Lucas 19

Yakan Bible (YKA_WBT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Paˈasek si Isa dem puwebo Ariha duk pabutas iye dem tengngaˈ puweblohin.
1 Entrando em Jericó, Jesus atravessava a cidade.
2 Niyaˈ aˈa maglahat laˈi, ēnnen si Sakkiyas. Iye nakuraˈ meˈ aˈa magpāku-pāku sukeyin duk dayahan iye.
2 Eis que um homem rico, chamado Zaqueu, chefe dos publicanos,
3 Batang teˈed kitene si Isa, bang saˈingge bantuknen, saguwaˈ gaˈi takitene peggeˈ ekka teˈed aˈa bu pandak iye.
3 procurava ver quem era Jesus, mas não podia, por causa da multidão, por ser ele de pequena estatura.
4 Hangkan magubas iye padehellu amban meˈ aˈahin duk manaˈik iye diyataˈ kayu sikamol si higad lān, supaya takitene si Isa bang palabey laˈi.
4 Então, correndo adiante, subiu num sicômoro a fim de ver Jesus, porque ele havia de passar por ali.
5 Pagtekka si Isa si antag kayu miyaˈan, padeheng iye duk pahangad duk paˈinne, “O Sakkiyas. Duwaˈi kew palakkes, peggeˈ subey ku pahali si lumaˈnu ellew inin.”
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhando para cima, disse:
6 Hangkan magdayiˈ-dayiˈ si Sakkiyas duwaˈi duk kēgan iye moˈo si Isa si lumaˈne.
6 Zaqueu desceu depressa e o recebeu com alegria.
7 Pagkale meˈ aˈahin pinaˈin si Isa pu si Sakkiyasin, ngunub-ngunub siye, paˈinde, “Na, weˈey dang iye nuhut pī si lumaˈ aˈa dusehan miyaˈan?”
7 Todos os que viram isto murmuravam, dizendo que Jesus tinha se hospedado com um homem pecador.
8 Ubus nengge Sakkiyas duk paˈinne pu si Isa, “Tuwan, dan tengaˈ alataˈkun pangurungku si meˈ mamiskinin. Duk bang niyaˈ bakas tapalelongku, pabalikku si iye sīnnen ilapisan minampat.”
8 Zaqueu, por sua vez, se levantou e disse ao Senhor: — Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres. E, se roubei alguma coisa de alguém, vou restituir quatro vezes mais.
9 Paˈin si Isa si iye, “Ellew inin timbul ne kew duk meˈ anak-andanun, peggeˈ kaˈu hep isab tubuˈ Ibrahim.
9 Então Jesus lhe disse:
10 Aku, Anak Manusiyaˈin, akaku mapitu si dunyahin miha meˈ aˈa matala amban Tuhanin duk nimbul siye.”
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar o perdido.
11 Sasang meˈ aˈahin pakale si meˈ binissā si Isahin, inakahan isab siye weˈ ne dambuwaˈ dalilan peggeˈ tapit ne siye si Awrusalam duk kannalde weˈ pagtekkade laˈi, tagnaˈan Tuhanin ne pagbayaˈne si meˈ aˈahin.
11 Ouvindo eles estas coisas, Jesus contou uma parábola, visto estar perto de Jerusalém e lhes parecer que o Reino de Deus havia de manifestar-se imediatamente.
12 Hangkan paˈin si Isa magdalilanin, “Niyaˈ dambuwaˈ aˈa bangsahan. Hap pī iye si lahat tala duk iye tagellal sultan laˈi, ubus bu balik du iye si lahatne magsultan.
12 Por isso, Jesus disse:
13 Sōng pataha1aˈnen, ilinganan dahuˈ weˈ ne sampūˈ meˈ daraˈakannen, duk inurungan siye dangan-dangan weˈ ne dublun. Paˈinne si siye, ‘Paglituhun bi iyan tiggelanku gaˈi tekka.’
13 Chamou dez dos seus servos, confiou-lhes dez minas e disse-lhes: “Negociem até que eu volte.”
14 Saguwaˈ kabunsihan aˈa miyaˈan weˈ meˈ aˈa si lahatnen hangkan paglumikut ne iye, dinaˈak sinduwehin weˈ de pī paturul si iye magaka weˈ gaˈi siye mabayaˈ weˈ magsultan aˈa miyaˈan si siye.
14 Mas os seus concidadãos o odiavam e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: “Não queremos que este reine sobre nós.”
15 “Saguwaˈ masi du iye ginellal sultan. Pagbalikne si lahatne, daˈakne ilinganan pī si iye meˈ daraˈakanne bakas inurunganne dublunin supaya kataˈuhanne bang piye untungden dangan-dangan.
15 — Quando ele voltou, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar os servos a quem tinha dado o dinheiro, a fim de saber quanto tinham conseguido ganhar em seus negócios.
16 Pī dehelluhin si iye duk paˈinne, ‘Tuwan, dublunnu dambuwaˈin makaˈuntung sampūˈ dublun.’
16 — O primeiro se apresentou e disse: “Senhor, a sua mina rendeu dez.”
