Lucas 9
Yakan Bible (YKA_WBT) vs NVT
1 Manjari ilinganan weˈ si Isa tindegne sampūˈ duk duwehin pī si iye duk inurungan siye weˈ ne balakat duk kapatut pangandaˈag meˈ seyitan duk magpakawuliˈ meˈ bayuˈ-bayuˈan saki.
1 Jesus reuniu os Doze e lhes deu poder e autoridade para expulsar todos os demônios e curar enfermidades.
2 Ubus pinalengngan siye weˈ ne magmahalayak sabab pagbayaˈan Tuhanin. Dinaˈak isab siye magpakawuliˈ meˈ masakihin.
2 Depois, enviou-os para anunciar o reino de Deus e curar os enfermos.
3 Duk paˈinne si siye, “Daˈa kaˈam magboˈo ine-ine si palengngananbin. Daˈa kaˈam moˈo tungkud atawa bāg atawa kinakan atawa sīn. Duk daˈa kaˈam moˈo badjuˈ pagsayinanbi.
3 Ele os instruiu, dizendo: “Não levem coisa alguma em sua jornada. Não levem cajado, nem bolsa de viagem, nem comida, nem dinheiro, nem mesmo uma muda de roupa extra.
4 Antag-antag kalumaˈan katekkahanbi, bang kaˈam dinaˈak manaˈik weˈ aˈa si lumaˈne, laˈi ne kaˈam patennaˈ tiggelanbi laˈi si lahat miyaˈan.
4 Aonde quer que forem, hospedem-se na mesma casa até partirem da cidade.
5 Duk bang niyaˈ kalumaˈan papīhanbi bu meˈ aˈahin gaˈi ngaddatan kaˈam, tahalaˈ kaˈam amban kalumaˈan miyaˈan. Pagpaganun bi dahuˈ leppug bettisbin, tandaˈ weˈ muwas ne kaˈam si siye, ubus bu tahalaˈ ne kaˈam.”
5 E, se uma cidade se recusar a recebê-los, sacudam a poeira dos pés ao saírem, em sinal de reprovação”.
6 Manjari lumengngan ne meˈ tindeg si Isahin duk ilatag weˈ de meˈ kalumaˈanin. Antag-antag katekkahande, minahalayak weˈ de aka-aka mahāpin duk pinakawuliˈ weˈ de meˈ masakihin.
6 Então começaram a percorrer os povoados, anunciando as boas-novas e curando os enfermos.
7 Manjari inin, takale weˈ si Herod, sultan si lahat Jalilin, kēmon meˈ bakas tahinang si Isahin. Gaˈi iye magkataˈu-taˈu peggeˈ niyaˈ meˈ aˈa magpaˈin weˈ si Isa miyaˈan si Yahiya magpandi-pandi aˈahin koˈ, ellum balik amban kamateynen.
7 Quando Herodes Antipas ouviu falar de tudo que Jesus fazia, ficou perplexo, pois alguns diziam que João Batista havia ressuscitado dos mortos.
8 Magpaˈin isab sinduwehin weˈ si Nabi Eliyas miyaˈan pabagala tuˈu si dunya. Niyaˈ pe isab sinduwe magpaˈin weˈ si Isa koˈ miyaˈan dambuwaˈ meˈ nabi awwalley ellum balik.
8 Outros acreditavam que Jesus era Elias, ou um dos antigos profetas que tinha voltado à vida.
9 Paˈin si Herod, “Si Yahiya bakas daˈakku pinunggelan. Sine enteˈ aˈa takaleku inaka-aka inin?” Duk piha-piha si Herod bang saˈingge pakakitene si Isahin.
9 “Eu decapitei João”, dizia Herodes. “Então quem é o homem sobre quem ouço essas histórias?” E procurava ver Jesus.
10 Na, meˈ aˈa bakas kawakilan weˈ si Isahin magtipun ne balik pī si iye. Inaka-akahan weˈ de si Isa kēmon meˈ bakas tahinangden. Manjari binoˈo siye weˈ si Isa pī tudju puweblo Betsaida, siye-siye du hadja.
