1 Samuel 20

yer (YER) vs BKJ

Sair da comparação
1 Te uDawuda chər ka̱ aNayot ka̱ aRama ga atak aJonatan. Uza̱ ɓəp na pa̱, <<Iza̱ n nəm yà? Iza̱ mpat mi yà? N nəm mpat ûpo ɓu wa nsang kang uza̱ ɗom pa̱ ô gbá̱l mi yà?>>
1 E Davi fugiu de Naiote, em Ramá, e veio, e disse diante de Jônatas: O que eu fiz? Qual é a minha iniquidade? E qual é o meu pecado diante do teu pai para que ele busque a minha vida?
2 Te uJonatan là pa̱, << Pa ka̱t, mmaɓu kà̱ ngga nkú ka̱t. Dər, upo mi i yà kà̱ nnəm iya̱m iro ichumchum ka̱t te iɓwakan i va uza̱ i nəm mi nyi ka̱t ɗò ka̱t. Ka̱kul iza̱ kang uza̱ i bwam i va̱ ta̱ kà̱ mi yà? Iya̱m iro yà pa ka̱t.>>
2 E ele lhe disse: Deus o livre, tu não morrerás; eis que o meu pai não fará qualquer coisa grande ou pequena, mas isto ele me mostrará; e por que o meu pai esconderia esta coisa de mim? Não é assim.
3 Ǹnyi te, uDawuda sóng anung là pa̱, <<Upo ɓu nyinyi pa̱ kpátkpát pa̱ nna n yà ká̱ nchə̀r mba̱lba̱l kà̱ mpyal ɓu, te uza̱ là ishi wò pa̱, <A màl pa̱ uJonatan á nyi nnap va̱ ta ka̱t, ka̱t te i lak ìgwak a na.> Nva̱ uYawe wa yà ká̱ iriri kang na u yà ká̱ iriri te, ishimshe mi ká̱ ikú a ɓur ntong ashar.>>
3 E Davi também jurou e disse: O teu pai certamente sabe que encontrei graça em teus olhos; e ele disse: Que Jônatas não saiba disso, para que não esteja aflito; mas, verdadeiramente, como vive o SENHOR, e como vive a tua alma, não há nada além de um passo entre mim e a morte.
4 UJonatan là ûDawuda pa̱, <<Nkpaktak iya̱m va̱ u ɗom pa̱ n nəm a ɓu te, mi nənəm a ɓu.>>
4 Então disse Jônatas a Davi: O que quer que deseje a tua alma, eu mesmo farei por ti.
5 Te uDawuda là á na pa̱, <<Dər, ipin te mí ga nnəm nchang izər ngga ape apipe, kang a màl pa̱ n təm nrì iya̱m-nrì nzəng ká̱ uponzhi, ǹnyi te, re mi mbwam ka̱ ashe nzam a ga a chu arurong aga nra ngga nshatɗing kang.
5 E Davi disse a Jônatas: Eis que amanhã é lua nova, e eu não devo falhar em me assentar com o rei na refeição; mas deixa-me ir, para que eu possa me esconder no campo até o anoitecer do terceiro dia.
6 A yà pa̱ upo ɓu a lang mi te, là a na pa̱, <UDawuda chál mɓa̱r pa̱ ô ga nzhi wò ka̱ aBet-Lehem kəlak kang, ka̱kul nləfər ngga akum ìjili oza̱ ngga nza̱ ìzun nggo.>
6 Se o teu pai sentir mesmo a minha falta, então diz: Davi muito seriamente me pediu para sair para que pudesse correr até Belém, sua cidade; pois há lá um sacrifício anual para toda a família.
7 A yà pa̱ uza̱ là pa̱, <Dakdak,> te i nyám ɗak pa̱ uzwal ɓu yà ká̱ nɗaktak ka̱t. Ǹnyi te, a yà pa̱ uza̱ mən ìkum ká̱ ɓu te, ɓu nyi ɗak pa̱ uza̱ kà̱ nɗom nnəm iɓá̱ngɓa̱ng á mi.
