Lucas 14

Yakan Bible (YKA_WBT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Dambuwaˈ ellew liˈi, pī si Isa mangan si lumaˈ dambuwaˈ nakuraˈ meˈ Pariseohin. Paglaˈi iye, pinateng-patengan iye weˈ meˈ aˈa malaˈihin.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Niyaˈ laˈi aˈa saki, bahaˈ lengngennen duk pusuˈnen.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Tinilew weˈ si Isa meˈ guru si saraˈ āgamahin duk meˈ Pariseohin, paˈinne, “Ngalanggalan saraˈ ke magpakoleˈ si ellew liˈihin atawa gaˈi?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Saguwaˈ gaˈ siye nambung. Manjari inantan weˈ si Isa aˈa masakihin duk pinakoleˈ weˈ ne, ubus bu pinapoleˈ ne weˈ ne.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Ubus miyaˈan, tilewne meˈ aˈahin, paˈinne, “Ine hinangbi bang upama niyaˈ anakbi atawa sapiˈbi laboˈ dem kupung baytu ellew liˈi? Araˈ-araˈku asal magtawus kaˈam pī nabang iye bisan ne ellew liˈi.”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Gaˈ ne siye kapanganjawab.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Tapandoga si Isa meˈ aˈa tabatikin, weˈ peneˈde meˈ paningkoloˈan para si meˈ mabangsahanin. Hangkan inakahan siye weˈ ne dambuwaˈ dalilan, paˈinne,
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Bang kew tabatik pī si pagkawinan, daˈa kew ningkoloˈ si paningkoloˈan para si meˈ mabangsahanin. Kaw-kaw pe niyaˈ bangsahan amban kaˈu tabatik.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Bu ne pī dapuˈ pagkādjaˈanin duk magpaˈin si kaˈu, ‘Palinda be kew. Ambat aˈa inin ningkoloˈ luˈu.’ Manjari iyaˈ kew bu subey ne kew ningkoloˈ si tindakan.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Saguwaˈ bang kew tabatik, ningkoloˈ kew si tindakan, duk pagpī dapuˈ pagkādjaˈanin, paˈinne du si kaˈu, ‘Bagay, daˈa kew ningkoloˈ luˈu. Pī kew pakōkan.’ Manjari takite du weˈ meˈ sinduwe tabatikin weˈ pinahadje kew.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Peggeˈ sine-sine mahadje dine, pinadiyawaˈ du. Duk sine-sine madiyawaˈ dine, pinahadje du.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Manjari paˈin si Isa si aˈa makabatik iyehin, “Na, kaˈu isab, bagay, bang kew ngahinang pagjamu-jamuhan, daˈa iye batikun meˈ bagaynun atawa meˈ pungtinaˈinun atawa meˈ usbanun, atawa meˈ saweˈnu magtapit lumaˈ madayahanin. Peggeˈ bang siye binatiknun, batikde du kew isab iyan bang siye magkādjaˈan. Manjari tatumbasande hininangnu si siyehin.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Saguwaˈ bang kew ngahinang pagjamu-jamuhan, iye batikun meˈ aˈa mamiskinin, makukuˈin, mapengkaˈin, duk mapessekin.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Bang inin hinangnu, kēgan du kew iyan manamal peggeˈ gaˈi kew katumbasande. Tuhanin manumbasan kaˈuhin si ellew dambuli bang pinakellum ne balik meˈ aˈa mabentelin.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Dangan meˈ mamangan malaˈihin, pagkalene meˈ binissā si Isa miyaˈan, paˈinne, “Asal kēgan paˈin aˈa mamangan si pagjamu-jamuhan dem pagbayaˈan Tuhanin.”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Manjari inakahan iye weˈ si Isa dambuwaˈ dalilan, paˈinne, “Niyaˈ aˈa bakas magpanyap pagjamu-jamuhan hadje duk ekka tabatiknen.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Pagtekka ellew pagjamu-jamuhin, dinaˈak weˈ ne daraˈakannen pī si meˈ tabatiknen moˈo bissā, pinaˈin, ‘Dayiˈ ne kaˈam, panyap ne kēmon.’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Saguwaˈ saliˈ-saliˈ siye kēmon magtubad. Paˈin tagnaˈ papīhannen, ‘Gaˈi ku tapī peggeˈ bakas ku makabelli bulak duk subey dahuˈ payamanku pī. Daˈa ku puggutanun.