Lucas 6
Yakan Bible (YKA_WBT) vs ARA
1 Dambuwaˈ Sabtuˈ, ellew liˈi meˈ Yahudi, pabutas si Isa duk meˈ tindegnen dem tanaˈ. Paglabey meˈ tindegnen, ngalupuˈ siye buwaˈ tanaˈin duk pagubus puliyasde, inintaˈ weˈ de.
1 Aconteceu que, num sábado, passando Jesus pelas searas, os seus discípulos colhiam e comiam espigas, debulhando-as com as mãos.
2 Niyaˈ laˈi meˈ Pariseo duk paˈinde, “Weˈey hinangbi tinaggahan saraˈ si ellew liˈihin?”
2 E alguns dos fariseus lhes disseram: Por que fazeis o que não é lícito aos sábados?
3 Nambung si Isa, paˈinne, “Gaˈ ke bakas tabatsabi bang ine hininang Sultan Daˈudin masaley paginusan iye duk meˈ saweˈnen?
3 Respondeu-lhes Jesus: Nem ao menos tendes lido o que fez Davi, quando teve fome, ele e seus companheiros?
4 Padiyalem hep iye pī si lumaˈ Tuhanin, duk ineddoˈ weˈ ne pan binettad laˈi pangurung si Tuhanin, duk kinakan weˈ ne, duk inurungan isab weˈ ne meˈ saweˈnen. Bu tinaggahan hep weˈ saraˈ kinakan pan miyaˈan, luwal hadja para si meˈ imam. Saguwaˈ gaˈ du iye makaduse si hininangne miyaˈan.”
4 Como entrou na casa de Deus, tomou, e comeu os pães da proposição, e os deu aos que com ele estavam, pães que não lhes era lícito comer, mas exclusivamente aos sacerdotes?
5 Duk paˈin si Isa si siye, “Aku, Anak Manusiyaˈin, taga kapatut ku magpaˈin bang ine-ine mapatut hininang si ellew liˈihin.”
5 E acrescentou-lhes: O Filho do Homem é senhor do sábado.
6 Dambuwaˈ isab ellew liˈi, pī si Isa padiyalem si langgal magusihat. Niyaˈ laˈi aˈa sapik tanganne kanawanin.
6 Sucedeu que, em outro sábado, entrou ele na sinagoga e ensinava. Ora, achava-se ali um homem cuja mão direita estava ressequida.
7 Niyaˈ isab laˈi meˈ guru si saraˈ āgama duk meˈ Pariseo. Miha siye jān duk niyaˈ panuntutande si Isa hangkan pinateng-patengan iye weˈ de bang makoleˈ ke iye si ellew liˈi.
7 Os escribas e os fariseus observavam-no, procurando ver se ele faria uma cura no sábado, a fim de acharem de que o acusar.
8 Saguwaˈ kataˈuhan si Isa bang ine pinikilden duk paˈinne si aˈa masapik tangannen, “Pitu kew nengge tuˈu.” Manjari kuwat iye duk nengge iye laˈi.
8 Mas ele, conhecendo-lhes os pensamentos, disse ao homem da mão ressequida: Levanta-te e vem para o meio; e ele, levantando-se, permaneceu de pé.
9 Manjari paˈin si Isa si meˈ aˈahin, “Tilewte kaˈam, bang dem saraˈ, ine mapatut hininang si ellew liˈihin, hinangan makahāp atawa hinangan makalaˈat? Nimbul aˈa atawa mapatey?”
9 Então, disse Jesus a eles: Que vos parece? É lícito, no sábado, fazer o bem ou o mal? Salvar a vida ou deixá-la perecer?
10 Pinayaman siye kēmon weˈ si Isa paliput. Manjari paˈinne si aˈahin, “Pahintengun tangannun.” Na, pinahinteng weˈ ne, manjari kawuliˈan ne tangannen.
10 E, fitando todos ao redor, disse ao homem: Estende a mão. Ele assim o fez, e a mão lhe foi restaurada.
11 Saguwaˈ astel teˈed manamal meˈ Pariseohin duk meˈ guru si saraˈ āgamahin hangkan magisun siye bang inumeyde pu si Isahin.