7 Se ele disser assim: Está bem; o teu servo terá paz; mas se ele ficar muito nervoso, então esteja certo de que o mal está determinado por ele.
8 Mmaɓu te, wa nyám nnap nnəna̱n ûzwal ɓu, ka̱kul u yar nsar nnap-nlà ká̱ mi chit kà̱ mpyal aYawe. A yà pa̱ m pat te, wa gbá̱l mi ká̱ ishi ɓu. Sang kang ɓu na mi ka̱ ashe awó apo ɓu yà?>>
8 Portanto, tratarás com bondade o teu servo; pois trouxeste o teu servo a um pacto do SENHOR contigo; não obstante, se em mim houver iniquidade, mata-me tu mesmo; afinal por que deverias tu me levar ao teu pai?
9 UJonatan là pa̱, <<Pa ka̱t, ka̱ yà pa̱ n nyinyi pa̱ upo mi uwa ya ká̱ iɓá̱ngɓa̱ng iro ka̱kul ɓu te, ká̱ nlà a ɓu ka̱t ɗò?>>
9 E Jônatas disse: Longe esteja isto de ti; pois se eu soubesse com certeza que o mal estava determinado pelo meu pai sobre ti, não to diria eu?
10 UDawuda ɓəp uJonatan pa̱, <<A yà pa̱ upo ɓu ma̱n a ɓu ká̱ ìkum te, uda i là á mi yà?>>
10 Então disse Davi a Jônatas: Quem me contará? Ou, e se o teu pai te responder rudemente?
11 UJonatan là á na pa̱, <<Fa í ga ashe agbagba.>> Te oza̱ fa ga ashe agbagba.
11 E Jônatas disse a Davi: Vem e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 Te uJonatan là ûDawuda pa̱, <<N sóng anung kà̱ mpyal àYawe, Inan ìga aIsa̱rila, ká̱ awalang wanta̱ ìpin ka̱t te nlomo te, mi ɗak na n nyi nrəng nnàp àpo mi. A yà pa̱ uza̱ uwa ya ká̱ iya̱m iro ká̱ ìgwak ka̱ apal ɓu te, mi re ǹre mí là a ɓu.
12 E Jônatas disse a Davi: Ó SENHOR Deus de Israel, quando eu tiver sondado o meu pai a este respeito, amanhã, a qualquer hora, ou no terceiro dia, e eis que se houver bem para com Davi, e eu não to enviar, e to mostrar;
13 Ǹnyi te, a yà pa̱ upo mi uwa ɗom nnəm iya̱m iɓá̱ngɓa̱ng iro a ɓu te, re uYawe á nyán ká̱ uJonatan pa̱ gənggəng, a yà pa̱ n nyám ka̱ a ɓu ka̱t kang nre ɓu u ga ká̱ ikangkang. Te re uYawe á yà nzəng ká̱ ɓu wa nva̱ uza̱ ka̱ yà nzəng ká̱ upo mi á.
13 que o SENHOR assim o faça e muito mais a Jônatas; mas se aprouver ao meu pai fazer-te o mal, então eu to mostrarei, e te mandarei embora, para que possas ir em paz; e o SENHOR esteja contigo, como tem estado com o meu pai.
14 Ǹnyi te, nyám ikin ikúrkùr ka̱t á mi wa ikin aYawe a yà pa̱ n na n yà ká̱ irirì á, na kang mmá gba̱l mi ka̱t.
14 E tu não somente demonstrarás a bondade do SENHOR enquanto eu ainda viver, para que eu não morra;
15 Awalang va̱ uYawe á zhì nkpaktak okpa ìkum aDawuda ka̱ apambin te, kang wa re nyám ikin ɓu n̂zhi mi ka̱t mbyet mbyet.>>
15 como também não cortarás a tua bondade da minha casa para todo o sempre; não, nem quando o SENHOR tiver cortado os inimigos de Davi, cada um deles, da face da terra.
