Lucas 7

Yakan Bible (YKA_WBT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Pagubus inin kēmon bissā si Isa si meˈ aˈahin, pī iye si puweblo Kapernaum.
1 Tendo Jesus concluído todos os seus discursos ao povo que o escutava, entrou em Cafarnaum.
2 Na, laˈi si puweblo miyaˈan niyaˈ dambuwaˈ kapitan si armi bangsa Roma. Niyaˈ daraˈakanne lella legget manamal duk sōng matey ne. Asal kalasahanne teˈed daraˈakanne inin.
2 Havia lá um centurião que tinha um servo a quem muito estimava e que estava à morte.
3 Pagkale kapitanin sabab si Isa, ngandaˈak iye meˈ bahiˈ meˈ Yahudihin pī pu si Isa nilew iye, bang makajari iye pī makoleˈ daraˈakanne miyaˈan.
3 Tendo ouvido falar de Jesus, enviou-lhe alguns anciãos dos judeus, rogando-lhe que o viesse curar.
4 Pagtekkade laˈi pu si Isa, boˈode teˈed iye duk paˈinde, “Pataˈ teˈed tabangannu kapitan miyaˈan,
4 Aproximando-se eles de Jesus, rogavam-lhe encarecidamente: Ele bem merece que lhe faças este favor,
5 peggeˈ pabagay teˈed iye si bangsate bi Yahudi duk iye hep maggastuhin pamatengge langgalte bi si puweblo inin.”
5 pois é amigo da nossa nação e foi ele mesmo quem nos edificou uma sinagoga.
6 Manjari nuhut siye ne si Isa. Pagtapit ne siye si lumaˈ, ngandaˈak kapitanin meˈ bagayne pī pasampang pu si Isa moˈo bissānen, pinaˈin, “Tuwan, daˈa ne kew mapekkengan dinu peggeˈ gaˈi ku pataˈ papituhannu si lumaˈku.
6 Jesus então foi com eles. E já não estava longe da casa, quando o centurião lhe mandou dizer por amigos seus: Senhor, não te incomodes tanto assim, porque não sou digno de que entres em minha casa;
7 Peggeˈ bangsahan kew teˈed, hangkan pikilku gaˈi ku isab pataˈ paguwaˈ piyu si kaˈu. Saguwaˈ missā kew hadja duk koleˈ du daraˈakankun.
7 por isso nem me achei digno de chegar-me a ti, mas dize somente uma palavra e o meu servo será curado.
8 Kataˈuhanku peggeˈ bisan aku inin, pagbayaˈan ku weˈ malangkew amban akuhin duk magbayaˈ ku si meˈ sundalukun. Bang paˈinku si dangan, ‘Pī kew,’ pī iye. Bang paˈinku si seddili, ‘Pitu kew,’ pitu iye. Duk bang paˈinku si daraˈakankun, ‘Hinangun inin,’ hinangne.”
8 Pois também eu, simples subalterno, tenho soldados às minhas ordens; e digo a um: Vai ali! E ele vai; e a outro: Vem cá! E ele vem; e ao meu servo: Faze isto! E ele o faz.
9 Pagkale si Isa inin, ulaliˈ iye si binissā kapitanin. Manjari hinarap weˈ ne meˈ aˈa mabanes mapatuhut si dambulihannen, duk paˈinne si siye, “Akahante kaˈam, bisan si bangsa Israˈil gaˈ ku bakas makadugpak aˈa kuweˈ kapitan miyaˈan asal sandel manamal.”
9 Ouvindo estas palavras, Jesus ficou admirado. E, voltando-se para o povo que o ia seguindo, disse: Em verdade vos digo: nem mesmo em Israel encontrei tamanha fé.
10 Manjari balik ne meˈ aˈa bakas dinaˈak kapitanin duk pagtekkade si lumaˈ, takitede daraˈakanin koleˈ ne.
10 Voltando para a casa do centurião os que haviam sido enviados, encontraram o servo curado.
11 Gaˈ du tiggel puwas miyaˈan, hap pī si Isa si dambuwaˈ puweblo inēnan Nain. Nuhut iye meˈ tindegnen duk banes teˈed meˈ aˈa patuhut si iye.
11 No dia seguinte dirigiu-se Jesus a uma cidade chamada Naim. Iam com ele diversos discípulos e muito povo.
12 Pagtekka ne siye si tarangka paˈasekan hap puweblo miyaˈan, niyaˈ meˈ aˈa magtanggung aˈa matey binoˈo paluwas pī si pagkubulan. Lella mamatey miyaˈan anak dambuwaˈ-buwaˈ du duk saˈinen balu ne. Banes aˈa amban puweblo miyaˈan nuhut baluhin pī ngubul anaknen.
