Atos 21
Yakan Bible (YKA_WBT) vs VC
1 Manjari nabiyaˈ ne kami si meˈ aˈa Epesus miyaˈan duk patulak ne kami. Manalus kami tudju Kos. Pagellew dambuwaˈ tekka kami si Rodos, duk billaˈi palanjal kami hap Patara.
1 Depois de nos separarmos dele, embarcamos e fomos em direção a Cós, e no dia seguinte a Rodes e dali a Pátara.
2 Laˈi si Patara ngasuwaˈ kami kappal sōng patulak hap Penisiya. Pasakey kami laˈi duk nuhut ne kami patulak.
2 Encontramos aí um navio que ia partir para a Fenícia. Entramos e seguimos viagem.
3 Pagkite kami ne pūˈ Kiprusin, palabey kami duk si bibangan kami pūˈ miyaˈan bu palanjal kami tudju Siriya. Laˈi si lahat Tiros pinaduwaˈi meˈ duwaˈan kappalin hangkan duwaˈi kami laˈi.
3 Quando estávamos à vista de Chipre, deixando-a à esquerda, continuamos rumo à Síria e aportamos em Tiro, onde o navio devia ser descarregado.
4 Ngasuwaˈ kami laˈi meˈ tindeg si Isa duk patennaˈ kami si siye da simana. Peggeˈ bakas siye pinahātihan weˈ Niyawa Tuhanin, hangkan inakahan weˈ de si Paul gaˈi iye dinaˈak palaˈus hap Awrusalam.
4 Como achássemos uns discípulos, detivemo-nos com eles por sete dias. Eles, sob a inspiração do Espírito, aconselhavam Paulo que não subisse a Jerusalém.
5 Pagtaˈabut ne ellew patahalaˈ kamihin, tinuhutan kami weˈ de kēmon paluwas amban puweblo binoˈo meˈ andaden duk meˈ anakden. Manjari nengge kami kēmon duk tuˈut kamihin si tapiyan māku-māku si Tuhan.
5 Mas, passados que foram esses dias, partimos e seguimos a nossa viagem. Todos eles com suas mulheres e filhos acompanharam-nos até fora da cidade. Ajoelhados na praia, fizemos a nossa oração.
6 Ubus magtabiyaˈ ne kami duk pasakey ne kami si kappal. Siye hap lumaˈ ne balik.
6 Despedimo-nos então e embarcamos, enquanto eles voltaram para suas casas.
7 Patulak kami amban Tiros hap Tolemas. Pagtekka kami laˈi, sinagina weˈ kami meˈ pagkasi kami tindeg si Isa malaˈihin duk laˈi kami si siye da ellew.
7 Navegando, fomos de Tiro a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos, passando um dia com eles.
8 Pagsasumuhin patulak ne isab kami duk tekka kami si Kesarea. Hap pī kami si lumaˈ si Pilip, aˈa bahannen magmahalayak-mahalayak aka-aka mahāp sabab si Isahin. Patennaˈ kami laˈi si iye. Si Pilip inin dambuwaˈ hep amban meˈ aˈa pituˈ tapeneˈ laˈi si Awrusalam magbahagiˈ-bahagiˈ sīn paggastuhin matuˈuhin.
8 Partindo no dia seguinte, chegamos a Cesaréia e, entrando na casa de Filipe, o Evangelista, que era um dos sete {diáconos}, ficamos com ele.
9 Niyaˈ ampat anakne budjang magpalataˈ bissā Tuhanin.
9 Tinha quatro filhas virgens que profetizavam.
10 Paglaˈi ne kami bang piyem bahangi, niyaˈ tekka pī dambuwaˈ aˈa amban lahat Yahudiya inēnan Agabus. Magpalataˈ du isab iye bissā Tuhanin.
10 Já estávamos aí fazia alguns dias, quando chegou da Judéia um profeta, chamado Ágabo.
11 Pī iye si kami duk ineddoˈ weˈ ne kandit si Paulin, bu ne mugung di bettisnen duk tangannen duk kanditin. Ubus paˈin Agabus, “Iye inin lapal amban Niyawa Sutsihin: Dapuˈ kandit inin iningketan du isab kuweˈ inin weˈ meˈ Yahudi si Awrusalamin duk sōngande du iye pī si antanan meˈ aˈa bangsa seddilihin.”
