Lucas 9
Yakan Bible (YKA_WBT) vs ARA
1 Manjari ilinganan weˈ si Isa tindegne sampūˈ duk duwehin pī si iye duk inurungan siye weˈ ne balakat duk kapatut pangandaˈag meˈ seyitan duk magpakawuliˈ meˈ bayuˈ-bayuˈan saki.
1 Tendo Jesus convocado os doze, deu-lhes poder e autoridade sobre todos os demônios, e para efetuarem curas.
2 Ubus pinalengngan siye weˈ ne magmahalayak sabab pagbayaˈan Tuhanin. Dinaˈak isab siye magpakawuliˈ meˈ masakihin.
2 Também os enviou a pregar o reino de Deus e a curar os enfermos.
3 Duk paˈinne si siye, “Daˈa kaˈam magboˈo ine-ine si palengngananbin. Daˈa kaˈam moˈo tungkud atawa bāg atawa kinakan atawa sīn. Duk daˈa kaˈam moˈo badjuˈ pagsayinanbi.
3 E disse-lhes: Nada leveis para o caminho: nem bordão, nem alforje, nem pão, nem dinheiro; nem deveis ter duas túnicas.
4 Antag-antag kalumaˈan katekkahanbi, bang kaˈam dinaˈak manaˈik weˈ aˈa si lumaˈne, laˈi ne kaˈam patennaˈ tiggelanbi laˈi si lahat miyaˈan.
4 Na casa em que entrardes, ali permanecei e dali saireis.
5 Duk bang niyaˈ kalumaˈan papīhanbi bu meˈ aˈahin gaˈi ngaddatan kaˈam, tahalaˈ kaˈam amban kalumaˈan miyaˈan. Pagpaganun bi dahuˈ leppug bettisbin, tandaˈ weˈ muwas ne kaˈam si siye, ubus bu tahalaˈ ne kaˈam.”
5 E onde quer que não vos receberem, ao sairdes daquela cidade, sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra eles.
6 Manjari lumengngan ne meˈ tindeg si Isahin duk ilatag weˈ de meˈ kalumaˈanin. Antag-antag katekkahande, minahalayak weˈ de aka-aka mahāpin duk pinakawuliˈ weˈ de meˈ masakihin.
6 Então, saindo, percorriam todas as aldeias, anunciando o evangelho e efetuando curas por toda parte.
7 Manjari inin, takale weˈ si Herod, sultan si lahat Jalilin, kēmon meˈ bakas tahinang si Isahin. Gaˈi iye magkataˈu-taˈu peggeˈ niyaˈ meˈ aˈa magpaˈin weˈ si Isa miyaˈan si Yahiya magpandi-pandi aˈahin koˈ, ellum balik amban kamateynen.
7 Ora, o tetrarca Herodes soube de tudo o que se passava e ficou perplexo, porque alguns diziam: João ressuscitou dentre os mortos;
8 Magpaˈin isab sinduwehin weˈ si Nabi Eliyas miyaˈan pabagala tuˈu si dunya. Niyaˈ pe isab sinduwe magpaˈin weˈ si Isa koˈ miyaˈan dambuwaˈ meˈ nabi awwalley ellum balik.
8 outros: Elias apareceu; e outros: Ressurgiu um dos antigos profetas.
9 Paˈin si Herod, “Si Yahiya bakas daˈakku pinunggelan. Sine enteˈ aˈa takaleku inaka-aka inin?” Duk piha-piha si Herod bang saˈingge pakakitene si Isahin.
9 Herodes, porém, disse: Eu mandei decapitar a João; quem é, pois, este a respeito do qual tenho ouvido tais coisas? E se esforçava por vê-lo.
10 Na, meˈ aˈa bakas kawakilan weˈ si Isahin magtipun ne balik pī si iye. Inaka-akahan weˈ de si Isa kēmon meˈ bakas tahinangden. Manjari binoˈo siye weˈ si Isa pī tudju puweblo Betsaida, siye-siye du hadja.
10 Ao regressarem, os apóstolos relataram a Jesus tudo o que tinham feito. E, levando-os consigo, retirou-se à parte para uma cidade chamada Betsaida.