12 Ao chegar perto da porta da cidade, eis que levavam um defunto a ser sepultado, filho único de uma viúva; acompanhava-a muita gente da cidade.
13 Pagkite si Isa, Panuhutanin, dende balu miyaˈan, maˈaseˈ teˈed iye si dendehin duk paˈinne si iye, “Daˈa ne kew magtangis, dende.”
13 Vendo-a o Senhor, movido de compaixão para com ela, disse-lhe: Não chores!
14 Ubus pasōng iye duk inantanan weˈ ne tanggunganin hangkan padeheng meˈ aˈa magtanggungin. Manjari paˈinne, “Bagay, dongaˈ kew.”
14 E aproximando-se, tocou no esquife, e os que o levavam pararam. Disse Jesus: Moço, eu te ordeno, levanta-te.
15 Magtawus aˈa mamateyin ellum balik duk ningkoloˈ iye duk missā. Duk dinaˈak ne iye weˈ si Isa ineddoˈ si saˈinen.
15 Sentou-se o que estivera morto e começou a falar, e Jesus entregou-o à sua mãe.
16 Kēmon aˈa malaˈihin asekan talew duk pinudji weˈ de Tuhanin. Paˈinde, “Niyaˈ nabi balakatan tuˈu si kite bi! Taˈesseb Tuhanin du kite bi meˈ aˈanen.”
16 Apoderou-se de todos o temor, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta surgiu entre nós: Deus voltou os olhos para o seu povo.
17 Bawag bakas hininang si Isa inin si meˈ kalahatan si Yahudiya duk si meˈ kalahatan mapaliputin.
17 A notícia deste fato correu por toda a Judéia e por toda a circunvizinhança.
18 Kaˈakahan isab Yahiya weˈ meˈ tindegnen sabab meˈ hinangan si Isahin.
18 Os discípulos de João referiram-lhe todas estas coisas.
19 Manjari ngalingan iye duwangan meˈ tindegne duk daˈakne siye pī pu si Isa, Panuhutanin, nilew iye bang iye ne ke bakas pinaˈal mapitu si dunyahin atawa bang niyaˈ pe ke seddili amban iye subey ase-asede pitu.
19 E João chamou dois dos seus discípulos e enviou-os a Jesus, perguntando: És tu o que há de vir ou devemos esperar por outro?
20 Pagtekka duwanganin pī pu si Isa, paˈinde, “Dinaˈak kami pitu si kaˈu weˈ Yahiya magpandi-pandi aˈahin peggeˈ batang kataˈuhanne bang kaˈu ne ke bakas pinaˈal mapitu si dunyahin atawa bang niyaˈ pe ke seddili subey ase-ase kami pitu.”
20 Chegando estes homens a ele, disseram: João Batista enviou-nos a ti, perguntando: És tu o que há de vir ou devemos esperar por outro?
21 Papīden sābu si Isa miyaˈan magpakawuliˈ meˈ aˈa ekka taga saki bayuˈ-bayuˈan, duk pasayedan seyitan. Ekka isab meˈ aˈa pessek ngite balik weˈ ne.
21 Ora, naquele momento Jesus havia curado muitas pessoas de enfermidades, de doenças e de espíritos malignos, e dado a vista a muitos cegos.
22 Manjari sambungan si Isa duwangan tindeg Yahiyahin, paˈinne, “Pī ne kaˈam duk akahanun bi Yahiya meˈ bakas takitebi hininangkun duk bakas takalebi binissākun. Akahanun bi iye weˈ ngite ne meˈ mapessekin, meˈ kukuˈin lumengngan ne, meˈ inipulin kawuliˈan ne, meˈ mabisuhin makakale ne, meˈ mamateyin ellum balik, duk minahalayak ne aka-aka mahāpin si meˈ aˈa makaˈaseˈ-aseˈin.
22 Respondeu-lhes ele: Ide anunciar a João o que tendes visto e ouvido: os cegos vêem, os coxos andam, os leprosos ficam limpos, os surdos ouvem, os mortos ressuscitam, aos pobres é anunciado o Evangelho;
23 Duk kēgan du sasuku gaˈi magduwe-duwe si akuhin.”
23 e bem-aventurado é aquele para quem eu não for ocasião de queda!
24 Paglumikut ne meˈ dinaˈak Yahiyahin, missā si Isa si meˈ aˈa mabanesin sabab Yahiya. Paˈinne, “Ine teˈ bakas kabayaˈanbi pinayamanin papībi pu si Yahiya si lahat makagindew-gindewin? Kabayaˈanbin ke mayaman aˈa gaˈi teteg pamikilnen kuweˈ dalil udjung-udjung magpalehan weˈ baliyu? Dumaˈin?
24 Depois que se retiraram os mensageiros de João, ele começou a falar de João ao povo: Que fostes ver no deserto? Um caniço agitado pelo vento?