10 Quando os apóstolos voltaram, contaram a Jesus tudo que tinham feito. Em seguida, Jesus se retirou para a cidade de Betsaida, a fim de estar a sós com eles.
11 Sakaliˈ inin kataˈuhan weˈ meˈ aˈa mabanesin, paturul siye. Sinagina siye weˈ si Isa duk inusihatan siye weˈ ne sabab pagbayaˈan Tuhanin, duk pinakawuliˈ weˈ ne kēmon meˈ masakihin.
11 As multidões descobriram seu paradeiro e o seguiram. Ele as recebeu, ensinou-lhes a respeito do reino de Deus e curou os que estavam enfermos.
12 Pagkohap ne teˈed, pī si iye tindegne sampūˈ duk duwehin duk paˈinde si iye, “Daˈakun ne meˈ aˈa inin pī si meˈ kalumaˈan mapaliputin duk si meˈ lahat diyataˈin miha kinakande duk patulihande, peggeˈ lahat gaˈi hep inin tantu papituhan aˈa.”
12 No fim da tarde, os Doze se aproximaram e lhe disseram: “Mande as multidões aos povoados e campos vizinhos, para que encontrem comida e abrigo para passar a noite, pois estamos num lugar isolado”.
13 Saguwaˈ paˈinne si siye, “Kaˈam ne mamakan siyehin.” Paˈinde, “Luwal maniyaˈ si kamitu, lime kayuˈ pan duk duwe kenna - luwal bang pī kami melli kinakan para si meˈ aˈa mabanes inin.”
13 Jesus, porém, disse: “Providenciem vocês mesmos alimento para eles”. “Temos apenas cinco pães e dois peixes”, responderam. “Ou o senhor espera que compremos comida para todo esse povo?”
14 (Peggeˈ niyaˈ lime ngibu meˈ lella malaˈihin.) Paˈin si Isa si meˈ tindegnen, “Daˈakun bi siye ningkoloˈ lime-limempūˈ da tumpuk.”
14 Havia ali cerca de cinco mil homens. Jesus respondeu: “Digam a eles que se sentem em grupos de cinquenta”.
15 Tinuhut weˈ de pangandaˈakan si Isahin duk pinatingkoloˈ ne weˈ de meˈ aˈahin kēmon.
15 Os discípulos seguiram sua instrução, e todos se sentaram.
16 Manjari ineddoˈ weˈ si Isa pan lime kayuˈin duk kenna duwehin, bu mayam iye magdiyataˈ langit magpasalamat si Tuhan. Ubus bu binahagiˈ-bahagiˈ weˈ ne panin duk pinangurung weˈ ne si meˈ tindegnen, dinaˈak pangurung si meˈ aˈahin.
16 Jesus tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, partiu-os em pedaços e os entregou aos discípulos para que distribuíssem ao povo.
17 Mangan siye kēmon duk esso siye. Ubus tinipun weˈ meˈ tindeg si Isahin lukas meˈ aˈahin, niyaˈ sampūˈ duk duwe bakaˈ pennoˈ.
17 Todos comeram à vontade, e os discípulos encheram ainda doze cestos com as sobras.
18 Dambuwaˈ ellew sābu si Isa ngampun dendangan, patapit meˈ tindegnen pī si iye. Manjari tilewne siye, paˈinne, “Ine paˈin meˈ aˈahin, sine koˈ ku?”
18 Certo dia, Jesus orava em particular, acompanhado apenas dos discípulos. Ele lhes perguntou: “Quem as multidões dizem que eu sou?”.
19 Nambung siye, paˈinde, “Niyaˈ meˈ aˈa magpaˈin weˈ kaˈu koˈ si Yahiya magpandi-pandi meˈ aˈahin. Saguwaˈ sinduwehin isab magpaˈin weˈ si Nabi Eliyas koˈ kew. Duk niyaˈ pe isab magpaˈin weˈ kaˈu koˈ dambuwaˈ meˈ nabi masaley ellum balik.”
19 Os discípulos responderam: “Alguns dizem que o senhor é João Batista; outros, que é Elias; e outros ainda, que é um dos profetas antigos que ressuscitou”.
