram pasmados ante a grandeza de Deus. Como todos se admirassem de tudo o que Jesus fazia, disse ele a seus discípulos:
44 “Indananun bi teˈed meˈ bissāku si kaˈam inin. Aku, Anak Manusiyaˈin, sinōngan du ku iyan si antanan meˈ aˈa.”
44 Gravai nos vossos corações estas palavras: O Filho do Homem há de ser entregue às mãos dos homens!
45 Saguwaˈ gaˈ tahātide bissāne miyaˈan peggeˈ tinapukan amban siye supaya gaˈi tahātide. Duk gaˈ siye makatawakkal nilew iye bang ine hāti pinaˈinnen.
45 Eles, porém, não entendiam esta palavra e era-lhes obscura, de modo que não alcançaram o seu sentido; e tinham medo de lhe perguntar a este respeito.
46 Dambuwaˈ ellew magsuweyan meˈ tindeg si Isahin bang sine siye tamanan malangkewin.
46 Veio-lhes então o pensamento de qual deles seria o maior.
47 Kataˈuhan si Isa bang ine dem pikilanden, hangkan ngeddoˈ iye dambuwaˈ nakanak dikiˈ duk pinatengge weˈ ne si bihingne.
47 Penetrando Jesus nos pensamentos de seus corações, tomou um menino, colocou-o junto de si e disse-lhes:
48 Manjari paˈinne si siye, “Bang niyaˈ aˈa bu sabab sandelne si akuhin ngaddatan nakanak dikiˈ kuweˈ inin, aku inaddatannen. Duk bang niyaˈ ngaddatan aku, addatanne isab Tuhanin, mamapitu aku si dunyahin. Sine-sine kaˈam tamanan madiyawaˈ pagateynen, iye iyan tamanan malangkewin.”
48 Todo o que recebe este menino em meu nome, a mim é que recebe; e quem recebe a mim, recebe aquele que me enviou; pois quem dentre vós for o menor, esse será grande.
49 Manjari missā Yahiya, paˈinne, “Tuwan, niyaˈ dambuwaˈ aˈa tadugpak kami, sabbutne ēnnun pagpaluwasne seyitan amban meˈ aˈa. Pinages iye weˈ kami peggeˈ dumaˈin iye saweˈte bi.”
49 João tomou a palavra e disse: Mestre, vimos um homem que expelia demônios em teu nome, e nós lho proibimos, porque não é dos nossos.
50 Saguwaˈ paˈin si Isa si iye, “Daˈa iye pagesun bi. Peggeˈ manggaˈi manguntarahan kaˈamin, bēbbeg amban kaˈam.”
50 Mas Jesus lhe disse: Não lho proibais; porque, o que não é contra vós, é a vosso favor.
51 Manjari inin, peggeˈ sōng taˈabut ne waktu paˈangkat si Isa hap surgaˈin, magtuyuˈ teˈed iye pī hap Awrusalam.
51 Aproximando-se o tempo em que Jesus devia ser arrebatado deste mundo, ele resolveu dirigir-se a Jerusalém.
52 Niyaˈ meˈ aˈa daˈakne pī padehellu amban iye. Hangkan lumengngan ne meˈ dinaˈakne miyaˈan duk hap pī siye si kalumaˈan laˈi si lahat Samariya manyap pahalihan si Isa laˈi.
52 Enviou diante de si mensageiros que, tendo partido, entraram em uma povoação dos samaritanos para lhe arranjar pousada.
53 Saguwaˈ meˈ aˈa si kalumaˈan miyaˈan gaˈ ngatu patennaˈan si Isa laˈi, peggeˈ kataˈuhande weˈ tudju Awrusalam lengngannen.
53 Mas não o receberam, por ele dar mostras de que ia para Jerusalém.
54 Pagkataˈuhan inin weˈ duwe tindegnen, si Yakub duk Yahiya, paˈinde pu si Isa, “Tuwan, mabayaˈ kew bang kami ngandaˈak ebbut laboˈ amban diyataˈ langit duk siye ubus matey?”
54 Vendo isto, Tiago e João disseram: Senhor, queres que mandemos que desça fogo do céu e os consuma?
55 Saguwaˈ hinarap duwanganin weˈ ne bu inamāhan.
55 Jesus voltou-se e repreendeu-os severamente. {Não sabeis de que espírito sois animados.
56 Manjari palanjal siye pī si kalumaˈan seddili.
56 O Filho do Homem não veio para perder as vidas dos homens, mas para salvá-las.} Foram então para outra povoação.
57 Sasangde malumengnganin, niyaˈ aˈa missā pu si Isa, paˈinne, “Tuwan, mabayaˈ ku nuhut kaˈu tungan-tungan papīhannu.”
57 Enquanto caminhavam, um homem lhe disse: Senhor, seguir-te-ei para onde quer que vás.
58 Nambung si Isa, paˈinne, “Gam pe meˈ pāhangin niyaˈ lowangde duk meˈ manuk-manukin niyaˈ sabakande. Saguwaˈ aku, Anak Manusiyaˈin, gaˈ niyaˈ bisan pahalihanku.”
58 Jesus replicou-lhe: As raposas têm covas e as aves do céu, ninhos, mas o Filho do Homem não tem onde reclinar a cabeça.
59 Paˈin si Isa si aˈa dambuwaˈin, “Nuhut kew aku.” Saguwaˈ nambung aˈahin, paˈinne, “Aweˈ, Tuwan, saguwaˈ pī ku dahuˈ hap lumaˈ. Pagubus kubulku samakun, balik saˈ ku pitu nuhut kaˈu.”
59 A outro disse: Segue-me. Mas ele pediu: Senhor, permite-me ir primeiro enterrar meu pai.
60 Paˈin si Isa, “Ambat mamateyin kinubul weˈ meˈ aˈa manggaˈ niyaˈ umulde salama-lamahin. Saguwaˈ kaˈu, pī kew lumengngan magmahalayak sabab pagbayaˈan Tuhanin.”
60 Mas Jesus disse-lhe: Deixa que os mortos enterrem seus mortos; tu, porém, vai e anuncia o Reino de Deus.
61 Niyaˈ isab dangan, paˈinne pu si Isa, “Nuhut ku kaˈu, Tuwan, saguwaˈ tiyaˈ ku dahuˈ pī nabiyaˈ si meˈ aˈa lumaˈkun.”
61 Um outro ainda lhe falou: Senhor, seguir-te-ei, mas permite primeiro que me despeça dos que estão em casa.
62 Saguwaˈ paˈin si Isa si iye, “Bang aˈahin magbadjaˈ bu luwal maghalengan, gaˈi hāp. Damikkiyan bang aˈahin nuhut aku bu alal iye si meˈ taˈambannen, gaˈi iye pataˈ pinagbayaˈan weˈ Tuhanin.”
62 Mas Jesus disse-lhe: Aquele que põe a mão no arado e olha para trás, não é apto para o Reino de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.