11 Veio ter conosco, tomou o cinto de Paulo e, amarrando-se com ele pés e mãos, disse: Isto diz o Espírito Santo: assim os judeus em Jerusalém ligarão o homem a quem pertence este cinto e o entregarão às mãos dos pagãos.
12 Pagkale kami pinaˈin Agabus inin, kami ne duk meˈ katindegan si Isa malaˈihin buyuˈ-buyuˈ kami si Paul gaˈi dinaˈak palaˈus hap Awrusalam.
12 A estas palavras, nós e os fiéis que eram daquele lugar, rogamos-lhe que não subisse a Jerusalém.
13 Saguwaˈ nambung si Paul, paˈinne, “Weˈey kaˈam iyan magtangis? Dukka teˈed ateykun weˈ bi. Maglillaˈ du ku dumaˈin hadja iningketan saguwaˈ bisan pe pinapatey laˈi si Awrusalam, basta sabab Panuhutankun si Isa.”
13 Paulo, porém, respondeu: Por que chorais e me magoais o coração? Pois eu estou pronto não só a ser preso, mas também a morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus.
14 Gaˈi teˈed iye takoleˈ kami mages, hangkan padeheng ne hadja kami duk paˈin kami, “Bayaˈ-bayaˈ Tuhanin ne.”
14 Como não pudéssemos persuadi-lo, desistimos, dizendo: Faça-se a vontade do Senhor!
15 Palabey bang piyem bahangi, magmemes kami duk palanjal ne kami hap Awrusalam.
15 Depois desses dias, terminados os preparativos, subimos a Jerusalém.
16 Niyaˈ meˈ tindeg si Isa si Kesareahin nuhut kami isab duk binoˈo kami weˈ de pī si lumaˈ si Manason peggeˈ laˈi padehengan kamihin. Si Manason inin aˈa Kiprus, duk dambuwaˈ iye amban meˈ tindeg si Isa tagnaˈley.
16 Foram também conosco alguns dos discípulos de Cesaréia, que nos levaram à casa de Menason de Chipre, um antigo discípulo em cuja casa nos devíamos hospedar.
17 Pagtekka kami laˈi si Awrusalam, kēgan teˈed meˈ katindegan si Isa malaˈihin nampang kami.
17 À nossa chegada em Jerusalém, os irmãos nos receberam com alegria.
18 Pagsasumuhin magtuhut kami duk si Paul pī nindew si Yakub. Laˈi du isab patipun meˈ bahiˈin.
18 No dia seguinte, Paulo dirigiu-se conosco à casa de Tiago, onde todos os anciãos se reuniram.
19 Sinagina si Paul weˈ de, ubus bu inaka-aka ne weˈ ne si siye kēmon meˈ bakas pinahinang Tuhan si iye diyalem meˈ kabangsahan seddilihin.
19 Tendo-os saudado, contou-lhes uma por uma todas as coisas que Deus fizera entre os pagãos por seu ministério.
20 Pagkalede inin, pinudji weˈ de Tuhanin. Manjari paˈinde pu si Paul, “Bagay, kataˈuhannu du weˈ ibuhan ne meˈ bangsate bi Yahudi masandel pu si Isahin. Bēbbegande teˈed saraˈ si Musahin.
20 Ouvindo isso, glorificaram a Deus e disseram a Paulo: Bem vês, irmão, quantos milhares de judeus abraçaram a fé sem abandonar seu zelo pela lei.
21 Bakas siye kaˈakahan sabab kaˈu, weˈ magtoloˈ koˈ kew si kēmon meˈ Yahudi maglahat si meˈ lahat kabangsahan seddilihin, weˈ gaˈi ne subey tuhutde saraˈ si Musahin. Paˈinnu koˈ weˈ gaˈi ne siye subey magislam meˈ anakden duk gaˈi ne siye subey nuhut meˈ kaˈaddatan bangsa Yahudihin.
21 Eles têm ouvido dizer de ti que ensinas os judeus, que vivem entre os gentios, a deixarem Moisés, dizendo que não devem circuncidar os seus filhos nem observar os costumes {mosaicos}.
