Atos 27
Yakan Bible (YKA_WBT) vs NVT
1 Sakaliˈ pagsukatanden weˈ patulak kami hap lahat Italiya, sinōngan ne weˈ de si Paul duk meˈ pilisu sinduwehin pī si antanan Juliyus, dambuwaˈ meˈ kapitan si kumpaniya meˈ sundalu bangsa Roma inēnan “Kumpaniya Sultan Nakuraˈin.”
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Pasakey kami si dambuwaˈ kappal amban Adaramittu, tulaknen hap meˈ kalahatan laˈi si lahat Asiya. Manjari patulak ne kami. Nuhut kami isab si Aristarkus, aˈa Makedoniya maglahat laˈi si Tessalonika.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Pagsasumuhin tekka kami laˈi si Sidon. Hāp isab mātabat Juliyusin pu si Paul. Pinasagadan weˈ ne si Paul pī nindew meˈ bagayne si lahat Sidon miyaˈan, supaya iye tatabangande ine-ine sukal si iye.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Patulak kami amban Sidon, duk nusul kami pūˈ Kiprusin paˈellig-ellig peggeˈ pasumbal baliyuhin.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Ubus palabey kami tapit si lahat Kilikiya duk Pampiliya, manjari tekka kami si Mira, puweblo laˈi si lahat Likiyas, duk duwaˈi kami laˈi.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Niyaˈ kappal takite kapitanin laˈi amban puweblo Iskandal sōng patulak hap Italiya duk pinasakey kami weˈ ne laˈi.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Lomboy teˈed duk hunit lengngan kamihin bang piyem bahangi, sampay tekka kami tapit si puweblo Kinidus. Manjari peggeˈ pales baliyu mapasumbalin, gaˈi kami sumōng pī; hangkan padiyaˈut kami tudju Tōng Salmone bu paˈellig kami si dambiyaˈ pūˈ Kerete.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Nusul-nusul higad kami duk bisan kami kahunitan ujud tekka kami si dungguˈan inēnan bang si bissāte, ‘Meˈ Dungguˈan Hāp.’ Gaˈi du miyaˈan tala amban puweblo Laseya.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Peggeˈ tiggel-tiggel ne kami miyaˈan si lān, siya-siya ne bang palanjal pe kami peggeˈ baytu habagat ne. Sinessaˈan meˈ aˈahin weˈ si Paul, paˈinne,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “Meˈ bagay, pandogahanku weˈ tulakte bi amban inin asal siya-siya. Kaw kappalin duk duwaˈanin lepas duk sampay umulin.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Saguwaˈ kapitan meˈ sundaluhin, kinahagad pe weˈ ne pinaˈin kapitan kappalin duk dapuˈnen amban pinaˈin si Paulin.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Padungguˈan miyaˈan gaˈi hāp padehengan bang baytu habagat hangkan kaˈekkahanin mabayaˈ ne patulak ngapas Penisiya duk pinalabey dahuˈ habagatin laˈi. Penisiya īˈ dambuwaˈ padungguˈ-dungguˈan laˈi si pūˈ Kerete gaˈi tewwaˈ baliyu.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Manjari, pagsakaliˈ nihup sātanin gaˈi du basag, kannal meˈ aˈahin hāp ne patulakan. Hangkan inonot ne weˈ de padiyataˈ gontengin duk patulak ne kami nusul-nusul pūˈ Kerete miyaˈan.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Saguwaˈ gaˈ du tiggel, nihup ne baliyu mabasagin amban higad.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Tewwaˈ baliyu kappalin duk peggeˈ gaˈi sumampang kappalin si baliyu, pinasagadan ne hadja weˈ kami kappalin boˈo baliyuhin.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Ujudnen umellig kami si dambiyaˈ pūˈ Kauda, pūˈ dikiˈ-dikiˈ. Duk laˈi, bisan kami kahunitan, tapahaget weˈ kami buti bakas tinundan-tundanin.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Pinasakat weˈ de butihin diyataˈ kappal ubus bu ileges weˈ de baran kappalin duk ingket duk gaˈi kepak. Ilebbes isab weˈ de banugin peggeˈ tinalew siye kaw sumanglad kappalin pī si tebbahan tapit laˈi si Libiya. Duk pinasagadan ne weˈ de kappalin boˈo baliyu.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Basag pe teˈed badjuhin hangkan pagsasumuhin nagnaˈ ilaboˈ weˈ de dem tahik meˈ duwaˈan kappalin.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Katellum bahanginen, tinimanan weˈ de sinduwe meˈ kapanyapan kappalin ilaboˈ magdem tahik.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Duk bang piyem bahangi gaˈ niyaˈ takite kami mata ellew atawa poteˈan. Duk gaˈ paluggaˈ baliyu mapalesin. Gaˈ ne teˈed kami ngase-ngase weˈ timbul pe kami.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Manjari, peggeˈ tiggel-tiggel ne gaˈ niyaˈ meˈ aˈahin makaˈakan, nengge si Paul si tengngaˈde duk paˈinne si siye, “Meˈ bagay, bang pakalebi siˈ ku miyaˈan, gaˈ siˈ kite bi tumulak amban pūˈ Kerete. Duk gaˈi siˈ kite bi magkatiksaˈan duk kalepasan.