Lucas 6

Yakan Bible (YKA_WBT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Dambuwaˈ Sabtuˈ, ellew liˈi meˈ Yahudi, pabutas si Isa duk meˈ tindegnen dem tanaˈ. Paglabey meˈ tindegnen, ngalupuˈ siye buwaˈ tanaˈin duk pagubus puliyasde, inintaˈ weˈ de.
1 Em dia de sábado, Jesus atravessava umas plantações; seus discípulos iam colhendo espigas {de trigo}, as debulhavam na mão e comiam.
2 Niyaˈ laˈi meˈ Pariseo duk paˈinde, “Weˈey hinangbi tinaggahan saraˈ si ellew liˈihin?”
2 Alguns dos fariseus lhes diziam: Por que fazeis o que não é permitido no sábado?
3 Nambung si Isa, paˈinne, “Gaˈ ke bakas tabatsabi bang ine hininang Sultan Daˈudin masaley paginusan iye duk meˈ saweˈnen?
3 Jesus respondeu: Acaso não tendes lido o que fez Davi, quando teve fome, ele e os seus companheiros;
4 Padiyalem hep iye pī si lumaˈ Tuhanin, duk ineddoˈ weˈ ne pan binettad laˈi pangurung si Tuhanin, duk kinakan weˈ ne, duk inurungan isab weˈ ne meˈ saweˈnen. Bu tinaggahan hep weˈ saraˈ kinakan pan miyaˈan, luwal hadja para si meˈ imam. Saguwaˈ gaˈ du iye makaduse si hininangne miyaˈan.”
4 como entrou na casa de Deus e tomou os pães da proposição e deles comeu e deu de comer aos seus companheiros, se bem que só aos sacerdotes era permitido comê-los?
5 Duk paˈin si Isa si siye, “Aku, Anak Manusiyaˈin, taga kapatut ku magpaˈin bang ine-ine mapatut hininang si ellew liˈihin.”
5 E ajuntou: O Filho do Homem é senhor também do sábado.
6 Dambuwaˈ isab ellew liˈi, pī si Isa padiyalem si langgal magusihat. Niyaˈ laˈi aˈa sapik tanganne kanawanin.
6 Em outro dia de sábado, Jesus entrou na sinagoga e ensinava. Achava-se ali um homem que tinha a mão direita seca.
7 Niyaˈ isab laˈi meˈ guru si saraˈ āgama duk meˈ Pariseo. Miha siye jān duk niyaˈ panuntutande si Isa hangkan pinateng-patengan iye weˈ de bang makoleˈ ke iye si ellew liˈi.
7 Ora, os escribas e os fariseus observavam Jesus para ver se ele curaria no dia de sábado. Eles teriam então pretexto para acusá-lo.
8 Saguwaˈ kataˈuhan si Isa bang ine pinikilden duk paˈinne si aˈa masapik tangannen, “Pitu kew nengge tuˈu.” Manjari kuwat iye duk nengge iye laˈi.
8 Mas Jesus conhecia os pensamentos deles e disse ao homem que tinha a mão seca: Levanta-te e põe-te em pé, aqui no meio. Ele se levantou e ficou em pé.
9 Manjari paˈin si Isa si meˈ aˈahin, “Tilewte kaˈam, bang dem saraˈ, ine mapatut hininang si ellew liˈihin, hinangan makahāp atawa hinangan makalaˈat? Nimbul aˈa atawa mapatey?”
9 Disse-lhes Jesus: Pergunto-vos se no sábado é permitido fazer o bem ou o mal; salvar a vida, ou deixá-la perecer.
10 Pinayaman siye kēmon weˈ si Isa paliput. Manjari paˈinne si aˈahin, “Pahintengun tangannun.” Na, pinahinteng weˈ ne, manjari kawuliˈan ne tangannen.
