Lucas 22
Yakan Bible (YKA_WBT) vs ARA
1 Tapit ne pagkādjaˈan meˈ Yahudihin pamangande pan gaˈi sinagetan pasuligin. Pagkādjaˈan miyaˈan inēnan Kādjaˈan Pangesseban.
1 Estava próxima a Festa dos Pães Asmos, chamada Páscoa.
2 Meˈ nakuraˈ imamin duk meˈ guru si saraˈ āgamahin, pinikil-pikil weˈ de bang saˈingge si Isa tapapateyde duk gaˈi kataˈuhan meˈ aˈahin. Peggeˈ talew siye si meˈ aˈahin.
2 Preocupavam-se os principais sacerdotes e os escribas em como tirar a vida a Jesus; porque temiam o povo.
3 Manjari paˈasek nakuraˈ seyitanin pu si Judas. Iye inin si Judas Iskariyot, dambuwaˈ meˈ tindeg si Isa sampūˈ duk duwehin.
3 Ora, Satanás entrou em Judas, chamado Iscariotes, que era um dos doze.
4 Tahalaˈ iye duk pī iye si meˈ nakuraˈ meˈ imamin duk si meˈ kapitan meˈ guwaldiya si langgal hadjehin moˈo siye magisun bang saˈingge pamuddine si Isahin duk tasōnganne si siye.
4 Este foi entender-se com os principais sacerdotes e os capitães sobre como lhes entregaria a Jesus;
5 Sinna teˈed siye duk nanggup siye ngurungan iye sīn.
5 então, eles se alegraram e combinaram em lhe dar dinheiro.
6 Magaweˈ ne si Judas. Manjari kemuwe miyaˈan, miha ne iye waktu hāp panōngne si Isa supaya iye tasiggewde duk gaˈi kataˈuhan meˈ aˈahin.
6 Judas concordou e buscava uma boa ocasião de lho entregar sem tumulto.
7 Manjari taˈabut ne kādjaˈan pamangande pan gaˈi sinagetan pasuligin. Duk si ellew miyaˈan subey meˈ aˈahin numbaliˈ anak bili-bili kakande pangessebande masa pamaluwas Tuhan bangsaden amban kamatey laˈi si lahat Misil awwalley.
7 Chegou o dia da Festa dos Pães Asmos, em que importava comemorar a Páscoa.
8 Dinaˈak weˈ si Isa si Petros duk Yahiya, paˈinne, “Pī kaˈam magpanyap kinakanten bi para si pagjamu-jamuhan Pangesseban inin.”
8 Jesus, pois, enviou Pedro e João, dizendo: Ide preparar-nos a Páscoa para que a comamos.
9 Paˈinde si iye, “Tuwan, antag kami kabayaˈannu magpanyapin?”
9 Eles lhe perguntaram: Onde queres que a preparemos?
10 Paˈinne si siye, “Pagdiyalembi si puweblo, niyaˈ iyan aˈa tasampangbi magboˈo komboˈ isihan boheˈ. Nuhut kaˈam iye pī si lumaˈ padiyalemannen,
10 Então, lhes explicou Jesus: Ao entrardes na cidade, encontrareis um homem com um cântaro de água; segui-o até à casa em que ele entrar
11 duk paˈinun bi si dapuˈ lumaˈin, ‘Dinaˈak kew tinilew weˈ guruhin bang antag koˈ bilik pagjamu-jamuhanne duk meˈ tindegnen para si Kādjaˈan Pangessebanin.’
11 e dizei ao dono da casa: O Mestre manda perguntar-te: Onde é o aposento no qual hei de comer a Páscoa com os meus discípulos?
12 Manjari niyaˈ iyan pakitehanne kaˈam bilik luha laˈi diyataˈ lumaˈ,” paˈin si Isa. “Andang ne panyap bilik miyaˈan. Laˈi kaˈam maghatul kinakanten bi.”