20 “Saguwaˈ bang kaˈam,” paˈin si Isa, “ine paˈinbi? Sine teˈ ku?” Nambung si Petros, paˈinne, “Kaˈu Almasihin, tapeneˈ Tuhan magbayaˈin.”
20 “E vocês?”, perguntou ele. “Quem vocês dizem que eu sou?” Pedro respondeu: “O senhor é o Cristo enviado por Deus!”.
21 Sinessaˈan teˈed siye weˈ si Isa weˈ subey siye gaˈi magaka-aka bisan pu sine bang sine iye.
21 Jesus advertiu severamente seus discípulos de que não dissessem a ninguém quem ele era.
22 Duk paˈin si Isa pe, “Aku inin, Anak Manusiyaˈin, ekka kabinasahan subey sandalanku duk gaˈi du ku pinagmasi weˈ meˈ kabahiˈanin, duk meˈ nakuraˈ imamin, duk meˈ guru si saraˈ āgamahin. Pinapatey du ku duk katellu ellewnen ellum du ku balik.”
22 “É necessário que o Filho do Homem sofra muitas coisas”, disse. “Ele será rejeitado pelos líderes do povo, pelos principais sacerdotes e pelos mestres da lei. Será morto, mas no terceiro dia ressuscitará.”
23 Manjari paˈinne si siye kēmon, “Bang niyaˈ aˈa mabayaˈ nuhut aku, subey iye tuhutne kinabayaˈankun, dumaˈin kinabayaˈannen. Duk subey isab iye moˈo olom pamapateyan iyehin kahabaˈ ellew, hātinen, maglillaˈ nandal kabinasahan duk bisan pe matey. Manjari makajari ne iye nuhut aku.
23 Disse ele à multidão: “Se alguém quer ser meu seguidor, negue a si mesmo, tome diariamente sua cruz e siga-me.
24 Peggeˈ,” paˈin si Isa, “bang aˈahin ellegne umulnen, gaˈ niyaˈ umulne salama-lama. Saguwaˈ bang aˈahin gaˈi ellegne umulnen duk maglillaˈ pe matey hawal tuyuˈne manuhut akuhin, taga umul du iye salama-lama.
24 Se tentar se apegar à sua vida, a perderá. Mas, se abrir mão de sua vida por minha causa, a salvará.
25 Peggeˈ aˈahin, bisan pe tepe si iye kēmon alataˈ dem dunyahin, gaˈ du niyaˈ gunane bang gaˈi tepe si iye umul salama-lamahin duk ilegga pe iye.
25 Que vantagem há em ganhar o mundo inteiro, mas perder ou destruir a própria vida?
26 Sine-sine iyaˈ magpatampal si meˈ aˈa weˈ tindegku iye duk weˈ nuhut iye toloˈkun, aku Anak Manusiyaˈin, iyaˈ du ku isab ngilale iye tindegku bang ku balik pitu liput weˈ sahayaku, duk sahaya Samaku Tuhanin, duk meˈ malaˈikatne masutsihin.
26 Se alguém se envergonhar de mim e de minha mensagem, o Filho do Homem se envergonhará dele quando vier em sua glória e na glória do Pai e dos santos anjos.
27 Sabennal akahante kaˈam,” paˈin si Isa, “niyaˈ kaˈam matuˈu inin gaˈi matey bang gaˈi dahuˈ takitebi pagbayaˈ Tuhanin.”
27 Eu lhes digo a verdade: alguns que aqui estão não morrerão antes de ver o reino de Deus!”.
28 Palabey walum bahangi amban pamissā si Isa inin, binoˈo weˈ ne si Petros duk Yahiya duk si Yakub pī diyataˈ punu duk ngampun iye laˈi si Tuhan.