11 Mas eles se encheram de furor e discutiam entre si quanto ao que fariam a Jesus.
12 Masa īˈ, pataked si Isa pī si kakūdan missā si Tuhan. Laˈi iye kellawan ngampun si Tuhan.
12 Naqueles dias, retirou-se para o monte, a fim de orar, e passou a noite orando a Deus.
13 Pagellew ne, ilinganan weˈ ne meˈ tindegnen pī si iye duk meneˈ iye sampūˈ duk duwe, ēnanne siye meˈ aˈa kawakilan.
13 E, quando amanheceu, chamou a si os seus discípulos e escolheu doze dentre eles, aos quais deu também o nome de apóstolos:
14 Meˈ aˈa tapeneˈnen inin: si Simon, inēnan isab Petros weˈ si Isa, duk Andariyas pungtinaˈi si Simonin, si Yakub duk si Yahiya, si Pilip duk Bartolome,
14 Simão, a quem acrescentou o nome de Pedro, e André, seu irmão; Tiago e João; Filipe e Bartolomeu;
15 si Mateo duk si Tomas, si Yakub anak Alpahin duk si Simon iye ēnande Pangangatuhin,
15 Mateus e Tomé; Tiago, filho de Alfeu, e Simão, chamado Zelote;
16 si Judas anak si Yakub duk si Judas Iskariyot, iye mamuddihan si Isahin si pasōngan.
16 Judas, filho de Tiago, e Judas Iscariotes, que se tornou traidor.
17 Manjari puwas miyaˈan padurul si Isa duk meˈ tindegne bakas kawakilannen. Nengge iye laˈi si kadatagan. Banes meˈ tindegne sinduwehin tipun laˈi duk banes isab aˈa ngagad-ngagad laˈi amban kēmon kalahat-lahatan si Yahudiya duk amban puweblo Awrusalam duk amban meˈ puweblo Tiros duk Sidon si higad tahikin.
17 E, descendo com eles, parou numa planura onde se encontravam muitos discípulos seus e grande multidão do povo, de toda a Judeia, de Jerusalém e do litoral de Tiro e de Sidom,
18 Pī siye pakale si meˈ panoloˈ si Isahin duk makipakawuliˈ meˈ sakiden. Duk sasuku isab siye pasayedan seyitanin, pinaluwas weˈ si Isa seyitanin.
18 que vieram para o ouvirem e serem curados de suas enfermidades; também os atormentados por espíritos imundos eram curados.
19 Duk kēmon meˈ aˈa mabanesin, inapas ne paˈin weˈ de si Isa inabut duk tangande, peggeˈ niyaˈ balakat paluwas amban baranne hangkan kawuliˈan siye kēmon.
19 E todos da multidão procuravam tocá-lo, porque dele saía poder; e curava todos.
20 Manjari pinayaman weˈ si Isa meˈ tindegnen duk paˈinne, “Hāp pe kaˈam meˈ makaˈaseˈ-aseˈin, peggeˈ pagbayaˈan kaˈam weˈ Tuhanin.
20 Então, olhando ele para os seus discípulos, disse-lhes:
21 “Hāp pe kaˈam meˈ maˈinusan kuweˈituhin peggeˈ dinuhulan du kaˈam si pasōngan. “Hāp pe kaˈam meˈ magtangis kuweˈituhin peggeˈ magsaye du kaˈam si pasōngan.
21 Bem-aventurados vós, os que agora tendes fome, porque sereis fartos.
22 “Hāp pe kaˈam bang kaˈam kabunsihan aˈa, duk bang gaˈi kaˈam tayimaˈde, duk bang bissā-bissāhande duk pakaˈatande kaˈam si meˈ saweˈbin peggeˈ nuhut kaˈam aku, Anak Manusiyaˈin.
22 Bem-aventurados sois quando os homens vos odiarem e quando vos expulsarem da sua companhia, vos injuriarem e rejeitarem o vosso nome como indigno, por causa do Filho do Homem.
23 Sa iyan du hep isab hininang meˈ kamatettoˈahanden si meˈ kanabihanin. Bang tekka ellew kaˈumantagne inin si kaˈam, magkēg kaˈam manamal duk palaksu du kaˈam hawal kēgbin peggeˈ hadje panumbas kaˈamin si surgaˈ.
23 Regozijai-vos naquele dia e exultai, porque grande é o vosso galardão no céu; pois dessa forma procederam seus pais com os profetas.
24 “Saguwaˈ kaˈam, meˈ madayahan kuweˈituhin, makaˈaseˈ-aseˈ kaˈam peggeˈ talabeybi ne pāsahan mahāpin tuˈu si dunya.
24 Mas ai de vós, os ricos! Porque tendes a vossa consolação.
25 “Kaˈaseˈ-aseˈ kaˈam meˈ magduhul kuweˈituhin, peggeˈ niyaˈ iyan waktu si pasōngan kaˈinusanan du kaˈam. “Kaˈaseˈ-aseˈ kaˈam meˈ magsaye kuweˈituhin peggeˈ niyaˈ iyan waktu si pasōngan magsugul kaˈam duk magtangis.
25 Ai de vós, os que estais agora fartos! Porque vireis a ter fome.
26 “Kaˈaseˈ-aseˈ kaˈam bang kēmon aˈa nanglitan kaˈam, peggeˈ kuweˈ du kaˈam meˈ nabi gaˈi bennal matuˈuley sinanglitan weˈ meˈ kapapuˈanbin.”