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Saguwaˈ kuweˈitu junjungku si kaˈam, papagenun bi ateybin. Gaˈ du kaˈam iyan niyaˈ magmula. Luwal hadja kappalin malepasin.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Peggeˈ dibuhiˈ,” paˈin si Paul, “niyaˈ pabagala si aku dambuwaˈ malaˈikat amban Tuhan sinambahayangkun duk sukuˈ si iye ku.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Paˈin malaˈikatin si aku, ‘Daˈa kew talew, Paul. Subey du kew humarap si Sultan Nakuraˈin. Duk hawal kahāp Tuhan si kaˈuhin, sampay meˈ saweˈnu si kappal inin ellum du.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Hangkan meˈ bagay,” paˈin si Paul, “papagenun bi ateybin. Peggeˈ ngandel ku si Tuhan weˈ tuman du bakas pinaˈin si aku miyaˈan.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Saguwaˈ taboˈo baliyu du kite bi sumanglad si dambuwaˈ pūˈ.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Kasampūˈ duk ampat sangemnen kemuwe tagnaˈ badju miyaˈan, laˈi pe kami taboˈo-boˈo weˈ baliyuhin si diyaˈut tahik Adariya. Pagsōng nengaˈ bahangi ne, meˈ maghinang si kappalin, talessa-lessade weˈ tapit ne kami si higad.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Hangkan matuntun siye ingket iningketan bohat si tuggune supaya kataˈuhan bang saˈingge laleman tahikin. Manjari lalemannen niyaˈ duwempūˈ deppe. Gaˈ du tiggel, pinatuntun ne isab weˈ de balik ingketin. Sampūˈ saˈ duk limen deppe lalemannen.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Talew siye kaw sumanglad kappalin pī si kabatuhan, hangkan ngalaboˈ siye ampat gonteng amban buliˈ kappalin. Duk māku-māku siye si Tuhan karayaw mura ne ellew.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Meˈ aˈa maghinang si kappalin sōng lahi amban kappal. Magmā-mā pī siye si mundaˈ kappalin ngalaboˈ meˈ gonteng bu iluklusan weˈ de ingket panowengan butihin duk pinatuntun weˈ de pī si tahik.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Saguwaˈ paˈin si Paul si kapitanin duk si meˈ sundaluhin, “Bang tahalaˈ meˈ aˈa iyan amban kappal, magmula kaˈam.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Hangkan kinehet weˈ meˈ sundaluhin ingket butihin duk ne humanut.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Pagsōng ellew ne, binuyuˈ-buyuˈ siye weˈ si Paul kēmon dinaˈak mangan. Paˈinne, “Sampūˈ ne duk ampat bahangi kuweˈitu pagsusebin. Gaˈ kaˈam bakas mangan ine-ine.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Hangkan junjungku si kaˈam, mangan kaˈam dahuˈ duk kaˈam makatatas. Peggeˈ gaˈ du kaˈam iyan niyaˈ magmula.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Ubus miyaˈan bissāne, ngeddoˈ si Paul pan duk magpasalamat iye si Tuhan si matahande kēmon. Ubus bu kinepak-kepak weˈ ne panin bu mangan.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Manjari ngahaget ne ateyden duk mangan isab siye kēmon.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Niyaˈ kami duwe hatus duk pitumpūˈ duk ennem meˈ aˈa dem kappalin.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Pagmakaˈakan ne siye kēmon, duk esso ne, ilaboˈ weˈ de buwas tiriguhin dem tahik supaya ngalampung kappalin.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Pagellew ne, gaˈ takilalede bang pūˈ ine takitede matapit miyaˈan, saguwaˈ niyaˈ takitede tahik paloˈok taga umus si higad. Iye pikilanden, bang makajari, pasangladde kappalin laˈi si umus miyaˈan.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Hangkan kinehet weˈ de ingket meˈ gontengin duk inambanan ne dem tahik. Ilekkahan isab weˈ de ingket pamekkes bansān kappalin. Ubus bu pinatengge weˈ de banug si mundaˈin duk binoˈo ne weˈ baliyu kappalin tudju higad.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Saguwaˈ niyaˈ talanggalde kababewan manjari sumanglad kappalin laˈi. Mundaˈ kappalin masumangladin duk gaˈi ne umusaˈ, saguwaˈ buliˈnen jadjag weˈ basag goyakin.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Pikilan meˈ sundaluhin papateyde meˈ pilisuhin kēmon, supaya gaˈ niyaˈ lumangi pī si higad paleppa.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Saguwaˈ kapitanin gaˈi mabayaˈ weˈ niyaˈ umantag pu si Paul. Hangkan pinages weˈ ne meˈ sundaluhin, gaˈi dinaˈak hininang tapikilde miyaˈan. Bisan miyaˈan, dinaˈak pe weˈ ne kēmon meˈ mataˈu mapalangihin patugpaˈ dehellu duk palangi ne pī si higad.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Meˈ sinduwehin dinaˈak paturul maggampalan diyataˈ meˈ papan-papan atawa meˈ kayu mapolong amban kappalin. Kuweˈ miyaˈan katimbul kamihin kēmon pī si higad.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.