12 Ele vos mostrará um espaçoso cenáculo mobilado; ali fazei os preparativos.
13 Manjari hap pī ne siye duk takitede laˈi sa pangaka si Isa si siyehin. Duk maghatul ne siye laˈi kinakande para si pagjamu-jamuhan Pangessebanin.
13 E, indo, tudo encontraram como Jesus lhes dissera e prepararam a Páscoa.
14 Pagtekka ne waktu pagjamu-jamuhin, ningkoloˈ ne si Isa duk meˈ kawakilannen mangan.
14 Chegada a hora, pôs-se Jesus à mesa, e com ele os apóstolos.
15 Manjari paˈin si Isa si siye, “Asal iye hep teˈed kinabayaˈankun kapagtuhut kite bi mangan kinakan para si pagjamu-jamuhan Pangesseban inin meke ku nandal kabinasahan.
15 E disse-lhes: Tenho desejado ansiosamente comer convosco esta Páscoa, antes do meu sofrimento.
16 Peggeˈ akahante kaˈam, puwas inin gaˈi ne ku mangan inin balik. Meke ku mangan inin balik bang Tuhanin ne magbayaˈ si meˈ aˈahin duk tuman ne bang ine asal hāti pagjamu-jamuhan inin.”
16 Pois vos digo que nunca mais a comerei, até que ela se cumpra no reino de Deus.
17 Manjari ngeddoˈ iye sawan duk pagubus iye magpasalamat, paˈinne si siye, “Eddoˈun bi inin duk inumun bi maggantiˈ-gantiˈ.
17 E, tomando um cálice, havendo dado graças, disse: Recebei e reparti entre vós;
18 Peggeˈ akahante kaˈam, tinagnaˈan maˈin, gaˈi ne ku nginum balik boheˈ ubas samantaˈan gaˈi pe Tuhanin magbayaˈ si meˈ aˈahin.”
18 pois vos digo que, de agora em diante, não mais beberei do fruto da videira, até que venha o reino de Deus.
19 Ubus, ngeddoˈ iye pan duk pagubus iye magpasalamat si Tuhan, kinepak-kepak weˈ ne bu pinangurung weˈ ne si siye. Paˈinne, “Pan inin barankun, paglillaˈku sabab kaˈam. Hinangun bi inin supaya ku luwal taˈessebbi.”
19 E, tomando um pão, tendo dado graças, o partiu e lhes deu, dizendo: Isto é o meu corpo oferecido por vós; fazei isto em memória de mim.
20 Damikkiyan isab ubus siye mangan, pinangurung weˈ ne sawanin duk paˈinne, “Ininum inin tandaˈ janjiˈ Tuhan si kaˈam mabaˈahuhin. Bugtuˈ janjiˈ Tuhan inin sabab buˈus lahaˈkun para si kaˈam.
20 Semelhantemente, depois de cear, tomou o cálice, dizendo: Este é o cálice da nova aliança no meu sangue derramado em favor de vós.
21 Saguwaˈ, payamanun bi,” paˈin si Isa, “aˈa sōng mamuddihan akuhin, saweˈte bi du magtingkoloˈ tuˈu si lamisahan.
21 Todavia, a mão do traidor está comigo à mesa.
22 Aku inin, Anak Manusiyaˈin, matey du ku peggeˈ inin pangagantaˈ Tuhan akuhin. Saguwaˈ makaˈaseˈ-aseˈ teˈed aˈa mamuddihan akuhin.”
22 Porque o Filho do Homem, na verdade, vai segundo o que está determinado, mas ai daquele por intermédio de quem ele está sendo traído!