16 Te uJonatan yar nsàr nnap-nlà ká̱ nzhi àDawuda là pa̱, <<Re uYawe á zhì okpa ìkum aDawuda pa̱ kpaktak.>>
16 Assim, Jônatas fez um pacto com a casa de Davi, dizendo: Que o SENHOR até mesmo isto requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Kang uJonatan nak uDawuda yar nsóng anung kà̱ɗi ka̱kul ma̱n va̱ uza̱ ká̱ a na, ka̱kul uza̱ ma̱n na wa va uza̱ ma̱n ishi wò.
17 E Jônatas fez com que Davi jurasse novamente, porque o amava; pois ele o amava como amava a sua própria alma.
18 Te uJonatan là ûDawuda pa̱, <<Ìpin te, mí nəm nchang izər ngga ape apipe kang mí lang ɓu ka̱kul atak ntəm ɓu i təm nlakchi.
18 Então, Jônatas disse a Davi: Amanhã é a lua nova; e a tua falta será sentida, porque o teu assento estará vazio.
19 Nlomo ka̱ arurong te, ga atak va̱ ka̱ u bwam ká̱ awalang va̱ nɗaktak va̱ ta̱ ɓan, kang ɓu lok kà̱ ngba̱k ìpang aEzel.
19 E quando tiveres permanecido por três dias, então descerás rapidamente, e virás ao lugar onde te escondias quando o negócio estava à mão, e permanecerás junto à pedra de Ezel.
20 Mi tat iwar pa̱ ishatɗing i ga ngba̱k ìpang va̱ ta, na mmami kà̱ mmang ìji.
20 E eu atirarei três flechas para o teu lado, como se atirasse a um alvo.
21 Te mi re uyen ununggwan kang mi là a na pa̱, <Ga mwo iwar va̱ ta.> A yà pa̱ n là á na pa̱, <Dər, iwar va̱ ta kà̱ ngba̱k va ta̱, kà̱ ishimshe mi ká̱ ɓu, ɓa ká̱ ka̱ ta̱,> te wa ɓa, ka̱kul wa nva uYawe wa ká̱ iriri te, na u yà ká̱ iriri, nɗaktak nro yà ka̱t.
21 E eis que te enviarei um jovem, dizendo: Vai e encontra as flechas. Se eu disser expressamente ao jovem: Eis que as flechas estão neste teu lado, apanha-as; depois vem; pois há paz para ti, e nenhuma ferida; como vive o SENHOR.
22 Ǹnyi te, a yà pa̱ n là ûyen ununggwan va̱ ta pa̱, <Dər, iwar na yà kà̱ mpyal ɓu,> te nkpak pa̱ u ga, ka̱kul uYawe re ɓu chit pa̱ u ga achen ɓu.
22 Mas se eu disser isto ao jovem: Eis que as flechas estão além de ti; segue o teu caminho; pois o SENHOR te mandou embora.
23 Kang ka̱ apal iya̱m va̱ ta̱ ká̱ i shal te, i rəng ká̱, uYawe uwa sat ká̱ ishimshe mi ká̱ ɓu mbyet.>>
23 E no tocante à questão que tu e eu falamos, que o SENHOR esteja entre mim e ti para sempre.
24 Te uDawuda bwam ka̱ ashe nzam, kang awalang va̱ mmá ɓàn nnəm nchang izər ngga ape apipe te, uponzhi təm pa̱ ô ri iya̱m-nrì.
24 Assim, Davi se escondeu no campo; e, quando a lua nova chegou, o rei se assentou para comer carne.
25 Uza̱ təm ka̱ atak va̱ uza̱ mmà təm ka̱ ka̱ izər nzhi, uJonatan təm màl ikwoksok ká̱ na, kang uAbner təm kà̱ ngba̱k aShawulu, ǹnyi te, atak ntəm aDawuda təm nlakchi.
25 E o rei se assentou sobre o seu assento, como nas outras vezes, sobre um assento junto à parede; e Jônatas se levantou, e Abner se assentou ao lado de Saul, e o lugar de Davi estava vago.