11 Sakaliˈ inin kataˈuhan weˈ meˈ aˈa mabanesin, paturul siye. Sinagina siye weˈ si Isa duk inusihatan siye weˈ ne sabab pagbayaˈan Tuhanin, duk pinakawuliˈ weˈ ne kēmon meˈ masakihin.
11 Mas as multidões, ao saberem, seguiram-no. Acolhendo-as, falava-lhes a respeito do reino de Deus e socorria os que tinham necessidade de cura.
12 Pagkohap ne teˈed, pī si iye tindegne sampūˈ duk duwehin duk paˈinde si iye, “Daˈakun ne meˈ aˈa inin pī si meˈ kalumaˈan mapaliputin duk si meˈ lahat diyataˈin miha kinakande duk patulihande, peggeˈ lahat gaˈi hep inin tantu papituhan aˈa.”
12 Mas o dia começava a declinar. Então, se aproximaram os doze e lhe disseram: Despede a multidão, para que, indo às aldeias e campos circunvizinhos, se hospedem e achem alimento; pois estamos aqui em lugar deserto.
13 Saguwaˈ paˈinne si siye, “Kaˈam ne mamakan siyehin.” Paˈinde, “Luwal maniyaˈ si kamitu, lime kayuˈ pan duk duwe kenna - luwal bang pī kami melli kinakan para si meˈ aˈa mabanes inin.”
13 Ele, porém, lhes disse: Dai-lhes vós mesmos de comer. Responderam eles: Não temos mais que cinco pães e dois peixes, salvo se nós mesmos formos comprar comida para todo este povo.
14 (Peggeˈ niyaˈ lime ngibu meˈ lella malaˈihin.) Paˈin si Isa si meˈ tindegnen, “Daˈakun bi siye ningkoloˈ lime-limempūˈ da tumpuk.”
14 Porque estavam ali cerca de cinco mil homens. Então, disse aos seus discípulos: Fazei-os sentar-se em grupos de cinquenta.
15 Tinuhut weˈ de pangandaˈakan si Isahin duk pinatingkoloˈ ne weˈ de meˈ aˈahin kēmon.
15 Eles atenderam, acomodando a todos.
16 Manjari ineddoˈ weˈ si Isa pan lime kayuˈin duk kenna duwehin, bu mayam iye magdiyataˈ langit magpasalamat si Tuhan. Ubus bu binahagiˈ-bahagiˈ weˈ ne panin duk pinangurung weˈ ne si meˈ tindegnen, dinaˈak pangurung si meˈ aˈahin.
16 E, tomando os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos para o céu, os abençoou, partiu e deu aos discípulos para que os distribuíssem entre o povo.
17 Mangan siye kēmon duk esso siye. Ubus tinipun weˈ meˈ tindeg si Isahin lukas meˈ aˈahin, niyaˈ sampūˈ duk duwe bakaˈ pennoˈ.
17 Todos comeram e se fartaram; e dos pedaços que ainda sobejaram foram recolhidos doze cestos.
18 Dambuwaˈ ellew sābu si Isa ngampun dendangan, patapit meˈ tindegnen pī si iye. Manjari tilewne siye, paˈinne, “Ine paˈin meˈ aˈahin, sine koˈ ku?”
18 Estando ele orando à parte, achavam-se presentes os discípulos, a quem perguntou: Quem dizem as multidões que sou eu?
19 Nambung siye, paˈinde, “Niyaˈ meˈ aˈa magpaˈin weˈ kaˈu koˈ si Yahiya magpandi-pandi meˈ aˈahin. Saguwaˈ sinduwehin isab magpaˈin weˈ si Nabi Eliyas koˈ kew. Duk niyaˈ pe isab magpaˈin weˈ kaˈu koˈ dambuwaˈ meˈ nabi masaley ellum balik.”
19 Responderam eles: João Batista, mas outros, Elias; e ainda outros dizem que ressurgiu um dos antigos profetas.
20 “Saguwaˈ bang kaˈam,” paˈin si Isa, “ine paˈinbi? Sine teˈ ku?” Nambung si Petros, paˈinne, “Kaˈu Almasihin, tapeneˈ Tuhan magbayaˈin.”
