Lucas 14
Yakan Bible (YKA_WBT) vs NAA
1 Dambuwaˈ ellew liˈi, pī si Isa mangan si lumaˈ dambuwaˈ nakuraˈ meˈ Pariseohin. Paglaˈi iye, pinateng-patengan iye weˈ meˈ aˈa malaˈihin.
1 Num sábado, ao entrar Jesus na casa de um dos principais fariseus para tomar uma refeição, eles o estavam observando.
2 Niyaˈ laˈi aˈa saki, bahaˈ lengngennen duk pusuˈnen.
2 E eis que diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Tinilew weˈ si Isa meˈ guru si saraˈ āgamahin duk meˈ Pariseohin, paˈinne, “Ngalanggalan saraˈ ke magpakoleˈ si ellew liˈihin atawa gaˈi?”
3 Então Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou:
4 Saguwaˈ gaˈ siye nambung. Manjari inantan weˈ si Isa aˈa masakihin duk pinakoleˈ weˈ ne, ubus bu pinapoleˈ ne weˈ ne.
4 Eles, porém, não disseram nada. Então Jesus pegou na mão daquele homem, curou-o e o mandou embora.
5 Ubus miyaˈan, tilewne meˈ aˈahin, paˈinne, “Ine hinangbi bang upama niyaˈ anakbi atawa sapiˈbi laboˈ dem kupung baytu ellew liˈi? Araˈ-araˈku asal magtawus kaˈam pī nabang iye bisan ne ellew liˈi.”
5 A seguir, Jesus lhes perguntou:
6 Gaˈ ne siye kapanganjawab.
6 A isto nada puderam responder.
7 Tapandoga si Isa meˈ aˈa tabatikin, weˈ peneˈde meˈ paningkoloˈan para si meˈ mabangsahanin. Hangkan inakahan siye weˈ ne dambuwaˈ dalilan, paˈinne,
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, Jesus contou-lhes uma parábola:
8 “Bang kew tabatik pī si pagkawinan, daˈa kew ningkoloˈ si paningkoloˈan para si meˈ mabangsahanin. Kaw-kaw pe niyaˈ bangsahan amban kaˈu tabatik.
8 — Quando alguém convidá-lo para um casamento, não sente no lugar de honra, pois pode haver um convidado mais importante do que você.
9 Bu ne pī dapuˈ pagkādjaˈanin duk magpaˈin si kaˈu, ‘Palinda be kew. Ambat aˈa inin ningkoloˈ luˈu.’ Manjari iyaˈ kew bu subey ne kew ningkoloˈ si tindakan.
9 Então aquele que convidou os dois dirá a você: “Dê o lugar a este aqui.” Então você irá, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Saguwaˈ bang kew tabatik, ningkoloˈ kew si tindakan, duk pagpī dapuˈ pagkādjaˈanin, paˈinne du si kaˈu, ‘Bagay, daˈa kew ningkoloˈ luˈu. Pī kew pakōkan.’ Manjari takite du weˈ meˈ sinduwe tabatikin weˈ pinahadje kew.
10 Pelo contrário, quando alguém convidá-lo, vá sentar no último lugar, para que, quando vier aquele que o convidou, diga a você: “Amigo, venha sentar num lugar melhor.” Isso será uma honra para você diante de todos os demais convidados.
11 Peggeˈ sine-sine mahadje dine, pinadiyawaˈ du. Duk sine-sine madiyawaˈ dine, pinahadje du.”
11 Porque todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Manjari paˈin si Isa si aˈa makabatik iyehin, “Na, kaˈu isab, bagay, bang kew ngahinang pagjamu-jamuhan, daˈa iye batikun meˈ bagaynun atawa meˈ pungtinaˈinun atawa meˈ usbanun, atawa meˈ saweˈnu magtapit lumaˈ madayahanin. Peggeˈ bang siye binatiknun, batikde du kew isab iyan bang siye magkādjaˈan. Manjari tatumbasande hininangnu si siyehin.