22 Na, ine enteˈ subey hinangnu? Peggeˈ bugtuˈ takalede ne weˈ tiyaˈ ne kew tekka.
22 Que se há de fazer? Sem dúvida, saberão de tua chegada.
23 Hangkan hāp bang tuhutnu pinaˈin kami si kaˈu inin,” paˈin meˈ bahiˈin. “Niyaˈ tuˈu ampat aˈa bakas ngajanjiˈ si Tuhan duk sōng tambus ne janjiˈden.
23 Faze, pois, o que te vamos dizer. Temos aqui quatro homens que têm um voto.
24 Patuhut kew pī si siye si langgal hadjehin duk hinangun bi addat Yahudi pasal pagsutsihin. Bayedanun gastu pagkulubanden duk ne siye kapagkeke, tandaˈ weˈ tambus ne janjiˈde miyaˈan. Manjari bang hinangnu inin, kataˈuhan meˈ aˈahin du kēmon weˈ gaˈi toˈo meˈ takalede sabab kaˈuhin. Saguwaˈ kataˈuhande weˈ asal tuhutnu du saraˈ si Musahin.
24 Toma-os contigo, faze com eles os ritos da purificação e paga por eles {a oferta obrigatória} para que rapem a cabeça. Então todos saberão que é falso quanto de ti ouviram, mas que também tu guardas a lei.
25 Na, pasal meˈ aˈa bangsa seddili masandel pu si Isahin,” paˈinde, “bakas ne du siye paboˈohan kami sulat ngakahan siye weˈ subey siye gaˈi mangan ine-ine bakas paglamas si meˈ limbagan tuhan-tuhan, subey siye gaˈi mangan lahaˈ atawa hayep pikel, duk subey siye gaˈi magjina.”
25 Mas a respeito dos que creram dentre os gentios, já escrevemos, ordenando que se abstenham do que for sacrificado aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da fornicação.
26 Manjari binoˈo ne weˈ si Paul meˈ aˈa ampatin, duk pagsasumuhin pī ne siye magtuhut ngahinang meˈ addat Yahudi pasal pagsutsihin. Pagubus miyaˈan hinangde, pī si Paul si langgal mahadjehin magaka si meˈ imamin bang sumiyan tambus pagsutsiden duk bang sumiyan ne siye dangan-dangan magkuluban si Tuhan.
26 Então Paulo acompanhou aqueles homens no dia seguinte e, purificando-se com eles, entrou no templo e fez aí uma declaração do termo do voto, findo o qual se devia oferecer um sacrifício a favor de cada um deles.
27 Pagsōng ubus ne pitum bahangi pagsutsiden, niyaˈ meˈ Yahudi amban Asiya ngite si Paul laˈi dem langgal hadjehin. Kinawul weˈ de meˈ aˈa maˈekkahin duk siniggew weˈ de si Paul.
27 Ao fim dos sete dias, os judeus, vindos da Ásia, viram Paulo no templo e amotinaram todo o povo. Lançando-lhe as mãos,
28 Ngalingan siye papales, paˈinde, “O kaˈam meˈ aˈa Israˈilin, nabang kaˈam. Iye ne hep inin aˈa mangalatag kalahat-lahatanin magtoloˈ si kēmon aˈa. Meˈ panoloˈnen ngandiyawaˈan bangsaten bi duk saraˈ si Musahin duk sampay langgalte bi inin. Duk dagun,” paˈinde, “tiyaˈ pe isab niyaˈ boˈone meˈ aˈa dumaˈin Yahudi padiyalem pitu dem langgal, moˈo sammal pitu si panambahayangante bi masutsi inin.” (
28 gritavam: Ó judeus, valei-nos! Este é o homem que por toda parte prega a todos contra o povo, a lei e o templo. Além disso, introduziu até gregos no templo e profanou o lugar santo.
29 Paˈinde inin peggeˈ bakas takitede Toropimus, aˈa Epesusin, magtuhut duk si Paul laˈi si puweblo duk kannalde binoˈo iye weˈ si Paul dem langgal.)
29 É que tinham visto Trófimo, de Éfeso, com ele na cidade, e pensavam que Paulo o tivesse introduzido no templo.
30 Manjari, hewuhalaˈ dem tibuˈukan Awrusalamin sabab miyaˈan. Magubas meˈ aˈahin pī niggew si Paul duk ilalas iye weˈ de binoˈo paluwas amban langgal miyaˈan. Ubus magtawus tinambel weˈ de gawangin.