26 Ai de vós, quando todos vos louvarem! Porque assim procederam seus pais com os falsos profetas.
27 “Saguwaˈ kaˈam meˈ mapakale si akuhin, inin paˈinku si kaˈam: Kalasahanun bi bantabin. Maghinang hāp kaˈam si meˈ mabunsi si kaˈamin.
27 Digo-vos, porém, a vós outros que me ouvis: amai os vossos inimigos, fazei o bem aos que vos odeiam;
28 Māku-māku kaˈam kahāpan para si meˈ manuknaˈan kaˈamin duk ngampun kaˈam para si meˈ mangalaˈat kaˈamin.
28 bendizei aos que vos maldizem, orai pelos que vos caluniam.
29 Bang niyaˈ nampak luwenun dambiyaˈ, patampalun isab pī si iye dambiyaˈin ambat sampakne. Bang niyaˈ ngeddoˈ jaketnun, pasagadanun bisan eddoˈne badjuˈnun.
29 Ao que te bate numa face, oferece-lhe também a outra; e, ao que tirar a tua capa, deixa-o levar também a túnica;
30 Sine-sine mākuhan kaˈu, urunganun. Duk bang niyaˈ ngeddoˈ kēmonnun, daˈa ne pākuhun balik.
30 dá a todo o que te pede; e, se alguém levar o que é teu, não entres em demanda.
31 Duk ine-ine kabayaˈanbi hinang aˈa si kaˈam, damikkiyan isab hinangun bi si siye.
31 Como quereis que os homens vos façam, assim fazei-o vós também a eles.
32 “Bang iye hadja kinalasahanbin meˈ mamalasa si kaˈamin, niyaˈ ke pananglitan kaˈam? Gaˈ. Peggeˈ bisan meˈ aˈa dusehanin, kalasahande du meˈ mamalasa si siyehin.
32 Se amais os que vos amam, qual é a vossa recompensa? Porque até os pecadores amam aos que os amam.
33 Duk bang iye hadja tinabanganbin meˈ makatabangan kaˈamin, niyaˈ ke pananglitan kaˈam? Gaˈ. Peggeˈ bisan meˈ aˈa dusehanin sa iyan du isab addatden.
33 Se fizerdes o bem aos que vos fazem o bem, qual é a vossa recompensa? Até os pecadores fazem isso.
34 Duk bang iye hadja pinasambiˈanbin meˈ taˈase-asebi maniyaˈ pagbayedden, niyaˈ ke pananglitan kaˈam? Gaˈ niyaˈ. Peggeˈ bisan meˈ aˈa dusehanin masambiˈ du si pagkaside dusehan, ngase-ngase weˈ kabayedan du siye balik pamasambiˈden.
34 E, se emprestais àqueles de quem esperais receber, qual é a vossa recompensa? Também os pecadores emprestam aos pecadores, para receberem outro tanto.
35 Saguwaˈ iye inin pamanoloˈku si kaˈamin: Kalasahanun bi bantabin duk tabanganun bi siye. Bang niyaˈ ngutang si kaˈam, paˈutanganun bi, daˈa kaˈam ngase-ngase bayednen. Bang hinangbi inin, hadje pahalaˈ tasangkabin duk manjari meˈ anak Tuhanin ne kaˈam. Peggeˈ hāp iye bisan si meˈ aˈa malaˈatin duk si meˈ aˈa manggaˈi magsukulin.
35 Amai, porém, os vossos inimigos, fazei o bem e emprestai, sem esperar nenhuma paga; será grande o vosso galardão, e sereis filhos do Altíssimo. Pois ele é benigno até para com os ingratos e maus.
36 Subey kaˈam maˈaseˈ kuweˈ Samabin du isab maˈaseˈ.”
36 Sede misericordiosos, como também é misericordioso vosso Pai.
37 “Daˈa kaˈam ngandiyawaˈan saweˈbi duk kaˈam gaˈi hukum Tuhanin. Daˈa kaˈam magpaˈin weˈ saweˈbin subey ilegga, duk kaˈam gaˈi legga Tuhanin. Ampunun bi saweˈbin duk isab kaˈam ampun Tuhanin.
37 Não julgueis e não sereis julgados; não condeneis e não sereis condenados; perdoai e sereis perdoados;
38 Ngurung kaˈam duk kaˈam urungan Tuhanin. Dalilnen takesan hāp, dinasek duk jinedjeg pe duk pinennoˈan sampay māsey, iye pinabuˈus piyu si kaˈamin. Ekkahan pangurungbin iye du isab ekkahan pangurung Tuhan si kaˈamin.”
38 dai, e dar-se-vos-á; boa medida, recalcada, sacudida, transbordante, generosamente vos darão; porque com a medida com que tiverdes medido vos medirão também.