10 E relanceando os olhos sobre todos, disse ao homem: Estende tua mão. Ele a estendeu, e foi-lhe restabelecida a mão.
11 Saguwaˈ astel teˈed manamal meˈ Pariseohin duk meˈ guru si saraˈ āgamahin hangkan magisun siye bang inumeyde pu si Isahin.
11 Mas eles encheram-se de furor e indagavam uns aos outros o que fariam a Jesus.
12 Masa īˈ, pataked si Isa pī si kakūdan missā si Tuhan. Laˈi iye kellawan ngampun si Tuhan.
12 Naqueles dias, Jesus retirou-se a uma montanha para rezar, e passou aí toda a noite orando a Deus.
13 Pagellew ne, ilinganan weˈ ne meˈ tindegnen pī si iye duk meneˈ iye sampūˈ duk duwe, ēnanne siye meˈ aˈa kawakilan.
13 Ao amanhecer, chamou os seus discípulos e escolheu doze dentre eles que chamou de apóstolos:
14 Meˈ aˈa tapeneˈnen inin: si Simon, inēnan isab Petros weˈ si Isa, duk Andariyas pungtinaˈi si Simonin, si Yakub duk si Yahiya, si Pilip duk Bartolome,
14 Simão, a quem deu o sobrenome de Pedro; André, seu irmão; Tiago, João, Filipe, Bartolomeu,
15 si Mateo duk si Tomas, si Yakub anak Alpahin duk si Simon iye ēnande Pangangatuhin,
15 Mateus, Tomé, Tiago, filho de Alfeu; Simão, chamado Zelador;
16 si Judas anak si Yakub duk si Judas Iskariyot, iye mamuddihan si Isahin si pasōngan.
16 Judas, irmão de Tiago; e Judas Iscariotes, aquele que foi o traidor.
17 Manjari puwas miyaˈan padurul si Isa duk meˈ tindegne bakas kawakilannen. Nengge iye laˈi si kadatagan. Banes meˈ tindegne sinduwehin tipun laˈi duk banes isab aˈa ngagad-ngagad laˈi amban kēmon kalahat-lahatan si Yahudiya duk amban puweblo Awrusalam duk amban meˈ puweblo Tiros duk Sidon si higad tahikin.
17 Descendo com eles, parou numa planície. Aí se achava um grande número de seus discípulos e uma grande multidão de pessoas vindas da Judéia, de Jerusalém, da região marítima, de Tiro e Sidônia, que tinham vindo para ouvi-lo e ser curadas das suas enfermidades.
18 Pī siye pakale si meˈ panoloˈ si Isahin duk makipakawuliˈ meˈ sakiden. Duk sasuku isab siye pasayedan seyitanin, pinaluwas weˈ si Isa seyitanin.
18 E os que eram atormentados dos espíritos imundos ficavam livres.
19 Duk kēmon meˈ aˈa mabanesin, inapas ne paˈin weˈ de si Isa inabut duk tangande, peggeˈ niyaˈ balakat paluwas amban baranne hangkan kawuliˈan siye kēmon.
19 Todo o povo procurava tocá-lo, pois saía dele uma força que os curava a todos.
20 Manjari pinayaman weˈ si Isa meˈ tindegnen duk paˈinne, “Hāp pe kaˈam meˈ makaˈaseˈ-aseˈin, peggeˈ pagbayaˈan kaˈam weˈ Tuhanin.
20 Então ele ergueu os olhos para os seus discípulos e disse: Bem-aventurados vós que sois pobres, porque vosso é o Reino de Deus!
21 “Hāp pe kaˈam meˈ maˈinusan kuweˈituhin peggeˈ dinuhulan du kaˈam si pasōngan. “Hāp pe kaˈam meˈ magtangis kuweˈituhin peggeˈ magsaye du kaˈam si pasōngan.
21 Bem-aventurados vós que agora tendes fome, porque sereis fartos! Bem-aventurados vós que agora chorais, porque vos alegrareis!