26 UShawulu là iya̱m iro n̂da va̱ ta ka̱t, ka̱kul uza̱ rəng pa̱, <<Iya̱m iro na ya uDawuda va nak na yà ká̱ adak. Nna nak kang uza̱ yà ka̱ atak nchang izər ka̱t.>>
26 Todavia Saul nada falou naquele dia, pois pensou: Algo lhe sobreveio, ele não está limpo; seguramente ele não está limpo.
27 Ǹnyi te, ipin fa kpa̱k, kà̱ nra ngga mparəm ngga ape te, atak aDawuda nna a təm nlakchi. Te uShawulu ɓəp uyən wò uJonatan pa̱, <<Iza̱ nak kang uya àJese ɓa atak nri iya̱m-nrì ka̱ nlam ka̱t, ka̱t te n̂da ka̱t yà?>>
27 E sucedeu, pela manhã, o segundo dia do mês, que o lugar de Davi estava vago; e Saul disse a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé comer, nem ontem, nem hoje?
28 UJonatan na ama̱n pa̱, <<UDawuda ɓəp mɓa̱r ɓəp ka̱ atak mi pa̱ ô ga aBet-Lehem.
28 E Jônatas respondeu a Saul: Davi me pediu seriamente para ir a Belém;
29 Uza̱ là á mi pa̱,<Re mi n ga, ka̱kul nzhi yi ka̱ ngga nnəm nləfər ka̱ ashe ìtong, kang ugənang mi nak pa̱ n yà ka̱ ta. A yà pa̱ nchə̀r mi bəba̱l kà̱ mpyal ɓu te, re mi, n ga n ya ogənang mi.> Nna nak kang uza̱ ɓa atak nri iya̱m-nrì aponzhi ka̱t.>>
29 e ele disse: Deixa-me ir, rogo-te; pois a nossa família tem um sacrifício na cidade; e o meu irmão, ele me ordenou a ir para lá; e, agora, se tenho achado favor aos teus olhos, deixa-me partir, rogo-te, para ver os meus irmãos. Por isso não vem ele à mesa do rei.
30 UShawulu yà ká̱ nlàk ìgwak pa̱ gənggəng kà̱ uJonatan kang uza̱ là á na pa̱, <<Mmaɓu uyen ununggwan ulakchilakchi, amar achar umaimai. N nyinyi pa̱ mmaɓu kà̱ nlə́p asəm uDawuda uya aJese na a yà uponzhi ka̱ anung ɓu, wanta na u ɗom pa̱ u ná iwuswa îshi ɓu ká̱ unang va̱ mar ɓu ɗò?
30 Então, a ira de Saul acendeu-se contra Jônatas, e ele lhe disse: Tu, filho da mulher rebelde pervertida, não sei eu que escolheste o filho de Jessé para a tua própria confusão, e para a confusão da nudez da tua mãe?
31 Nva̱ pa̱ uya aJese uwa ká̱ irirì ka̱ apambin va̱ ta̱ te, ɓu yà uponzhi ka̱t. Ǹyangmata̱ te, re unəm uro á ɓa ká̱ na a mi, ka̱kul nkpak pa̱ uza̱ a kú.>>
31 Pois, enquanto viver o filho de Jessé sobre o chão, tu não serás estabelecido, nem o teu reino. Por isso, agora, manda apanhá-lo para mim, pois ele certamente morrerá.
32 Te uJonatan ɓəp upo wò pa̱, << Mí gbá̱l na ka̱kul iza̱ yà? Iza̱ uza̱ nəm yà?>>
32 E Jônatas respondeu a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que ele deve ser morto? O que fez ele?
33 Ǹnyi te, uShawulu mang na ká̱ aɓár pa̱ na ô gbá̱l na. Nna chit te, uJonatan nyi ɗak pa̱, upo wò ka̱ nɗom ngbá̱l uDawuda.
33 E Saul atirou um dardo contra ele para atingi-lo; pelo que Jônatas soube que seu pai estava determinado a matar Davi.
34 Te uJonatan wong ka̱ apal atebəl ka̱ ashe nlàk ìgwak pa̱ gənggəng, kà̱ nra ngga mparəm ngga nchang izər va̱ ta, uza̱ ri iya̱m-nrì ka̱t, ka̱kul a ɗak na byet ka̱ iya̱m va̱ upupo là a na ka̱ apal aDawuda.