23 Manjari magtilew-tilew siye bang sine enteˈ siye magsakap mamuddihan iyehin.
23 Então, começaram a indagar entre si quem seria, dentre eles, o que estava para fazer isto.
24 Na, magsuweyan meˈ tindeg si Isahin bang sine siye subey pinalangkewin.
24 Suscitaram também entre si uma discussão sobre qual deles parecia ser o maior.
25 Saguwaˈ paˈin si Isa si siye, “Tuˈu si dunya, meˈ sultanin magbayaˈ teˈed si meˈ aˈaden. Duk meˈ aˈa taga kapatutin, kabayaˈanden pinaˈin weˈ siye mangurung kahāpan si lahatin.
25 Mas Jesus lhes disse: Os reis dos povos dominam sobre eles, e os que exercem autoridade são chamados benfeitores.
26 Saguwaˈ kaˈam subey gaˈi magsa miyaˈan. Tamanan mabangsahan si kaˈamin subey boˈohannen kuweˈ iye sali-salihin. Duk nakuraˈin subey tapikilne dinen kuweˈ iye daraˈakanin.
26 Mas vós não sois assim; pelo contrário, o maior entre vós seja como o menor; e aquele que dirige seja como o que serve.
27 Sine teˈ bangsahan, maningkoloˈ mamanganin atawa manāgad iyehin? Dumaˈin ke maningkoloˈ mamanganin? Saguwaˈ aku inin tuˈu ku si kaˈam kuweˈ daraˈakan.
27 Pois qual é maior: quem está à mesa ou quem serve? Porventura, não é quem está à mesa? Pois, no meio de vós, eu sou como quem serve.
28 “Kaˈam ne iyan maneteg si akuhin bisan dem meˈ kasusehanku.
28 Vós sois os que tendes permanecido comigo nas minhas tentações.
29 Aku inin kaˈurungan kapatut weˈ Samaku Tuhanin magbayaˈ si pasōngan. Damikkiyan isab urungante kaˈam kapatut magbayaˈ.
29 Assim como meu Pai me confiou um reino, eu vo-lo confio,
30 Magtuhut kite bi magkakanan laˈi dem pagsultananku. Duk patingkoloˈku du kaˈam si meˈ paningkoloˈan bangsahan duk magbayaˈ kaˈam si sampūˈ duk duwe bangsa tubuˈ Israˈilin.”
30 para que comais e bebais à minha mesa no meu reino; e vos assentareis em tronos para julgar as doze tribos de Israel.
31 Manjari paˈin si Isa pu si Petros, “Simon, pakale kew. Bakas kaˈam pāku nakuraˈ seyitanin sinuleyan bang taboˈone ke kaˈam si kalaˈatan. Panuleyannen kuweˈ paley bang tinahapan duk pinagseddili buwasin duk apanen.
31 Simão, Simão, eis que Satanás vos reclamou para vos peneirar como trigo!
32 Saguwaˈ bakas kew ampunanku si Tuhan, Simon, karayaw teteg sandelnu si akuhin. Tayikutannu du ku, saguwaˈ pagbalik ne kew si aku, pahagetun sandel meˈ pungtinaˈinun.”
32 Eu, porém, roguei por ti, para que a tua fé não desfaleça; tu, pois, quando te converteres, fortalece os teus irmãos.
33 Paˈin si Petros, “Tuwan, gaˈi kew tayikutanku. Bang kew kinalabusu nuhut ku kaˈu. Bang kew pinapatey, maglillaˈ ku isab pinapatey basta magtuhut kite.”
33 Ele, porém, respondeu: Senhor, estou pronto a ir contigo, tanto para a prisão como para a morte.
34 Paˈin si Isa, “Akahante kew Petros, gaˈi pe makatingkowak manukin sangem inin, kapamasuwey ne kew mintellu weˈ gaˈi ku kataˈuhannu.”
34 Mas Jesus lhe disse: Afirmo-te, Pedro, que, hoje, três vezes negarás que me conheces, antes que o galo cante.
35 Paˈin si Isa pe si siye, “Matuˈuhin pangandaˈakku kaˈam malumengnganin, gaˈi magboˈo pitaka atawa bāg atawa tehompaˈ, niyaˈ ke kulang si kaˈam?” “Gaˈ,” paˈinde.