22 “Hāp pe kaˈam bang kaˈam kabunsihan aˈa, duk bang gaˈi kaˈam tayimaˈde, duk bang bissā-bissāhande duk pakaˈatande kaˈam si meˈ saweˈbin peggeˈ nuhut kaˈam aku, Anak Manusiyaˈin.
22 Bem-aventurados sereis quando os homens vos odiarem, vos expulsarem, vos ultrajarem, e quando repelirem o vosso nome como infame por causa do Filho do Homem!
23 Sa iyan du hep isab hininang meˈ kamatettoˈahanden si meˈ kanabihanin. Bang tekka ellew kaˈumantagne inin si kaˈam, magkēg kaˈam manamal duk palaksu du kaˈam hawal kēgbin peggeˈ hadje panumbas kaˈamin si surgaˈ.
23 Alegrai-vos naquele dia e exultai, porque grande é o vosso galardão no céu. Era assim que os pais deles tratavam os profetas.
24 “Saguwaˈ kaˈam, meˈ madayahan kuweˈituhin, makaˈaseˈ-aseˈ kaˈam peggeˈ talabeybi ne pāsahan mahāpin tuˈu si dunya.
24 Mas ai de vós, ricos, porque tendes a vossa consolação!
25 “Kaˈaseˈ-aseˈ kaˈam meˈ magduhul kuweˈituhin, peggeˈ niyaˈ iyan waktu si pasōngan kaˈinusanan du kaˈam. “Kaˈaseˈ-aseˈ kaˈam meˈ magsaye kuweˈituhin peggeˈ niyaˈ iyan waktu si pasōngan magsugul kaˈam duk magtangis.
25 Ai de vós, que estais fartos, porque vireis a ter fome! Ai de vós, que agora rides, porque gemereis e chorareis!
26 “Kaˈaseˈ-aseˈ kaˈam bang kēmon aˈa nanglitan kaˈam, peggeˈ kuweˈ du kaˈam meˈ nabi gaˈi bennal matuˈuley sinanglitan weˈ meˈ kapapuˈanbin.”
26 Ai de vós, quando vos louvarem os homens, porque assim faziam os pais deles aos falsos profetas!
27 “Saguwaˈ kaˈam meˈ mapakale si akuhin, inin paˈinku si kaˈam: Kalasahanun bi bantabin. Maghinang hāp kaˈam si meˈ mabunsi si kaˈamin.
27 Digo-vos a vós que me ouvis: amai os vossos inimigos, fazei bem aos que vos odeiam,
28 Māku-māku kaˈam kahāpan para si meˈ manuknaˈan kaˈamin duk ngampun kaˈam para si meˈ mangalaˈat kaˈamin.
28 abençoai os que vos maldizem e orai pelos que vos injuriam.
29 Bang niyaˈ nampak luwenun dambiyaˈ, patampalun isab pī si iye dambiyaˈin ambat sampakne. Bang niyaˈ ngeddoˈ jaketnun, pasagadanun bisan eddoˈne badjuˈnun.
29 Ao que te ferir numa face, oferece-lhe também a outra. E ao que te tirar a capa, não impeças de levar também a túnica.
30 Sine-sine mākuhan kaˈu, urunganun. Duk bang niyaˈ ngeddoˈ kēmonnun, daˈa ne pākuhun balik.
30 Dá a todo o que te pedir; e ao que tomar o que é teu, não lho reclames.
31 Duk ine-ine kabayaˈanbi hinang aˈa si kaˈam, damikkiyan isab hinangun bi si siye.
31 O que quereis que os homens vos façam, fazei-o também a eles.
32 “Bang iye hadja kinalasahanbin meˈ mamalasa si kaˈamin, niyaˈ ke pananglitan kaˈam? Gaˈ. Peggeˈ bisan meˈ aˈa dusehanin, kalasahande du meˈ mamalasa si siyehin.