25 Na, ine teˈ kabayaˈanbi pinayaman mapīhin? Aˈa magsemmek mahalgaˈ? Meˈ aˈa magsemmek mamahalgaˈin duk maparasahan teˈedin laˈi patennaˈanden dem astanaˈ.
25 Mas que fostes ver? Um homem vestido de roupas finas? Mas os que vestem roupas preciosas e vivem no luxo estão nos palácios dos reis.
26 Na, ine teˈ pinayamanbi mapīhin? Nabi? Aweˈ, akahante kaˈam, nabi takitebin pasōng amban nabi sinduwehin.
26 Mas, enfim, que fostes ver? Um profeta? Sim, digo-vos, e mais do que profeta.
27 Si Yahiya hep inin aˈa sinulat dem kitabin, pinaˈin laˈi, ‘Paˈin Tuhanin: Daˈakku pī pamasanankun dehellu amban kaˈu duk memesne 1ānnun.’
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis que envio o meu mensageiro ante a tua face; ele preparará o teu caminho diante de ti {Ml 3,1}.
28 Akahante kaˈam,” paˈin si Isa, “gaˈ niyaˈ aˈa bakas inanakan tuˈu si dunya bangsahan amban Yahiya inin. Saguwaˈ dem pagbayaˈan Tuhanin, bisan aˈahin diyawaˈ teˈed pagaˈanen, bangsahan pe iye amban Yahiya.”
28 Pois vos digo: entre os nascidos de mulher não há maior que João. Entretanto, o menor no Reino de Deus é maior do que ele.
29 Kēmon meˈ aˈahin duk pasōng pe meˈ magpāku-pāku sukeyin, pakale teˈed pu si Isa. Siye inin bakas makipandi pu si Yahiya peggeˈ kahagad siye weˈ Tuhanin bentel.
29 Ouvindo-o todo o povo, e mesmo os publicanos, deram razão a Deus, fazendo-se batizar com o batismo de João.
30 Saguwaˈ meˈ Pariseohin duk meˈ guru si saraˈ āgamahin, gaˈ siye makipandi pu si Yahiya peggeˈ gaˈi siye mabayaˈ nuhut kinabayaˈan Tuhan para si siyehin.
30 Os fariseus, porém, e os doutores da lei, recusando o seu batismo, frustraram o desígnio de Deus a seu respeito.
31 Manjari paˈin si Isa, “Ine pangandalilku meˈ aˈa maˈellum kuweˈitu inin? Kuweˈ ine siye?
31 A quem compararei os homens desta geração? Com quem se assemelham?
32 Kuweˈ siye dalil mākanak magtingkoloˈ si tabuˈan magdagey magkawin duk magkubul. Maglingan siye si saweˈden, paˈinde, ‘Magtambu1 kami si kaˈam saguwaˈ gaˈ du kaˈam mansak. Magmatey kami saguwaˈ gaˈ du kaˈam magtangis.’
32 São semelhantes a meninos que, sentados na praça, falam uns com os outros, dizendo: Tocamos a flauta e não dançastes; entoamos lamentações e não chorastes.
33 Kaˈam kuweˈ meˈ mākanak miyaˈan. Peggeˈ pitu Yahiya magpandi-pandi aˈahin, bu daran iye muwase duk gaˈi iye nginum makalango, paˈinbi weˈ pasayedan seyitan iye.
33 Pois veio João Batista, que nem comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele está possuído do demônio.
34 Ubus aku, Anak Manusiyaˈin, pitu ku bu mangan ku duk nginum, paˈinbi, ‘Payamanun bi aˈa iyan, dahagaˈ teˈed duk palalango. Meˈ bagaynen meˈ aˈa magpāku-pāku sukey duk meˈ aˈa dusehan sinduwehin.’
34 Veio o Filho do Homem, que come e bebe, e dizeis: Eis um comilão e beberrão, amigo dos publicanos e libertinos.
35 Saguwaˈ,” paˈin si Isa, “meˈ aˈa manuhut Tuhanin naksiˈ weˈ lalem teˈed kataˈu Tuhanin.”
35 Mas a sabedoria foi justificada por todos os seus filhos.
36 Dambuwaˈ ellew binoˈo si Isa weˈ dambuwaˈ meˈ Pariseohin pī si lumaˈne mangan. Pī ne si Isa duk ningkoloˈ iye sōng mangan.
36 Um fariseu convidou Jesus a ir comer com ele. Jesus entrou na casa dele e pôs-se à mesa.
37 Na, niyaˈ dende si puweblo miyaˈan bawag weˈ dusehan. Pagkataˈuhan dende inin weˈ īˈ si Isa si lumaˈ Pariseo miyaˈan mangan, pī iye moˈo isellan bengngi mahalgaˈ. Pangisihannen hininangin batu alabaster.