20 Mas vós, perguntou ele, quem dizeis que eu sou? Então, falou Pedro e disse: És o Cristo de Deus.
21 Sinessaˈan teˈed siye weˈ si Isa weˈ subey siye gaˈi magaka-aka bisan pu sine bang sine iye.
21 Ele, porém, advertindo-os, mandou que a ninguém declarassem tal coisa,
22 Duk paˈin si Isa pe, “Aku inin, Anak Manusiyaˈin, ekka kabinasahan subey sandalanku duk gaˈi du ku pinagmasi weˈ meˈ kabahiˈanin, duk meˈ nakuraˈ imamin, duk meˈ guru si saraˈ āgamahin. Pinapatey du ku duk katellu ellewnen ellum du ku balik.”
22 dizendo: É necessário que o Filho do Homem sofra muitas coisas, seja rejeitado pelos anciãos, pelos principais sacerdotes e pelos escribas; seja morto e, no terceiro dia, ressuscite.
23 Manjari paˈinne si siye kēmon, “Bang niyaˈ aˈa mabayaˈ nuhut aku, subey iye tuhutne kinabayaˈankun, dumaˈin kinabayaˈannen. Duk subey isab iye moˈo olom pamapateyan iyehin kahabaˈ ellew, hātinen, maglillaˈ nandal kabinasahan duk bisan pe matey. Manjari makajari ne iye nuhut aku.
23 Dizia a todos: Se alguém quer vir após mim, a si mesmo se negue, dia a dia tome a sua cruz e siga-me.
24 Peggeˈ,” paˈin si Isa, “bang aˈahin ellegne umulnen, gaˈ niyaˈ umulne salama-lama. Saguwaˈ bang aˈahin gaˈi ellegne umulnen duk maglillaˈ pe matey hawal tuyuˈne manuhut akuhin, taga umul du iye salama-lama.
24 Pois quem quiser salvar a sua vida perdê-la-á; quem perder a vida por minha causa, esse a salvará.
25 Peggeˈ aˈahin, bisan pe tepe si iye kēmon alataˈ dem dunyahin, gaˈ du niyaˈ gunane bang gaˈi tepe si iye umul salama-lamahin duk ilegga pe iye.
25 Que aproveita ao homem ganhar o mundo inteiro, se vier a perder-se ou a causar dano a si mesmo?
26 Sine-sine iyaˈ magpatampal si meˈ aˈa weˈ tindegku iye duk weˈ nuhut iye toloˈkun, aku Anak Manusiyaˈin, iyaˈ du ku isab ngilale iye tindegku bang ku balik pitu liput weˈ sahayaku, duk sahaya Samaku Tuhanin, duk meˈ malaˈikatne masutsihin.
26 Porque qualquer que de mim e das minhas palavras se envergonhar, dele se envergonhará o Filho do Homem, quando vier na sua glória e na do Pai e dos santos anjos.
27 Sabennal akahante kaˈam,” paˈin si Isa, “niyaˈ kaˈam matuˈu inin gaˈi matey bang gaˈi dahuˈ takitebi pagbayaˈ Tuhanin.”
27 Verdadeiramente, vos digo: alguns há dos que aqui se encontram que, de maneira nenhuma, passarão pela morte até que vejam o reino de Deus.
28 Palabey walum bahangi amban pamissā si Isa inin, binoˈo weˈ ne si Petros duk Yahiya duk si Yakub pī diyataˈ punu duk ngampun iye laˈi si Tuhan.
28 Cerca de oito dias depois de proferidas estas palavras, tomando consigo a Pedro, João e Tiago, subiu ao monte com o propósito de orar.
29 Sasangne mangampunin, pinda luwenen duk semmeknen sahaya teˈed duk asal poteˈ manamal.
29 E aconteceu que, enquanto ele orava, a aparência do seu rosto se transfigurou e suas vestes resplandeceram de brancura.