35 A seguir, Jesus lhes perguntou: Quando vos mandei sem bolsa, sem alforje e sem sandálias, faltou-vos, porventura, alguma coisa? Nada, disseram eles.
36 Manjari paˈinne si siye, “Saguwaˈ kuweˈitu, bang niyaˈ sīnbi duk semmek pagsayinanbi, boˈohun bi si paglengngananbi. Duk manggaˈ niyaˈ barungnen, ambat pabellihanne jaketnen pamelline barung.
36 Então, lhes disse: Agora, porém, quem tem bolsa, tome-a, como também o alforje; e o que não tem espada, venda a sua capa e compre uma.
37 Peggeˈ akahante kaˈam, subey tinumanan tasulat dem kitab sabab akuhin. Pinaˈin hep laˈi sabab aku, ‘Pinalamud iye si meˈ aˈa ngalanggalan saraˈ.’ Sōng ne taˈabut katumanne inin.”
37 Pois vos digo que importa que se cumpra em mim o que está escrito:
38 Manjari paˈinde, “Tuwan, payamanun, niyaˈ tuˈu duwe barung.” “Sarang ne iyan,” paˈinne.
38 Então, lhe disseram: Senhor, eis aqui duas espadas! Respondeu-lhes: Basta!
39 Manjari paluwas si Isa amban puweblo hap pī si kūd Jaitun sa hinangannen. Patuhut meˈ tindegnen si iye.
39 E, saindo, foi, como de costume, para o monte das Oliveiras; e os discípulos o acompanharam.
40 Pagtekkane laˈi si lugal papīhannen, paˈinne si meˈ tindegnen, “Māku-māku kaˈam si Tuhan supaya kaˈam gaˈi taboˈo weˈ sassat.”
40 Chegando ao lugar escolhido, Jesus lhes disse: Orai, para que não entreis em tentação.
41 Ubus patala-tala iye amban siye, talahannen niyaˈ meˈ limempūˈ deppe duk laˈi nengge iye si tuˈutne ngampun si Tuhan.
41 Ele, por sua vez, se afastou, cerca de um tiro de pedra, e, de joelhos, orava,
42 Paˈinne, “O Ammaˈ. Bang kew mabayaˈ, daˈa ku pasagadanun bininasa. Saguwaˈ dumaˈin tinuhutin kinabayaˈankun saguwaˈ kinabayaˈannun.”
42 dizendo: Pai, se queres, passa de mim este cálice; contudo, não se faça a minha vontade, e sim a tua.
43 Manjari niyaˈ pabagala si iye dambuwaˈ malaˈikat amban surgaˈ ngurungan iye basag.
43 [Então, lhe apareceu um anjo do céu que o confortava.
44 Peggeˈ dukka teˈed ateynen, ngampun teˈed iye manamal, hangkan songotnen kuweˈ lahaˈ mettak-mettak si bulak.
44 E, estando em agonia, orava mais intensamente. E aconteceu que o seu suor se tornou como gotas de sangue caindo sobre a terra.]
45 Ubus iye ngampun, kuwat iye duk balik iye pī si meˈ tindegnen. Takitene siye kapatuli peggeˈ pannahan siye hawal dukkaden.
45 Levantando-se da oração, foi ter com os discípulos, e os achou dormindo de tristeza,
46 Paˈinne si siye, “Weˈey kaˈam tuli? Kuwat kaˈam duk māku-māku kaˈam si Tuhan supaya kaˈam gaˈi taboˈo weˈ sassat.”
46 e disse-lhes: Por que estais dormindo? Levantai-vos e orai, para que não entreis em tentação.
47 Sasangne pe mamissāhin, banes aˈa tekka. Panuhutanden si Judas, dangan si meˈ sampūˈ duk duwe tindeg si Isahin. Patapit si Judas duk inūk weˈ ne si Isa.