39 Inakahan isab siye weˈ si Isa dambuwaˈ dalilan, paˈinne, “Makajari ke aˈa pessekin nundan aˈa pessek isab? Gaˈi ke siye kaduwangan laboˈ pī dem lowang?
39 Propôs-lhes também uma parábola: Pode, porventura, um cego guiar a outro cego? Não cairão ambos no barranco?
40 Mulidin gaˈi palabi kataˈunen amban gurunen. Saguwaˈ bang jukup ne pangadjiˈnen, magsaliˈ ne iye duk gurunen.
40 O discípulo não está acima do seu mestre; todo aquele, porém, que for bem-instruído será como o seu mestre.
41 Kaˈu mangandiyawaˈan saweˈnun,” paˈin si Isa, “weˈey iye tatīknun hapak-hapak dem mata saweˈnun, bu kaˈu batang kayu dem matanun, bu gaˈi tatīknu.
41 Por que vês tu o argueiro no olho de teu irmão, porém não reparas na trave que está no teu próprio?
42 Saˈingge kapagpaˈinnu si saweˈnun, ‘Bagay, tuhun koˈ, ānante hapak-hapak dem matanu lu,’ bang gaˈi kitenu batang kayu dem di matanun? Kaˈu iyan magmā-mā hadja. Ānanun dahuˈ batang kayuhin amban dem matanu iyan, ubus pastiˈ ne pamayamnun ngānan hapak-hapak dem mata saweˈnun.”
42 Como poderás dizer a teu irmão: Deixa, irmão, que eu tire o argueiro do teu olho, não vendo tu mesmo a trave que está no teu? Hipócrita, tira primeiro a trave do teu olho e, então, verás claramente para tirar o argueiro que está no olho de teu irmão.
43 Paˈin si Isa pe, “Kayu mahāpin gaˈi buwaˈ gaˈi hāp duk kayu manggaˈi mahāpin gaˈi buwaˈ hāp.
43 Não há árvore boa que dê mau fruto; nem tampouco árvore má que dê bom fruto.
44 Kayuhin kataˈuhan si buwaˈne. Gaˈi kite bi mageddoˈ buwaˈ biyabas amban puhung atawa buwaˈ buwahan amban sampinit.
44 Porquanto cada árvore é conhecida pelo seu próprio fruto. Porque não se colhem figos de espinheiros, nem dos abrolhos se vindimam uvas.
45 Manusiyaˈin kuweˈ dalil kayuhin du isab. Aˈa mahāpin hāp kawul-piˈilnen duk hāp bissānen peggeˈ hāp dem ateynen. Saguwaˈ aˈa malaˈatin, peggeˈ laˈat dem ateynen hangkan gaˈi hāp kawul-piˈilnen duk bissānen. Ine-ine dem atey manusiyaˈ, iye miyaˈan mapaluwas amban behenen.”
45 O homem bom do bom tesouro do coração tira o bem, e o mau do mau tesouro tira o mal; porque a boca fala do que está cheio o coração.
46 “Weˈey paˈinbi weˈ aku Panuhutanbin, bu gaˈi du hinangbi meˈ pangandaˈakanku kaˈamin?
46 Por que me chamais Senhor, Senhor, e não fazeis o que vos mando?
47 Sasuku pitu si aku duk pakalene meˈ bissākun duk tuhutne, pahātihanku si kaˈam bang kuweˈ sine iye.
47 Todo aquele que vem a mim, e ouve as minhas palavras, e as pratica, eu vos mostrarei a quem é semelhante.
48 Kuweˈ iye aˈa maghinang lumaˈ. Ngalowang iye pinalalem sampay niyaˈ batu taˈabutne. Ubus pinatengge weˈ ne meˈ olom lumaˈnen diyataˈ batuhin. Pagubus lumaˈin, dunuk boheˈin duk taˈabut lumaˈin weˈ lasey mabasagin saguwaˈ gaˈ usaˈ lumaˈnen peggeˈ hāp pamatenggehan iyehin.
48 É semelhante a um homem que, edificando uma casa, cavou, abriu profunda vala e lançou o alicerce sobre a rocha; e, vindo a enchente, arrojou-se o rio contra aquela casa e não a pôde abalar, por ter sido bem-construída.
49 Na, bang aˈahin pakale si meˈ bissākun bu gaˈi du tuhutne, kuweˈ iye aˈa maghinang lumaˈ, saguwaˈ gaˈ kalihanne meˈ olomin duk gaˈ patenggene diyataˈ batu. Pagtekka lasey mabasagin, magtawus hebbaˈ duk jadjag teˈed lumaˈin.”
49 Mas o que ouve e não pratica é semelhante a um homem que edificou uma casa sobre a terra sem alicerces, e, arrojando-se o rio contra ela, logo desabou; e aconteceu que foi grande a ruína daquela casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.