32 Se amais os que vos amam, que recompensa mereceis? Também os pecadores amam aqueles que os amam.
33 Duk bang iye hadja tinabanganbin meˈ makatabangan kaˈamin, niyaˈ ke pananglitan kaˈam? Gaˈ. Peggeˈ bisan meˈ aˈa dusehanin sa iyan du isab addatden.
33 E se fazeis bem aos que vos fazem bem, que recompensa mereceis? Pois o mesmo fazem também os pecadores.
34 Duk bang iye hadja pinasambiˈanbin meˈ taˈase-asebi maniyaˈ pagbayedden, niyaˈ ke pananglitan kaˈam? Gaˈ niyaˈ. Peggeˈ bisan meˈ aˈa dusehanin masambiˈ du si pagkaside dusehan, ngase-ngase weˈ kabayedan du siye balik pamasambiˈden.
34 Se emprestais àqueles de quem esperais receber, que recompensa mereceis? Também os pecadores emprestam aos pecadores, para receberem outro tanto.
35 Saguwaˈ iye inin pamanoloˈku si kaˈamin: Kalasahanun bi bantabin duk tabanganun bi siye. Bang niyaˈ ngutang si kaˈam, paˈutanganun bi, daˈa kaˈam ngase-ngase bayednen. Bang hinangbi inin, hadje pahalaˈ tasangkabin duk manjari meˈ anak Tuhanin ne kaˈam. Peggeˈ hāp iye bisan si meˈ aˈa malaˈatin duk si meˈ aˈa manggaˈi magsukulin.
35 Pelo contrário, amai os vossos inimigos, fazei bem e emprestai, sem daí esperar nada. E grande será a vossa recompensa e sereis filhos do Altíssimo, porque ele é bom para com os ingratos e maus.
36 Subey kaˈam maˈaseˈ kuweˈ Samabin du isab maˈaseˈ.”
36 Sede misericordiosos, como também vosso Pai é misericordioso.
37 “Daˈa kaˈam ngandiyawaˈan saweˈbi duk kaˈam gaˈi hukum Tuhanin. Daˈa kaˈam magpaˈin weˈ saweˈbin subey ilegga, duk kaˈam gaˈi legga Tuhanin. Ampunun bi saweˈbin duk isab kaˈam ampun Tuhanin.
37 Não julgueis, e não sereis julgados; não condeneis, e não sereis condenados; perdoai, e sereis perdoados;
38 Ngurung kaˈam duk kaˈam urungan Tuhanin. Dalilnen takesan hāp, dinasek duk jinedjeg pe duk pinennoˈan sampay māsey, iye pinabuˈus piyu si kaˈamin. Ekkahan pangurungbin iye du isab ekkahan pangurung Tuhan si kaˈamin.”
38 dai, e dar-se-vos-á. Colocar-vos-ão no regaço medida boa, cheia, recalcada e transbordante, porque, com a mesma medida com que medirdes, sereis medidos vós também.
39 Inakahan isab siye weˈ si Isa dambuwaˈ dalilan, paˈinne, “Makajari ke aˈa pessekin nundan aˈa pessek isab? Gaˈi ke siye kaduwangan laboˈ pī dem lowang?
39 Propôs-lhes também esta comparação: Pode acaso um cego guiar outro cego? Não cairão ambos na cova?
40 Mulidin gaˈi palabi kataˈunen amban gurunen. Saguwaˈ bang jukup ne pangadjiˈnen, magsaliˈ ne iye duk gurunen.
40 O discípulo não é superior ao mestre; mas todo discípulo perfeito será como o seu mestre.
41 Kaˈu mangandiyawaˈan saweˈnun,” paˈin si Isa, “weˈey iye tatīknun hapak-hapak dem mata saweˈnun, bu kaˈu batang kayu dem matanun, bu gaˈi tatīknu.