47 Falava ele ainda, quando chegou uma multidão; e um dos doze, o chamado Judas, que vinha à frente deles, aproximou-se de Jesus para o beijar.
48 Paˈin si Isā si iye, “Kuweˈ inin ke, Judas, pamuddinu Anak Manusiyaˈin?”
48 Jesus, porém, lhe disse: Judas, com um beijo trais o Filho do Homem?
49 Pagtahāti meˈ tindeg si Isa mapaliput si iyehin bang ine sōng hininang meˈ aˈahin, paˈinde pu si Isa, “Tuwan, guna kami ne ke barung kamihin?”
49 Os que estavam ao redor dele, vendo o que ia suceder, perguntaram: Senhor, feriremos à espada?
50 Duk dangan siye, pineddang weˈ ne daraˈakan imam nakuraˈin duk butas tayingene kanawanin.
50 Um deles feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe a orelha direita.
51 Saguwaˈ paˈin si Isa, “Sarang ne iyan.” Manjari inantan weˈ ne tayinge daraˈakanin duk kawuliˈan weˈ ne.
51 Mas Jesus acudiu, dizendo: Deixai, basta. E, tocando-lhe a orelha, o curou.
52 Sinduwe meˈ aˈa mapī maniggew si Isahin, meˈ nakuraˈ meˈ imamin, duk meˈ kapitan guwaldiya si langgal hadjehin, duk meˈ bahiˈ meˈ Yahudihin. Paˈin si Isa si siye, “Weˈ kannalbi mundu ku hangkan kaˈam pitu niggew aku magbarung duk magboˈo meˈ kakakal?
52 Então, dirigindo-se Jesus aos principais sacerdotes, capitães do templo e anciãos que vieram prendê-lo, disse: Saístes com espadas e porretes como para deter um salteador?
53 Ellew-ellew laˈi ku si kaˈam dem langgal hadjehin, bu gaˈ ku siggewbi. Saguwaˈ iye ne inin waktu pinasukuˈ si kaˈamin duk ku tasiggewbi, duk inin isab waktu pagbayaˈ nakuraˈ seyitanin.”
53 Diariamente, estando eu convosco no templo, não pusestes as mãos sobre mim. Esta, porém, é a vossa hora e o poder das trevas.
54 Manjari siggewde si Isa duk boˈode tahalaˈ hap pī si lumaˈ imam nakuraˈin. Si Petros paturul pu si Isa saguwaˈ patala-tala.
54 Então, prendendo-o, o levaram e o introduziram na casa do sumo sacerdote. Pedro seguia de longe.
55 Makellum meˈ sundaluhin ebbut si tengngaˈ lame lumaˈ imam nakuraˈin duk magtingkoloˈ siye paliput. Ningkoloˈ isab si Petros patuhut si siye.
55 E, quando acenderam fogo no meio do pátio e juntos se assentaram, Pedro tomou lugar entre eles.
56 Manjari takite iye weˈ dambuwaˈ dende daraˈakan sasangne maningkoloˈ-ningkoloˈ dem kasinagan ebbutin. Dinendengan iye weˈ dendehin duk paˈinne, “Aˈa inin saweˈ si Isa du isab.”
56 Entrementes, uma criada, vendo-o assentado perto do fogo, fitando-o, disse: Este também estava com ele.
57 Saguwaˈ masuwey si Petros, paˈinne, “Dende, gaˈi iye kataˈuhanku.”
57 Mas Pedro negava, dizendo: Mulher, não o conheço.
58 Gaˈ du tiggel niyaˈ dambuwaˈ lella ngite iye duk paˈinne, “Saweˈde du kew isab.” Saguwaˈ paˈin si Petros, “Dumaˈin, ella.”