30 Alvoroçou-se toda a cidade com grande ajuntamento de povo. Agarraram Paulo e arrastaram-no para fora do templo, cujas portas se fecharam imediatamente.
31 Sābude sōng mamapatey si Paulin, tekka akahin pī si kelnel meˈ sundalu Romahin weˈ hewuhalaˈ ne tibuˈukan Awrusalamin.
31 Como quisessem matá-lo, o tribuno da coorte foi avisado de que toda Jerusalém estava amotinada.
32 Magtawus kelnelin moˈo meˈ tininti duk meˈ sundalu duk magdayiˈ-dayiˈ siye pī si antag pagsasewanin. Pagkite meˈ aˈahin kelnelin duk meˈ sundaluhin, padeheng ne siye ngalubakan si Paul.
32 Ele tomou logo soldados e oficiais e correu aos manifestantes. Estes, ao avistarem o tribuno e os saldados, cessaram de espancar Paulo.
33 Pī kelnelin patapit niggew si Paul duk dinaˈak weˈ ne kinarena duk duwe karena si meˈ sundalunen. Manjari tinilew weˈ ne meˈ aˈahin, paˈinne, “Sine aˈa inin duk ine dusenen?”
33 Aproximando-se então o tribuno, prendeu-o e mandou acorrentá-lo com duas cadeias. Perguntou então quem era e o que havia feito.
34 Niyaˈ amban dem kaˈekkahan aˈahin nganggasud nambung sa miyaˈan, sinduwehin isab nganggasud nambung sa inin. Hiyul manamal hangkan gaˈi kataˈuhan kelnelin bang ine teˈed maˈumantagin. Manjari dinaˈak weˈ ne si Paul binoˈo si meˈ sundalunen pī dem kutaˈ.
34 Na multidão todos gritavam de tal modo que, não podendo apurar a verdade por causa do tumulto, mandou que fosse recolhido à cidadela.
35 Laˈi pe hadja si Paul si haren kutaˈin, subey ne iye binengket weˈ meˈ sundaluhin hawal basag pagsōngad meˈ aˈahin.
35 Quando Paulo chegou às escadas, foi carregado pelos soldados, por causa do furor da multidão.
36 Peggeˈ paturul-turul hep siye pu si Paul duk nganggasud-nganggasud, paˈinde, “Papateyun bi iye.”
36 O povo o seguia em massa dizendo aos gritos: À morte
37 Pagsōng ne si Paul boˈode padiyalem pī dem kutaˈ, missā si Paul si kelnelin, paˈinne, “Makajari ke ku missā si kaˈu?” Nambung kelnelin, paˈinne, “Taˈu kew hatiˈ missā Girik?
37 Quando estava para ser introduzido na fortaleza, Paulo perguntou ao tribuno: É-me permitido dizer duas palavras? Este respondeu: Sabes o grego!
38 Bang kuweˈ iyan,” paˈinne pu si Paul, “dumaˈin kew hatiˈ aˈa Misil bakas mapakuntara si gubelno Romahin baˈahu miyaˈan duk mamoˈo meˈ mundu ampat ngibu magbessihin pī dem lahat makagindew-gindew?”
38 Não és tu, portanto, aquele egípcio que há tempos levantou um tumulto e conduziu ao deserto quatro mil extremistas?
39 “Dumaˈin,” paˈin si Paul. “Aku inin Yahudi. Inanakan ku laˈi si Tarsus si lahat Kilikiya. Aˈa amban lahat bangsahan ku inin. Pākuku si kaˈu, Kelnel, pabissāhun ku si meˈ aˈa inin.”
39 Paulo replicou: Eu sou judeu, natural de Tarso, na Cilícia, cidadão dessa ilustre cidade. Mas rogo-te que me permitas falar ao povo.
40 Dinaˈak ne si Paul weˈ kelnelin. Hangkan nengge iye diyataˈ haren duk ninyas iye duk tanganne si meˈ aˈahin duk siye pakale. Sakaliˈ ne siye padeheng maghidjul, missā si Paul si siye si bissāhan Hibrani.
40 O tribuno lho permitiu. Paulo, em pé nos degraus, acenou ao povo com a mão e se fez um grande silêncio. Falou em língua hebraica do seguinte modo:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.