28 Cerca de oito dias depois, Jesus levou consigo Pedro, João e Tiago a um monte para orar.
29 Sasangne mangampunin, pinda luwenen duk semmeknen sahaya teˈed duk asal poteˈ manamal.
29 Enquanto ele orava, a aparência de seu rosto foi transformada, e suas roupas se tornaram brancas e resplandecentes.
30 Manjari bessuwang niyaˈ duwe lella magbissā duk si Isa. Siye inin disi eymulla Musa duk eymulla Eliyas.
30 De repente, Moisés e Elias apareceram e começaram a falar com Jesus.
31 Pabagala siye laˈi duk sahaya du isab kēmon puhuˈden. Magbissā siye sabab sōng kamatey si Isahin laˈi si puweblo Awrusalam sa panganggaraˈ Tuhan iyehin.
31 Tinham um aspecto glorioso e falavam sobre a partida de Jesus, que estava para se cumprir em Jerusalém.
32 Na, disi Petros duk meˈ saweˈnen kapatuli hep, saguwaˈ ngape siye duk takitede sahaya si Isahin duk duwangan manengge si bihingnen.
32 Pedro e os outros lutavam contra o sono, mas acabaram despertando e viram a glória de Jesus e os dois homens que estavam com ele.
33 Manjari inin, sakaliˈ sōng tahalaˈ ne duwanganin amban si Isa, paˈin si Petros pu si Isa, “Tuwan, hāp peggeˈ tiyaˈ kami tuˈu. Ngahinang kami tellu payad-payad. Dambuwaˈ si kaˈu, dambuwaˈ pu si Musa, duk dambuwaˈ pu Nabi Eliyas.” (Missā ne hadja iye saguwaˈ gaˈ taˈāb-ābne bang ine binissānen.)
33 Quando Moisés e Elias iam se retirando, Pedro, sem saber o que dizia, falou: “Mestre, é maravilhoso estarmos aqui! Vamos fazer três tendas: uma será sua, uma de Moisés e outra de Elias”.
34 Sasangne pe mamissāhin, niyaˈ inalak paguwaˈ duk kalandungan siye, duk kadahitan siye sakaliˈ ne siye kalandungan weˈ inalakin.
34 Enquanto ele ainda falava, uma nuvem surgiu e os envolveu, enchendo-os de medo.
35 Duk niyaˈ suwala amban dem inalakin magpaˈin, “Anakku inin pineneˈkun. Pakalehun bi iye.”
35 Então uma voz que vinha da nuvem disse: “Este é meu Filho, meu Escolhido. Ouçam-no!”.
36 Pagubus suwala miyaˈan missā, si Isa saˈ dendangan takiteden. Gaˈ siye mabehe, duk masa īˈ gaˈ siye magaka bisan pu sine sabab bakas takitede miyaˈan.
36 Quando a voz silenciou, só Jesus estava ali. Naquela ocasião, os discípulos não contaram a ninguém o que tinham visto.
37 Pagsasumuhin, pagdumurul ne siye amban punuhin, banes teˈed aˈa pasampang pu si Isa.
37 No dia seguinte, quando desceram do monte, uma grande multidão veio ao encontro de Jesus.
38 Niyaˈ lella amban dem kaˈekkahanin ngalingan, paˈinne, “O Tuwan, pabuyuˈ-buyuˈ ku si kaˈu, kaˈaseˈanun anakkun, anakku inin dambuwaˈ-buwaˈ.
38 Um homem na multidão gritou: “Mestre, suplico-lhe que veja meu filho, o único que tenho!
39 Peggeˈ pasayedan iye weˈ seyitan. Bessuwang hadja iye magkolehak ubus ngoral ne iye duk magpaspadan sampay magbukal behenen. Duk meke iye lebbahan seyitanin bang pekkengan ne iye duk bebbag ne puhuˈnen.
39 Um espírito impuro se apodera dele e o faz gritar. Lança-o em convulsões e o faz espumar pela boca. Sacode-o violentamente e quase nunca o deixa em paz.
40 Bakas pināku weˈ ku si meˈ tindegnu inin pakipaluwasku seyitanin, saguwaˈ gaˈ tapaluwasde.”
40 Supliquei a seus discípulos que o expulsassem, mas eles não conseguiram”.
41 Paˈin si Isa si meˈ aˈahin, “Kaˈam, meˈ aˈa kuweˈitu inin, salaˈ teˈed pamikilbin. Gaˈ teˈed niyaˈ sandelbi si Tuhan. Taman sumiyan pe ku tuˈu si kaˈam? Taman sumiyan pe ku nandalan addatbin meke kaˈam kahagad?” Manjari paˈinne si sama nakanakin, “Boˈohun anaknun pitu.”