30 Manjari bessuwang niyaˈ duwe lella magbissā duk si Isa. Siye inin disi eymulla Musa duk eymulla Eliyas.
30 Eis que dois varões falavam com ele: Moisés e Elias,
31 Pabagala siye laˈi duk sahaya du isab kēmon puhuˈden. Magbissā siye sabab sōng kamatey si Isahin laˈi si puweblo Awrusalam sa panganggaraˈ Tuhan iyehin.
31 os quais apareceram em glória e falavam da sua partida, que ele estava para cumprir em Jerusalém.
32 Na, disi Petros duk meˈ saweˈnen kapatuli hep, saguwaˈ ngape siye duk takitede sahaya si Isahin duk duwangan manengge si bihingnen.
32 Pedro e seus companheiros achavam-se premidos de sono; mas, conservando-se acordados, viram a sua glória e os dois varões que com ele estavam.
33 Manjari inin, sakaliˈ sōng tahalaˈ ne duwanganin amban si Isa, paˈin si Petros pu si Isa, “Tuwan, hāp peggeˈ tiyaˈ kami tuˈu. Ngahinang kami tellu payad-payad. Dambuwaˈ si kaˈu, dambuwaˈ pu si Musa, duk dambuwaˈ pu Nabi Eliyas.” (Missā ne hadja iye saguwaˈ gaˈ taˈāb-ābne bang ine binissānen.)
33 Ao se retirarem estes de Jesus, disse-lhe Pedro: Mestre, bom é estarmos aqui; então, façamos três tendas: uma será tua, outra, de Moisés, e outra, de Elias, não sabendo, porém, o que dizia.
34 Sasangne pe mamissāhin, niyaˈ inalak paguwaˈ duk kalandungan siye, duk kadahitan siye sakaliˈ ne siye kalandungan weˈ inalakin.
34 Enquanto assim falava, veio uma nuvem e os envolveu; e encheram-se de medo ao entrarem na nuvem.
35 Duk niyaˈ suwala amban dem inalakin magpaˈin, “Anakku inin pineneˈkun. Pakalehun bi iye.”
35 E dela veio uma voz, dizendo: Este é o meu Filho, o meu eleito; a ele ouvi.
36 Pagubus suwala miyaˈan missā, si Isa saˈ dendangan takiteden. Gaˈ siye mabehe, duk masa īˈ gaˈ siye magaka bisan pu sine sabab bakas takitede miyaˈan.
36 Depois daquela voz, achou-se Jesus sozinho. Eles calaram-se e, naqueles dias, a ninguém contaram coisa alguma do que tinham visto.
37 Pagsasumuhin, pagdumurul ne siye amban punuhin, banes teˈed aˈa pasampang pu si Isa.
37 No dia seguinte, ao descerem eles do monte, veio ao encontro de Jesus grande multidão.
38 Niyaˈ lella amban dem kaˈekkahanin ngalingan, paˈinne, “O Tuwan, pabuyuˈ-buyuˈ ku si kaˈu, kaˈaseˈanun anakkun, anakku inin dambuwaˈ-buwaˈ.
38 E eis que, dentre a multidão, surgiu um homem, dizendo em alta voz: Mestre, suplico-te que vejas meu filho, porque é o único;
39 Peggeˈ pasayedan iye weˈ seyitan. Bessuwang hadja iye magkolehak ubus ngoral ne iye duk magpaspadan sampay magbukal behenen. Duk meke iye lebbahan seyitanin bang pekkengan ne iye duk bebbag ne puhuˈnen.
39 um espírito se apodera dele, e, de repente, o menino grita, e o espírito o atira por terra, convulsiona-o até espumar; e dificilmente o deixa, depois de o ter quebrantado.
40 Bakas pināku weˈ ku si meˈ tindegnu inin pakipaluwasku seyitanin, saguwaˈ gaˈ tapaluwasde.”
40 Roguei aos teus discípulos que o expelissem, mas eles não puderam.
41 Paˈin si Isa si meˈ aˈahin, “Kaˈam, meˈ aˈa kuweˈitu inin, salaˈ teˈed pamikilbin. Gaˈ teˈed niyaˈ sandelbi si Tuhan. Taman sumiyan pe ku tuˈu si kaˈam? Taman sumiyan pe ku nandalan addatbin meke kaˈam kahagad?” Manjari paˈinne si sama nakanakin, “Boˈohun anaknun pitu.”