12 Depois Jesus disse ao que o havia convidado:
13 Saguwaˈ bang kew ngahinang pagjamu-jamuhan, iye batikun meˈ aˈa mamiskinin, makukuˈin, mapengkaˈin, duk mapessekin.
13 Pelo contrário, ao dar um banquete, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos,
14 Bang inin hinangnu, kēgan du kew iyan manamal peggeˈ gaˈi kew katumbasande. Tuhanin manumbasan kaˈuhin si ellew dambuli bang pinakellum ne balik meˈ aˈa mabentelin.”
14 e você será bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensá-lo. A sua recompensa você receberá na ressurreição dos justos.
15 Dangan meˈ mamangan malaˈihin, pagkalene meˈ binissā si Isa miyaˈan, paˈinne, “Asal kēgan paˈin aˈa mamangan si pagjamu-jamuhan dem pagbayaˈan Tuhanin.”
15 Ao ouvir tais palavras, um dos que estavam à mesa com Jesus lhe disse: — Bem-aventurado aquele que participar do banquete no Reino de Deus.
16 Manjari inakahan iye weˈ si Isa dambuwaˈ dalilan, paˈinne, “Niyaˈ aˈa bakas magpanyap pagjamu-jamuhan hadje duk ekka tabatiknen.
16 Jesus, porém, respondeu:
17 Pagtekka ellew pagjamu-jamuhin, dinaˈak weˈ ne daraˈakannen pī si meˈ tabatiknen moˈo bissā, pinaˈin, ‘Dayiˈ ne kaˈam, panyap ne kēmon.’
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: “Venham, porque tudo já está preparado.”
18 Saguwaˈ saliˈ-saliˈ siye kēmon magtubad. Paˈin tagnaˈ papīhannen, ‘Gaˈi ku tapī peggeˈ bakas ku makabelli bulak duk subey dahuˈ payamanku pī. Daˈa ku puggutanun.’
18 Mas todos eles, um por um, começaram a apresentar desculpas. O primeiro disse: “Comprei um campo e preciso ir vê-lo; peço que me desculpe.”
19 Duk paˈin dambuwaˈin, ‘Bakas ku makabelli sapiˈ sampūˈ kayuˈ duk tiyaˈ ku dahuˈ pī nginaman siye bang kapagbadjaˈan ke. Daˈa ku hadja puggutanun.’
19 Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; peço que me desculpe.”
20 Duk paˈin dambuwaˈin, ‘Baˈahu du ku bakas kinawin, hangkan gaˈi ku tapiyu.’
20 E outro disse: “Casei-me e, por isso, não posso ir.”
21 Manjari hap lumaˈ ne daraˈakanin duk inakahan weˈ ne amunen. Astel teˈed amunen pagkalene miyaˈan duk paˈinne si daraˈakannen, ‘Pakale kew, pī kew palakkes si meˈ kalsara duk si meˈ kalān-lānan tuˈu si lahat inin, duk boˈohun pitu meˈ mamiskinin, meˈ makukuˈin, meˈ mapessekin, duk meˈ mapengkaˈin.’
21 — O servo voltou e, contou tudo ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: “Saia depressa para as ruas e becos da cidade e traga para cá os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 Gaˈ tiggel tekka ne balik daraˈakanin duk paˈinne si amunen, ‘Bakas hinangku ne pangandaˈakannun, Tuwan, saguwaˈ niyaˈ pe lugal.’
22 Mais tarde, o servo lhe disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, e ainda há lugar.”
23 Manjari paˈin amuhin si daraˈakannen, ‘Pī kew si meˈ kalān-lānan mapadiyataˈin duk si meˈ lahat diyalemin duk buyuˈ-buyuˈun meˈ aˈahin nuhut pitu supaya pennoˈ lumaˈkun.
23 Então o senhor disse ao servo: “Saia pelos caminhos e atalhos e obrigue todos a entrar, para que a minha casa fique cheia.