41 Jesus disse: “Geração incrédula e corrompida! Até quando estarei com vocês e terei de suportá-los?”. Então disse ao homem: “Traga-me seu filho”.
42 Sasang hap pī pe nakanakin, hinantakan iye diyataˈ bulak weˈ seyitanin duk magpaspadan iye. Saguwaˈ inamāhan weˈ si Isa seyitanin duk pinakawuliˈ weˈ ne nakanakin. Ubus bu sinōngan weˈ ne si samanen.
42 Quando o menino se aproximou, o demônio o derrubou no chão, numa convulsão violenta. Jesus, porém, repreendeu o espírito impuro, curou o menino e o devolveu ao pai.
43 Kēmon aˈa malaˈihin ulaliˈ manamal pagkitede balakat Tuhanin. Inaka weˈ si Isa balik sabab kamateynen (Mateo 17.22-23; Markus 9.30-32) Sābu meˈ aˈahin pe magulaliˈ sabab meˈ hinangan si Isahin, paˈin si Isa si meˈ tindegnen,
43 Todos se espantaram com a grandiosidade do poder de Deus. Enquanto todos se maravilhavam com seus feitos, Jesus disse aos discípulos:
44 “Indananun bi teˈed meˈ bissāku si kaˈam inin. Aku, Anak Manusiyaˈin, sinōngan du ku iyan si antanan meˈ aˈa.”
44 “Ouçam-me e lembrem-se do que lhes digo: o Filho do Homem será traído e entregue em mãos humanas”.
45 Saguwaˈ gaˈ tahātide bissāne miyaˈan peggeˈ tinapukan amban siye supaya gaˈi tahātide. Duk gaˈ siye makatawakkal nilew iye bang ine hāti pinaˈinnen.
45 Eles, porém, não entendiam essas coisas. O significado estava escondido deles, de modo que não eram capazes de compreender e tinham medo de perguntar.
46 Dambuwaˈ ellew magsuweyan meˈ tindeg si Isahin bang sine siye tamanan malangkewin.
46 Os discípulos começaram a discutir sobre qual deles seria o maior.
47 Kataˈuhan si Isa bang ine dem pikilanden, hangkan ngeddoˈ iye dambuwaˈ nakanak dikiˈ duk pinatengge weˈ ne si bihingne.
47 Jesus, conhecendo seus pensamentos, trouxe para junto de si uma criança pequena
48 Manjari paˈinne si siye, “Bang niyaˈ aˈa bu sabab sandelne si akuhin ngaddatan nakanak dikiˈ kuweˈ inin, aku inaddatannen. Duk bang niyaˈ ngaddatan aku, addatanne isab Tuhanin, mamapitu aku si dunyahin. Sine-sine kaˈam tamanan madiyawaˈ pagateynen, iye iyan tamanan malangkewin.”
48 e disse: “Quem recebe uma criança como esta em meu nome recebe a mim, e quem me recebe também recebe aquele que me enviou. Portanto, o menor entre vocês será o maior”.
49 Manjari missā Yahiya, paˈinne, “Tuwan, niyaˈ dambuwaˈ aˈa tadugpak kami, sabbutne ēnnun pagpaluwasne seyitan amban meˈ aˈa. Pinages iye weˈ kami peggeˈ dumaˈin iye saweˈte bi.”
49 João disse a Jesus: “Mestre, vimos alguém usar seu nome para expulsar demônios; nós o proibimos, pois ele não era do nosso grupo”.
50 Saguwaˈ paˈin si Isa si iye, “Daˈa iye pagesun bi. Peggeˈ manggaˈi manguntarahan kaˈamin, bēbbeg amban kaˈam.”
50 “Não o proíbam!”, disse Jesus. “Quem não é contra vocês é a favor de vocês.”