41 Por que vês tu o argueiro no olho de teu irmão e não reparas na trave que está no teu olho?
42 Saˈingge kapagpaˈinnu si saweˈnun, ‘Bagay, tuhun koˈ, ānante hapak-hapak dem matanu lu,’ bang gaˈi kitenu batang kayu dem di matanun? Kaˈu iyan magmā-mā hadja. Ānanun dahuˈ batang kayuhin amban dem matanu iyan, ubus pastiˈ ne pamayamnun ngānan hapak-hapak dem mata saweˈnun.”
42 Ou como podes dizer a teu irmão: Deixa-me, irmão, tirar de teu olho o argueiro, quando tu não vês a trave no teu olho? Hipócrita, tira primeiro a trave do teu olho e depois enxergarás para tirar o argueiro do olho de teu irmão.
43 Paˈin si Isa pe, “Kayu mahāpin gaˈi buwaˈ gaˈi hāp duk kayu manggaˈi mahāpin gaˈi buwaˈ hāp.
43 Uma árvore boa não dá frutos maus, uma árvore má não dá bom fruto.
44 Kayuhin kataˈuhan si buwaˈne. Gaˈi kite bi mageddoˈ buwaˈ biyabas amban puhung atawa buwaˈ buwahan amban sampinit.
44 Porquanto cada árvore se conhece pelo seu fruto. Não se colhem figos dos espinheiros, nem se apanham uvas dos abrolhos.
45 Manusiyaˈin kuweˈ dalil kayuhin du isab. Aˈa mahāpin hāp kawul-piˈilnen duk hāp bissānen peggeˈ hāp dem ateynen. Saguwaˈ aˈa malaˈatin, peggeˈ laˈat dem ateynen hangkan gaˈi hāp kawul-piˈilnen duk bissānen. Ine-ine dem atey manusiyaˈ, iye miyaˈan mapaluwas amban behenen.”
45 O homem bom tira coisas boas do bom tesouro do seu coração, e o homem mau tira coisas más do seu mau tesouro, porque a boca fala daquilo de que o coração está cheio.
46 “Weˈey paˈinbi weˈ aku Panuhutanbin, bu gaˈi du hinangbi meˈ pangandaˈakanku kaˈamin?
46 Por que me chamais: Senhor, Senhor... e não fazeis o que digo?
47 Sasuku pitu si aku duk pakalene meˈ bissākun duk tuhutne, pahātihanku si kaˈam bang kuweˈ sine iye.
47 Todo aquele que vem a mim ouve as minhas palavras e as pratica, eu vos mostrarei a quem é semelhante.
48 Kuweˈ iye aˈa maghinang lumaˈ. Ngalowang iye pinalalem sampay niyaˈ batu taˈabutne. Ubus pinatengge weˈ ne meˈ olom lumaˈnen diyataˈ batuhin. Pagubus lumaˈin, dunuk boheˈin duk taˈabut lumaˈin weˈ lasey mabasagin saguwaˈ gaˈ usaˈ lumaˈnen peggeˈ hāp pamatenggehan iyehin.
48 É semelhante ao homem que, edificando uma casa, cavou bem fundo e pôs os alicerces sobre a rocha. As águas transbordaram, precipitaram-se as torrentes contra aquela casa e não a puderam abalar, porque ela estava bem construída.
49 Na, bang aˈahin pakale si meˈ bissākun bu gaˈi du tuhutne, kuweˈ iye aˈa maghinang lumaˈ, saguwaˈ gaˈ kalihanne meˈ olomin duk gaˈ patenggene diyataˈ batu. Pagtekka lasey mabasagin, magtawus hebbaˈ duk jadjag teˈed lumaˈin.”
49 Mas aquele que as ouve e não as observa é semelhante ao homem que construiu a sua casa sobre a terra movediça, sem alicerces. A torrente investiu contra ela, e ela logo ruiu; e grande foi a ruína daquela casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.