17 ‘Hāp hininangnun,’ paˈin amunen, sultanin. ‘Daraˈakan hāp kew. Tapangandelan kew si meˈ kuweˈahat, hangkan urungante kew kapatut magbayaˈ si sampūˈ puweblo.’
17 O senhor lhe disse: “Muito bem, servo bom! E porque você foi fiel no pouco, terá autoridade sobre dez cidades.”
18 Ubus pī isab kaduwe daraˈakanin si iye duk paˈinne, ‘Tuwan, dublunnu dambuwaˈin makaˈuntung lime dublun.’
18 — O segundo servo veio e disse: “Senhor, a sua mina rendeu cinco.”
19 Paˈin sultanin si iye, ‘Hāp. Kaˈu isab magbayaˈ kew si lime puweblo.’
19 A este o senhor disse: “Você terá autoridade sobre cinco cidades.”
20 Manjari pī isab dambuwaˈin duk paˈinne, ‘Tuwan, o, tiyaˈ du dublunnun. Pinutus weˈ ku pinahāp-hāp dem panyitu duk inennaˈ weˈ ku.
20 — Então veio outro servo, dizendo: “Senhor, aqui está a sua mina, que eu guardei embrulhada num lenço.
21 Tinalew ku si kaˈu peggeˈ gaˈi kew maˈaseˈ si aˈa. Eddoˈnu dumaˈin si kaˈuhin duk paganinu manggaˈ bakas pagluˈugannun.’
21 Porque tive medo do senhor, que é homem rigoroso. O senhor retira o que não depositou e colhe o que não semeou.”
22 Paˈin sultanin si iye, ‘Kaˈu iyan daraˈakan laˈat duk bulasan. Si meˈ bissānu miyaˈan hukumte kew. Kataˈuhannu hatiˈ weˈ gaˈi ku maˈaseˈ. Kataˈuhannu weˈ eddoˈku dumaˈin si akuhin, duk paganiku manggaˈ bakas pagluˈugankun.
22 Mas o senhor respondeu: “Servo mau, eu o julgarei usando as suas próprias palavras. Você sabia que eu sou homem rigoroso, que retiro o que não depositei e colho o que não semeei.
23 Na, weˈey gaˈ papīnu sīnkun si bangku duk nganak? Manjari pagbalikku pitu, taˈeddoˈku siˈ sampay anaknen.’
23 Por que você não pôs o meu dinheiro no banco? E, então, na minha vinda, eu o receberia com juros.”
24 Manjari paˈin sultanin si meˈ manengge matapitin, ‘Eddoˈun bi dublunin amban iye duk pangurungun bi pī si manguntung sampūˈin.’
24 — E disse aos que estavam ali: “Tirem dele a mina e deem ao que tem as dez.”
25 ‘Saguwaˈ Tuwan,’ paˈinde, ‘niyaˈ ne sampūˈ dublunnen.’
25 Eles ponderaram: “Senhor, ele já tem dez.”
26 Paˈin sultanin, ‘Akahante kaˈam, weˈ aˈa tapangandelanin, inurungan pe namba. Saguwaˈ manggaˈi tapangandelanin, bisan kuweˈahat bakas pinangandel si iyehin, ineddoˈ du amban iye.
26 Ao que o senhor respondeu: “Pois eu declaro a vocês que a todo o que tem será dado ainda mais; mas ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
27 Na, meˈ bantaku miyaˈan,’ paˈin sultanin, ‘meˈ aˈa manggaˈi mabayaˈ weˈ aku magsultan si siyehin, boˈohun bi siye pitu duk papateyun bi tuˈu si matahanku.’”
27 Mas quanto a esses meus inimigos, que não quiseram que eu reinasse sobre eles, tragam-nos aqui e os matem na minha presença.”
28 Pagubus inin bissā si Isa, lumengngan iye padehellu amban siye tudju Awrusalam.
28 E, depois de dizer isto, Jesus prosseguia a sua viagem para Jerusalém.
29 Pagtapit ne iye si meˈ kalumaˈan Betpage duk Betani, laˈi si kūd Jaitun, ngandaˈak iye duwangan tindegne padehellu.
29 E aconteceu que, ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto ao monte das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos,
30 Paˈinne si siye, “Pī kaˈam si kalumaˈan si dehelluhanbi miyaˈan, duk pagtekkabi laˈi ngite kaˈam iyan anak asnu dinagtel, gaˈ pe bakas kasakeyan. Lekkahanun bi duk boˈohun bi pitu.