41 Respondeu Jesus: Ó geração incrédula e perversa! Até quando estarei convosco e vos sofrerei? Traze o teu filho.
42 Sasang hap pī pe nakanakin, hinantakan iye diyataˈ bulak weˈ seyitanin duk magpaspadan iye. Saguwaˈ inamāhan weˈ si Isa seyitanin duk pinakawuliˈ weˈ ne nakanakin. Ubus bu sinōngan weˈ ne si samanen.
42 Quando se ia aproximando, o demônio o atirou no chão e o convulsionou; mas Jesus repreendeu o espírito imundo, curou o menino e o entregou a seu pai.
43 Kēmon aˈa malaˈihin ulaliˈ manamal pagkitede balakat Tuhanin. Inaka weˈ si Isa balik sabab kamateynen (Mateo 17.22-23; Markus 9.30-32) Sābu meˈ aˈahin pe magulaliˈ sabab meˈ hinangan si Isahin, paˈin si Isa si meˈ tindegnen,
43 E todos ficaram maravilhados ante a majestade de Deus. Como todos se maravilhassem de quanto Jesus fazia, disse aos seus discípulos:
44 “Indananun bi teˈed meˈ bissāku si kaˈam inin. Aku, Anak Manusiyaˈin, sinōngan du ku iyan si antanan meˈ aˈa.”
44 Fixai nos vossos ouvidos as seguintes palavras: o Filho do Homem está para ser entregue nas mãos dos homens.
45 Saguwaˈ gaˈ tahātide bissāne miyaˈan peggeˈ tinapukan amban siye supaya gaˈi tahātide. Duk gaˈ siye makatawakkal nilew iye bang ine hāti pinaˈinnen.
45 Eles, porém, não entendiam isto, e foi-lhes encoberto para que o não compreendessem; e temiam interrogá-lo a este respeito.
46 Dambuwaˈ ellew magsuweyan meˈ tindeg si Isahin bang sine siye tamanan malangkewin.
46 Levantou-se entre eles uma discussão sobre qual deles seria o maior.
47 Kataˈuhan si Isa bang ine dem pikilanden, hangkan ngeddoˈ iye dambuwaˈ nakanak dikiˈ duk pinatengge weˈ ne si bihingne.
47 Mas Jesus, sabendo o que se lhes passava no coração, tomou uma criança, colocou-a junto a si
48 Manjari paˈinne si siye, “Bang niyaˈ aˈa bu sabab sandelne si akuhin ngaddatan nakanak dikiˈ kuweˈ inin, aku inaddatannen. Duk bang niyaˈ ngaddatan aku, addatanne isab Tuhanin, mamapitu aku si dunyahin. Sine-sine kaˈam tamanan madiyawaˈ pagateynen, iye iyan tamanan malangkewin.”
48 e lhes disse: Quem receber esta criança em meu nome a mim me recebe; e quem receber a mim recebe aquele que me enviou; porque aquele que entre vós for o menor de todos, esse é que é grande.
49 Manjari missā Yahiya, paˈinne, “Tuwan, niyaˈ dambuwaˈ aˈa tadugpak kami, sabbutne ēnnun pagpaluwasne seyitan amban meˈ aˈa. Pinages iye weˈ kami peggeˈ dumaˈin iye saweˈte bi.”
49 Falou João e disse: Mestre, vimos certo homem que, em teu nome, expelia demônios e lho proibimos, porque não segue conosco.
50 Saguwaˈ paˈin si Isa si iye, “Daˈa iye pagesun bi. Peggeˈ manggaˈi manguntarahan kaˈamin, bēbbeg amban kaˈam.”
50 Mas Jesus lhe disse: Não proibais; pois quem não é contra vós outros é por vós.
51 Manjari inin, peggeˈ sōng taˈabut ne waktu paˈangkat si Isa hap surgaˈin, magtuyuˈ teˈed iye pī hap Awrusalam.
51 E aconteceu que, ao se completarem os dias em que devia ele ser assunto ao céu, manifestou, no semblante, a intrépida resolução de ir para Jerusalém
52 Niyaˈ meˈ aˈa daˈakne pī padehellu amban iye. Hangkan lumengngan ne meˈ dinaˈakne miyaˈan duk hap pī siye si kalumaˈan laˈi si lahat Samariya manyap pahalihan si Isa laˈi.