37 Uma mulher pecadora da cidade, quando soube que estava à mesa em casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro cheio de perfume;
38 Pī iye nengge si antag bettis si Isa nangis duk basseˈ ne bettis si Isahin weˈ boheˈ matanen. Manjari pinunasan weˈ ne duk bulu kōkne duk inūkan weˈ ne bettis si Isahin, ubus bu tinataˈan weˈ ne duk isellan bengngi mahalgaˈin.
38 e, estando a seus pés, por detrás dele, começou a chorar. Pouco depois suas lágrimas banhavam os pés do Senhor e ela os enxugava com os cabelos, beijava-os e os ungia com o perfume.
39 Pagkite inin weˈ Pariseo mamoˈo si Isahin, paˈinne dem ateyne, “Bang toˈo si Isa inin nabi, kataˈuhanne siˈ bang sine dende mangantan bettisne inin. Kataˈuhanne siˈ weˈ dende inin dusehan.”
39 Ao presenciar isto, o fariseu, que o tinha convidado, dizia consigo mesmo: Se este homem fosse profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que o toca, pois é pecadora.
40 Manjari missā si Isa si iye, paˈinne, “Simon, niyaˈ batang paˈinku si kaˈu.” “Ine Tuwan,” paˈin si Simon.
40 Então Jesus lhe disse: Simão, tenho uma coisa a dizer-te. Fala, Mestre, disse ele.
41 Manjari paˈin si Isa, “Niyaˈ duwangan aˈa saliˈ-saliˈ taga utang si dambuwaˈ aˈa. Dambuwaˈin utangnen lime hatus pilak duk dambuwaˈin limempūˈ pilak.
41 Um credor tinha dois devedores: um lhe devia quinhentos denários e o outro, cinqüenta.
42 Peggeˈ gaˈ niyaˈ pamayedde, paˈin aˈa pangutanganden, ambat ne bisan ne siye gaˈi magbayed. Na, bang si kaˈu, sine si duwangan miyaˈan asal malasa teˈed si aˈa bakas pangutanganden?”
42 Não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos a sua dívida. Qual deles o amará mais?
43 Nambung si Simon, paˈinne, “Araˈ-araˈku aˈa maˈekka utangnen, iye miyaˈan mamalasa teˈed si iyehin.” “Tewwaˈ sambungnu iyan,” paˈin si Isa.
43 Simão respondeu: A meu ver, aquele a quem ele mais perdoou. Jesus replicou-lhe: Julgaste bem.
44 Manjari paharap si Isa si dendehin duk paˈinne pu si Simon, “Kitenu dende inin? Pitu ku dem lumaˈnu ensiniˈ, gaˈ ku bisan panyapannu boheˈ pangosoˈku bettisku. Saguwaˈ dende inin kinosoˈan weˈ ne bettiskun duk boheˈ matane duk pinunasan weˈ ne duk bulu kōkne.
44 E voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês esta mulher? Entrei em tua casa e não me deste água para lavar os pés; mas esta, com as suas lágrimas, regou-me os pés e enxugou-os com os seus cabelos.
45 Gaˈ ku ūkannu sa addatten bi saguwaˈ dende inin, kemuwe padiyalem ku pitu, gaˈ iye bakas pahali ngūkan bettiskun.
45 Não me deste o ósculo; mas esta, desde que entrou, não cessou de beijar-me os pés.
46 Gaˈ isellanannu kōkkun pangaddatnu aku, saguwaˈ dende inin isellan bengngi mahalgaˈ pe pangalatagne bettiskun.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo; mas esta, com perfume, ungiu-me os pés.
47 Hangkan akahante kew, dende inin hadje lasane si akuhin peggeˈ dusene maˈekkahin taˈampun ne. Bang kulang du duse aˈa taˈampunin, kulang du isab lasa pinakitehannen.”
47 Por isso te digo: seus numerosos pecados lhe foram perdoados, porque ela tem demonstrado muito amor. Mas ao que pouco se perdoa, pouco ama.
48 Manjari paˈinne si dendehin, “Taˈampun ne meˈ dusenun.”
48 E disse a ela: Perdoados te são os pecados.
49 Meˈ saweˈ si Isa magtingkoloˈ si lamisahanin magtilew dem ateyde, “Aˈahey inin, ngampun meˈ duse?”
49 Os que estavam com ele à mesa começaram a dizer, então: Quem é este homem que até perdoa pecados?
50 Saguwaˈ paˈin si Isa si dendehin, “Timbul ne kew peggeˈ sandel kew si aku. Pī ne kew, daˈa kew suse.”
50 Mas Jesus, dirigindo-se à mulher, disse-lhe: Tua fé te salvou; vai em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.