30 dizendo-lhes:
31 Bang niyaˈ nilew kaˈam bang weˈey lekkahanbi, paˈinun bi, ‘Niyaˈ kagunahan Panuhutanin si iye.’”
31 Se alguém perguntar: “Por que o estão desprendendo?”, respondam assim: “Porque o Senhor precisa dele.”
32 Manjari hap pī ne meˈ dinaˈaknen si kalumaˈan miyaˈan duk takitede kēmon sa pangaka si Isa si siyehin.
32 E, indo os que foram mandados, acharam tudo conforme Jesus lhes tinha dito.
33 Sasangde mangalekkahan anak asnuhin, paˈin meˈ dapuˈnen si siye, “Hoy, weˈey lekkahanbi anak asnu iyan?”
33 Quando eles estavam soltando o jumentinho, os donos do animal disseram: — Por que estão desprendendo o jumentinho?
34 Nambung siye, paˈinde, “Niyaˈ guna Panuhutanin si iye.”
34 Eles responderam: — Porque o Senhor precisa dele.
35 Manjari binoˈo ne weˈ de asnuhin pu si Isa duk ilampiruhan weˈ de duk meˈ semmekde, ubus bu pasakey ne si Isa.
35 Então trouxeram o jumentinho até Jesus e, pondo as suas capas sobre o animal, ajudaram Jesus a montar.
36 Sasangne mapīhin, binellat weˈ meˈ aˈahin meˈ semmekden si lān palabeyannen.
36 À medida que Jesus avançava, as pessoas estendiam as suas capas no caminho.
37 Pagtapit ne si Isa si Awrusalam, laˈi ne si padurulan kūd Jaitun, kēmon meˈ tindegne mabanesin magsukul si Tuhan duk pinudji iye weˈ de pinapales sabab meˈ hinangan balakat bakas takitede hininang si Isahin.
37 E, quando Jesus se aproximava da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos começou, com muita alegria, a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinham visto.
38 Paˈinde, “Pudjite bi sultan inin, iye pinapitu weˈ Tuhanin! Sanyang laˈi si surgaˈ duk pinudji teˈed Tuhanin!”
38 Diziam: “Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!”
39 Niyaˈ meˈ Pariseo laˈi dem kaˈekkahan meˈ aˈahin. Paˈinde pu si Isa, “Tuwan, pagesun meˈ tindegnun. Daˈakun siye padeheng nanglitan kaˈu.”
39 Alguns dos fariseus lhe disseram em meio à multidão: — Mestre, repreenda os seus discípulos!
40 Nambung iye, paˈinne, “Akahante kaˈam, weˈ bang gaˈi siye inin mabehe, meˈ batu si lān inin asal ngellang mudji aku.”
40 Mas Jesus respondeu:
41 Pagtapit-tapit ne si Isa si puweblo Awrusalam duk takitene ne meˈ kalumaˈanin, magtangis iye hawal aseˈne si meˈ aˈa puweblo miyaˈan.
41 Quando Jesus ia chegando a Jerusalém, vendo a cidade, chorou por ela,
42 Paˈinne, “Bang siˈ hadja tahātibi bisan ellew inin bang ine subey hininangbin supaya kaˈam ngasuwaˈ kasanyangan. Saguwaˈ asal gaˈi tahātibi.
42 dizendo:
43 Makaˈaseˈ-aseˈ teˈed kaˈam peggeˈ niyaˈ du iyan meˈ ellew tekka, iliput lahatbin weˈ meˈ bantabin. Ngahinang siye iyan kutaˈ bulak liputde kaˈam inelletan duk kaˈam gaˈi lumahi.
43 Pois virão dias em que os seus inimigos cercarão você de trincheiras e apertarão o cerco por todos os lados;
44 Lubude iyan kēmon kalumaˈanbin hangkan gaˈ iyan niyaˈ nengge meˈ batu pinagbangkat-bangkatin dem puweblobi iyan. Duk kēmon kaˈam maglahat luˈu diyalemin, papateyde du. Umantag du inin si kaˈam peggeˈ gaˈ pegmasibi waktu pamakite Tuhan aseˈne si kaˈamin.”
44 e vão arrasar você e matar todos os seus moradores. Não deixarão pedra sobre pedra, porque você não reconheceu o tempo em que Deus veio visitá-la.
45 Manjari pagtekka si Isa dem puweblo Awrusalam, paˈasek iye pī dem langgal hadjehin duk binudjew weˈ ne meˈ aˈa magdagang-dagang malaˈihin
45 Depois, entrando no templo, Jesus começou a expulsar os que ali vendiam,
46 duk paˈinne si siye, “Tasulat dem kitab, paˈin Tuhanin, ‘Lumaˈkun inēnan du lumaˈ pangampunan.’ Saguwaˈ kaˈam,” paˈin si Isa, “hininang weˈ bi lumaˈ Tuhanin kuweˈ lumaˈ patapukan meˈ aˈa panangkew.”
46 dizendo-lhes:
47 Magtoloˈ si Isa ellew-ellew dem langgal hadjehin. Meˈ nakuraˈ meˈ imamin duk meˈ guru si saraˈ āgamahin duk sampay meˈ aˈa mabangsahanin miha-miha lān supaya si Isa tapapateyde.
47 Diariamente, Jesus ensinava no templo. Os principais sacerdotes, os escribas e os maiorais do povo procuravam tirar-lhe a vida,
48 Saguwaˈ gaˈ niyaˈ tahinangde peggeˈ kēmon aˈahin sinna teˈed pakale si meˈ bissānen.
48 mas não achavam uma forma de fazer isso, porque todo o povo, ao ouvi-lo, era cativado por ele.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.