52 e enviou mensageiros que o antecedessem. Indo eles, entraram numa aldeia de samaritanos para lhe preparar pousada.
53 Saguwaˈ meˈ aˈa si kalumaˈan miyaˈan gaˈ ngatu patennaˈan si Isa laˈi, peggeˈ kataˈuhande weˈ tudju Awrusalam lengngannen.
53 Mas não o receberam, porque o aspecto dele era de quem, decisivamente, ia para Jerusalém.
54 Pagkataˈuhan inin weˈ duwe tindegnen, si Yakub duk Yahiya, paˈinde pu si Isa, “Tuwan, mabayaˈ kew bang kami ngandaˈak ebbut laboˈ amban diyataˈ langit duk siye ubus matey?”
54 Vendo isto, os discípulos Tiago e João perguntaram: Senhor, queres que mandemos descer fogo do céu para os consumir?
55 Saguwaˈ hinarap duwanganin weˈ ne bu inamāhan.
55 Jesus, porém, voltando-se os repreendeu [e disse: Vós não sabeis de que espírito sois].
56 Manjari palanjal siye pī si kalumaˈan seddili.
56 [Pois o Filho do Homem não veio para destruir as almas dos homens, mas para salvá-las.] E seguiram para outra aldeia.
57 Sasangde malumengnganin, niyaˈ aˈa missā pu si Isa, paˈinne, “Tuwan, mabayaˈ ku nuhut kaˈu tungan-tungan papīhannu.”
57 Indo eles caminho fora, alguém lhe disse: Seguir-te-ei para onde quer que fores.
58 Nambung si Isa, paˈinne, “Gam pe meˈ pāhangin niyaˈ lowangde duk meˈ manuk-manukin niyaˈ sabakande. Saguwaˈ aku, Anak Manusiyaˈin, gaˈ niyaˈ bisan pahalihanku.”
58 Mas Jesus lhe respondeu: As raposas têm seus covis, e as aves do céu, ninhos; mas o Filho do Homem não tem onde reclinar a cabeça.
59 Paˈin si Isa si aˈa dambuwaˈin, “Nuhut kew aku.” Saguwaˈ nambung aˈahin, paˈinne, “Aweˈ, Tuwan, saguwaˈ pī ku dahuˈ hap lumaˈ. Pagubus kubulku samakun, balik saˈ ku pitu nuhut kaˈu.”
59 A outro disse Jesus: Segue-me! Ele, porém, respondeu: Permite-me ir primeiro sepultar meu pai.
60 Paˈin si Isa, “Ambat mamateyin kinubul weˈ meˈ aˈa manggaˈ niyaˈ umulde salama-lamahin. Saguwaˈ kaˈu, pī kew lumengngan magmahalayak sabab pagbayaˈan Tuhanin.”
60 Mas Jesus insistiu: Deixa aos mortos o sepultar os seus próprios mortos. Tu, porém, vai e prega o reino de Deus.
61 Niyaˈ isab dangan, paˈinne pu si Isa, “Nuhut ku kaˈu, Tuwan, saguwaˈ tiyaˈ ku dahuˈ pī nabiyaˈ si meˈ aˈa lumaˈkun.”
61 Outro lhe disse: Seguir-te-ei, Senhor; mas deixa-me primeiro despedir-me dos de casa.
62 Saguwaˈ paˈin si Isa si iye, “Bang aˈahin magbadjaˈ bu luwal maghalengan, gaˈi hāp. Damikkiyan bang aˈahin nuhut aku bu alal iye si meˈ taˈambannen, gaˈi iye pataˈ pinagbayaˈan weˈ Tuhanin.”
62 Mas Jesus lhe replicou: Ninguém que, tendo posto a mão no arado, olha para trás é apto para o reino de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.