51 Manjari inin, peggeˈ sōng taˈabut ne waktu paˈangkat si Isa hap surgaˈin, magtuyuˈ teˈed iye pī hap Awrusalam.
51 Como se aproximava o tempo de ser elevado ao céu, Jesus partiu com determinação para Jerusalém.
52 Niyaˈ meˈ aˈa daˈakne pī padehellu amban iye. Hangkan lumengngan ne meˈ dinaˈakne miyaˈan duk hap pī siye si kalumaˈan laˈi si lahat Samariya manyap pahalihan si Isa laˈi.
52 Enviou mensageiros adiante até um povoado samaritano, a fim de fazerem os preparativos para sua chegada.
53 Saguwaˈ meˈ aˈa si kalumaˈan miyaˈan gaˈ ngatu patennaˈan si Isa laˈi, peggeˈ kataˈuhande weˈ tudju Awrusalam lengngannen.
53 Contudo, os habitantes do povoado não receberam Jesus, porque parecia evidente que ele estava a caminho de Jerusalém.
54 Pagkataˈuhan inin weˈ duwe tindegnen, si Yakub duk Yahiya, paˈinde pu si Isa, “Tuwan, mabayaˈ kew bang kami ngandaˈak ebbut laboˈ amban diyataˈ langit duk siye ubus matey?”
54 Percebendo isso, Tiago e João disseram a Jesus: “Senhor, quer que mandemos cair fogo do céu para consumi-los?”.
55 Saguwaˈ hinarap duwanganin weˈ ne bu inamāhan.
55 Jesus, porém, se voltou para eles e os repreendeu.
56 Manjari palanjal siye pī si kalumaˈan seddili.
56 E seguiram para outro povoado.
57 Sasangde malumengnganin, niyaˈ aˈa missā pu si Isa, paˈinne, “Tuwan, mabayaˈ ku nuhut kaˈu tungan-tungan papīhannu.”
57 Quando andavam pelo caminho, alguém disse a Jesus: “Eu o seguirei aonde quer que vá”.
58 Nambung si Isa, paˈinne, “Gam pe meˈ pāhangin niyaˈ lowangde duk meˈ manuk-manukin niyaˈ sabakande. Saguwaˈ aku, Anak Manusiyaˈin, gaˈ niyaˈ bisan pahalihanku.”
58 Jesus respondeu: “As raposas têm tocas onde morar e as aves têm ninhos, mas o Filho do Homem não tem sequer um lugar para recostar a cabeça”.
59 Paˈin si Isa si aˈa dambuwaˈin, “Nuhut kew aku.” Saguwaˈ nambung aˈahin, paˈinne, “Aweˈ, Tuwan, saguwaˈ pī ku dahuˈ hap lumaˈ. Pagubus kubulku samakun, balik saˈ ku pitu nuhut kaˈu.”
59 E a outra pessoa ele disse: “Siga-me”. O homem, porém, respondeu: “Senhor, deixe-me primeiro sepultar meu pai”.
60 Paˈin si Isa, “Ambat mamateyin kinubul weˈ meˈ aˈa manggaˈ niyaˈ umulde salama-lamahin. Saguwaˈ kaˈu, pī kew lumengngan magmahalayak sabab pagbayaˈan Tuhanin.”
60 Jesus respondeu: “Deixe que os mortos sepultem seus próprios mortos. Você, porém, deve ir e anunciar o reino de Deus”.
61 Niyaˈ isab dangan, paˈinne pu si Isa, “Nuhut ku kaˈu, Tuwan, saguwaˈ tiyaˈ ku dahuˈ pī nabiyaˈ si meˈ aˈa lumaˈkun.”
61 Outro, ainda, disse: “Senhor, eu o seguirei, mas deixe que antes me despeça de minha família”.
62 Saguwaˈ paˈin si Isa si iye, “Bang aˈahin magbadjaˈ bu luwal maghalengan, gaˈi hāp. Damikkiyan bang aˈahin nuhut aku bu alal iye si meˈ taˈambannen, gaˈi iye pataˈ pinagbayaˈan weˈ Tuhanin.”
62 Mas Jesus lhe disse: “Quem põe a mão no arado e olha para trás não está apto para o reino de Deus”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.