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Duk paˈin dambuwaˈin, ‘Bakas ku makabelli sapiˈ sampūˈ kayuˈ duk tiyaˈ ku dahuˈ pī nginaman siye bang kapagbadjaˈan ke. Daˈa ku hadja puggutanun.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Duk paˈin dambuwaˈin, ‘Baˈahu du ku bakas kinawin, hangkan gaˈi ku tapiyu.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Manjari hap lumaˈ ne daraˈakanin duk inakahan weˈ ne amunen. Astel teˈed amunen pagkalene miyaˈan duk paˈinne si daraˈakannen, ‘Pakale kew, pī kew palakkes si meˈ kalsara duk si meˈ kalān-lānan tuˈu si lahat inin, duk boˈohun pitu meˈ mamiskinin, meˈ makukuˈin, meˈ mapessekin, duk meˈ mapengkaˈin.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Gaˈ tiggel tekka ne balik daraˈakanin duk paˈinne si amunen, ‘Bakas hinangku ne pangandaˈakannun, Tuwan, saguwaˈ niyaˈ pe lugal.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Manjari paˈin amuhin si daraˈakannen, ‘Pī kew si meˈ kalān-lānan mapadiyataˈin duk si meˈ lahat diyalemin duk buyuˈ-buyuˈun meˈ aˈahin nuhut pitu supaya pennoˈ lumaˈkun.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Peggeˈ akahante kaˈam,’ paˈinne, ‘gaˈ niyaˈ meˈ aˈa tabatikku dehelluhin makakinam kinakan pinanyapkun.’”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Palanjal ne isab si Isa si palengngananne duk banes teˈed aˈa nuhut iye. Manjari paharap iye si siye duk paˈinne,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Bang niyaˈ aˈa pitu mabayaˈ patindeg si aku, subey lasane si akuhin hadje amban lasane si saˈi-samanen, duk si anak-andanen, duk si meˈ pungtinaˈinen lella-dende. Duk bisan lasane si dinen subey gaˈi pahadje amban lasane si akuhin. Bang gaˈi du kuweˈ inin, gaˈi iye makajari tindegku.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Duk subey iye maglillaˈ nandal kabinasahan duk bisan pe pinapatey sabab panuhutne akuhin. Dalilnen, kuweˈ iye moˈo olom pamapateyan iyehin. Bang gaˈi iye maglillaˈ bu nuhut aku, gaˈi iye makajari tindegku.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Bang niyaˈ kaˈam mabayaˈ matengge lumaˈ hadje, ningkoloˈ dahuˈ kaˈam ngalkulane bang piye gastubin, supaya kataˈuhanbi bang araˈ-araˈ takoleˈbi du ke ngagastuhan sampay ubus atawa gaˈi.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Peggeˈ bang gaˈi kalkulabi dahuˈ, pagtumengge ne meˈ olomnen bu gaˈ niyaˈ pangubusbi, ujudnen kēmon mangite miyaˈan ngahinang kaˈam hadja dagey.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Paˈinde, ‘Aˈa inin takoleˈne nagnaˈan lumaˈnen matengge saguwaˈ gaˈi taˈubusne.’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Atawa bang saˈupama niyaˈ sultan sōng pī magbonoˈ duk sultan seddili, ningkoloˈ iye mikil-mikil dahuˈ bang araˈ-araˈ makaˈatu ke iye duk tindegne sampūˈ ngibuhin magbonoˈ duk sultan duwempūˈ ngibu tindegnen.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Bang araˈ-araˈ gaˈi iye makaˈatu, na, tala pe kuntaranen, ngandaˈak ne iye meˈ aˈane pī pasampang moˈo bissā weˈ mabayaˈ ne iye maghāp.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Damikkiyan isab kaˈam,” paˈin si Isa, “pikil-pikilun bi dahuˈ peggeˈ bang gaˈi du kaˈam maglillaˈ nayikutan kēmonbin, gaˈi kaˈam makajari tindegku.”
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Magdalilan ne isab si Isa, paˈinne, “Kataˈuhanbi du weˈ asinin asal hāp. Saguwaˈ bang asinin gaˈ ne niyaˈ lessane, gaˈi ne maˈasin balik.
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Gaˈ ne niyaˈ kagunahanne. Gaˈi bisan taguna pagpalemmek bulak. Saguwaˈ ilakasan hadja weˈ aˈa. Na,” paˈin si Isa, “amey-amey pakalehun bi bang niyaˈ pinaˈin si kaˈam.”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.