34 Assim, Jônatas se levantou da mesa mui irado, e não comeu carne no segundo dia do mês; pois estava aflito por Davi, porque o seu pai lhe havia feito vergonha.
35 Ká̱ ìpin te, uJonatan fa ga ashe nzam pa̱ na ô gwang ká̱ uDawuda wa nva oza̱ ka̱ sar á. Uza̱ ga ká̱ uyen ununggwan uɓwakan nzəng ká̱ na,
35 E sucedeu que, pela manhã, Jônatas saiu para o campo na hora marcada com Davi, e com ele um jovem pequeno.
36 kang uza̱ là ûyen ununggwan va̱ ta pa̱, <<Chə́r na u mwo iwar va̱ n tat.>> Nva̱ uyen ununggwan va̱ ta ka̱ nchə́r te, uza̱ mang ìwar ka̱ mpipyal.
36 E ele disse ao seu jovem: Corre, encontra agora as flechas que atirei. E enquanto o jovem corria, ele atirou uma flecha para além dele.
37 Awalang va̱ uyen ununggwan va̱ ta ɓa chu atak va̱ ìwar aJonatan ru ka̱ te. UJonatan wor na là pa̱ <<Ìwar yà ka̱ mpyal ɓu ka̱t ɗò?>>
37 E quando o jovem havia chegado ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, Jônatas gritou ao jovem, e disse: Não está a flecha além de ti?
38 Te uza̱ ləp achu á na pa̱, <<Ghəgha̱n, ga pa̱ kəlak, kang wa kali ka̱t.>> Te uyen ununggwan va̱ ta yar ìwar va̱ ta kang a ga ká̱ ûnəm uga nzhi wò.
38 E Jônatas gritou para o jovem: Apressa-te, rápido, não te detenhas. E o jovem de Jônatas apanhou as flechas, e veio ao seu senhor.
39 Uyen ununggwan va̱ ta nyi iya̱m iro ka̱ apal nkpaktak iya̱m va̱ ta ka̱t. UJonatan ká̱ uDawuda oma nyi chwat.
39 Porém o jovem não sabia de coisa alguma; somente Jônatas e Davi conheciam o assunto.
40 Te uJonatan na oga iya̱m aɓang wò ûyen ununggwan va̱ ta kang à là a na pa̱, <<Wur, ga ka̱ oza̱ kà̱ ìtong.>>
40 E Jônatas deu a sua artilharia ao seu jovem, e lhe disse: Vai, leva-os até a cidade.
41 Nva̱ngva̱ uyen ununggwan va̱ ta ga chit, te uDawuda fa ka̱ asa̱l nkwandal ìpang va̱ta kang à ɓəram kà̱ mpyal aJonatan nva̱ng pa̱ nshatɗing, uza̱ kwangtal asa̱l awu wò ka̱ avəng. Te oza̱ fəkchi owan oza̱ kang oza̱ yə́ng, ǹnyi te, uDawuda uwa yə́ng ji.
41 E assim que o jovem se foi, Davi se levantou de um lugar em direção ao sul, e caiu sobre a sua face em terra, e se curvou três vezes; e eles se beijaram, e choraram juntos, até Davi se exceder.
42 UJonatan là ûDawuda pa̱, <<Ga ká̱ ikángkáng, ka̱kul í yar nsar nnap-nlà ikpa owan yi chit ka̱ ashe aɗin aYawe, i là pa̱, <UYawe uwa sat ka̱ ishimshe mi ká̱ ɓu, kang ka̱ ishimshe oga akum ìjili ɓu ká̱ oga akum ìjili mi mbyet.> >> Te uDawuda ga, kang uJonatan le ga ashe ìtong.
42 E Jônatas disse a Davi: Vai em paz, porquanto nós dois juramos em nome do SENHOR, dizendo: O SENHOR esteja entre mim e ti, e entre a minha semente e a tua semente para sempre. E ele se levantou e partiu; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.