24 Peggeˈ akahante kaˈam,’ paˈinne, ‘gaˈ niyaˈ meˈ aˈa tabatikku dehelluhin makakinam kinakan pinanyapkun.’”
24 Porque digo a vocês que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.”
25 Palanjal ne isab si Isa si palengngananne duk banes teˈed aˈa nuhut iye. Manjari paharap iye si siye duk paˈinne,
25 Grandes multidões acompanhavam Jesus, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 “Bang niyaˈ aˈa pitu mabayaˈ patindeg si aku, subey lasane si akuhin hadje amban lasane si saˈi-samanen, duk si anak-andanen, duk si meˈ pungtinaˈinen lella-dende. Duk bisan lasane si dinen subey gaˈi pahadje amban lasane si akuhin. Bang gaˈi du kuweˈ inin, gaˈi iye makajari tindegku.
26 — Se alguém vem a mim e não me ama mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua mulher, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Duk subey iye maglillaˈ nandal kabinasahan duk bisan pe pinapatey sabab panuhutne akuhin. Dalilnen, kuweˈ iye moˈo olom pamapateyan iyehin. Bang gaˈi iye maglillaˈ bu nuhut aku, gaˈi iye makajari tindegku.
27 E quem não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Bang niyaˈ kaˈam mabayaˈ matengge lumaˈ hadje, ningkoloˈ dahuˈ kaˈam ngalkulane bang piye gastubin, supaya kataˈuhanbi bang araˈ-araˈ takoleˈbi du ke ngagastuhan sampay ubus atawa gaˈi.
28 Pois qual de vocês, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Peggeˈ bang gaˈi kalkulabi dahuˈ, pagtumengge ne meˈ olomnen bu gaˈ niyaˈ pangubusbi, ujudnen kēmon mangite miyaˈan ngahinang kaˈam hadja dagey.
29 Para não acontecer que, tendo lançado os alicerces e não podendo terminar a construção, todos os que a virem zombem dele,
30 Paˈinde, ‘Aˈa inin takoleˈne nagnaˈan lumaˈnen matengge saguwaˈ gaˈi taˈubusne.’
30 dizendo: “Este homem começou a construir e não pôde acabar.”
31 Atawa bang saˈupama niyaˈ sultan sōng pī magbonoˈ duk sultan seddili, ningkoloˈ iye mikil-mikil dahuˈ bang araˈ-araˈ makaˈatu ke iye duk tindegne sampūˈ ngibuhin magbonoˈ duk sultan duwempūˈ ngibu tindegnen.
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Bang araˈ-araˈ gaˈi iye makaˈatu, na, tala pe kuntaranen, ngandaˈak ne iye meˈ aˈane pī pasampang moˈo bissā weˈ mabayaˈ ne iye maghāp.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Damikkiyan isab kaˈam,” paˈin si Isa, “pikil-pikilun bi dahuˈ peggeˈ bang gaˈi du kaˈam maglillaˈ nayikutan kēmonbin, gaˈi kaˈam makajari tindegku.”
33 Assim, pois, qualquer um de vocês que não renuncia a tudo o que tem não pode ser meu discípulo.
34 Magdalilan ne isab si Isa, paˈinne, “Kataˈuhanbi du weˈ asinin asal hāp. Saguwaˈ bang asinin gaˈ ne niyaˈ lessane, gaˈi ne maˈasin balik.
34 — O sal é certamente bom; mas, se o sal se tornar insípido, como lhe restaurar o sabor?
35 Gaˈ ne niyaˈ kagunahanne. Gaˈi bisan taguna pagpalemmek bulak. Saguwaˈ ilakasan hadja weˈ aˈa. Na,” paˈin si Isa, “amey-amey pakalehun bi bang niyaˈ pinaˈin si kaˈam.”
35 Não presta mais nem para a terra nem para o monte de estrume; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.