58 Pouco depois, vendo-o outro, disse: Também tu és dos tais. Pedro, porém, protestava: Homem, não sou.
59 Paglabey niyaˈ da ora, niyaˈ ne isab seddili makatīk si Petros duk paˈinne, “Kataˈuhanku aˈa inin asal bennal saweˈne du isab. Peggeˈ aˈa Jalil du iye inin.”
59 E, tendo passado cerca de uma hora, outro afirmava, dizendo: Também este, verdadeiramente, estava com ele, porque também é galileu.
60 Saguwaˈ paˈin si Petros, “Lella, gaˈi kataˈuhanku bang ine pinaˈinnu iyan.” Magtawus tingkowak manukin sasangne pe mamissāhin.
60 Mas Pedro insistia: Homem, não compreendo o que dizes. E logo, estando ele ainda a falar, cantou o galo.
61 Manjari pahaleng si Isa duk pinayaman weˈ ne si Petros, duk taˈesseb weˈ si Petros bakas pinaˈin si Isa si iyehin, “Gaˈi pe makatingkowak manukin sangem inin, kapamasuwey ne kew mintellu weˈ gaˈi ku kataˈuhannu.”
61 Então, voltando-se o Senhor, fixou os olhos em Pedro, e Pedro se lembrou da palavra do Senhor, como lhe dissera: Hoje, três vezes me negarás, antes de cantar o galo.
62 Manjari tahalaˈ si Petros duk magtangis teˈed iye.
62 Então, Pedro, saindo dali, chorou amargamente.
63 Hinang dagey si Isa weˈ meˈ aˈa mamanteyan iyehin, duk pinapeddiˈan weˈ de.
63 Os que detinham Jesus zombavam dele, davam-lhe pancadas e,
64 Binennesan pe weˈ de luwenen duk sinampak weˈ de duk tilewde iye, paˈinde, “Untukun koˈ, sine manampak kaˈuhin?”
64 vendando-lhe os olhos, diziam: Profetiza-nos: quem é que te bateu?
65 Duk ekka pe bissāde seddili pamaˈiyaˈde iye.
65 E muitas outras coisas diziam contra ele, blasfemando.
66 Pagsalung ne, magtipun meˈ kabahiˈanin duk meˈ nakuraˈ meˈ imamin duk meˈ guru si saraˈ āgamahin. Siye meˈ kakunsihalan mangahukumin. Binoˈo si Isa pinaharap si siye.
66 Logo que amanheceu, reuniu-se a assembleia dos anciãos do povo, tanto os principais sacerdotes como os escribas, e o conduziram ao Sinédrio, onde lhe disseram:
67 Paˈinde pu si Isa, “Akahanun kami bang asal kaˈu ne Almasihin.” Paˈin si Isa si siye, “Bisan kaˈam akahanku, gaˈi du ku kahagadbi.
67 Se tu és o Cristo, dize-nos. Então, Jesus lhes respondeu: Se vo-lo disser, não o acreditareis;
68 Duk bang niyaˈ tilewku si kaˈam, gaˈi du kaˈam nambung.
68 também, se vos perguntar, de nenhum modo me respondereis.
69 Saguwaˈ tinagnaˈan kuweˈitu aku, Anak Manusiyaˈin, laˈi du ku ningkoloˈ si kanawanan Tuhan Mabalakatanin.”
69 Desde agora, estará sentado o Filho do Homem à direita do Todo-Poderoso Deus.
70 Paˈinde kēmon, “Bang sa īˈ, Anak Tuhanin kew?” Nambung si Isa, paˈinne, “Sa pinaˈinbin, aku ne.”
70 Então, disseram todos: Logo, tu és o Filho de Deus? E ele lhes respondeu: Vós dizeis que eu sou.
71 Manjari paˈinde, “Weˈey pe kite bi subey miha saksiˈ seddili? Bu kite bi ne du makakale binissānen.”
71 Clamaram, pois: Que necessidade mais temos de testemunho? Porque nós mesmos o ouvimos da sua própria boca.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.