1 Samuel 20

yer (YER) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Te uDawuda chər ka̱ aNayot ka̱ aRama ga atak aJonatan. Uza̱ ɓəp na pa̱, <<Iza̱ n nəm yà? Iza̱ mpat mi yà? N nəm mpat ûpo ɓu wa nsang kang uza̱ ɗom pa̱ ô gbá̱l mi yà?>>
1 Então, fugiu Davi de Naiote, em Ramá, e veio, e disse perante Jônatas: Que fiz eu? Qual é o meu crime? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Te uJonatan là pa̱, << Pa ka̱t, mmaɓu kà̱ ngga nkú ka̱t. Dər, upo mi i yà kà̱ nnəm iya̱m iro ichumchum ka̱t te iɓwakan i va uza̱ i nəm mi nyi ka̱t ɗò ka̱t. Ka̱kul iza̱ kang uza̱ i bwam i va̱ ta̱ kà̱ mi yà? Iya̱m iro yà pa ka̱t.>>
2 E ele lhe disse: Tal não seja; não morrerás. Eis que meu pai não faz coisa nenhuma grande, nem pequena, sem primeiro me dar parte; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não é assim.
3 Ǹnyi te, uDawuda sóng anung là pa̱, <<Upo ɓu nyinyi pa̱ kpátkpát pa̱ nna n yà ká̱ nchə̀r mba̱lba̱l kà̱ mpyal ɓu, te uza̱ là ishi wò pa̱, <A màl pa̱ uJonatan á nyi nnap va̱ ta ka̱t, ka̱t te i lak ìgwak a na.> Nva̱ uYawe wa yà ká̱ iriri kang na u yà ká̱ iriri te, ishimshe mi ká̱ ikú a ɓur ntong ashar.>>
3 Então, Davi tornou a jurar e disse: Mui bem sabe teu pai que achei graça a teus olhos; pelo que disse: Não saiba isso Jônatas, para que se não magoe; e, na verdade, vive o Senhor , e vive a tua alma, que apenas há um passo entre mim e a morte.
4 UJonatan là ûDawuda pa̱, <<Nkpaktak iya̱m va̱ u ɗom pa̱ n nəm a ɓu te, mi nənəm a ɓu.>>
4 E disse Jônatas a Davi: O que disser a tua alma eu te farei.
5 Te uDawuda là á na pa̱, <<Dər, ipin te mí ga nnəm nchang izər ngga ape apipe, kang a màl pa̱ n təm nrì iya̱m-nrì nzəng ká̱ uponzhi, ǹnyi te, re mi mbwam ka̱ ashe nzam a ga a chu arurong aga nra ngga nshatɗing kang.
5 Disse Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, em que costumo assentar-me com o rei para comer; deixa-me tu ir, porém, e esconder-me-ei no campo, até à terceira tarde.
6 A yà pa̱ upo ɓu a lang mi te, là a na pa̱, <UDawuda chál mɓa̱r pa̱ ô ga nzhi wò ka̱ aBet-Lehem kəlak kang, ka̱kul nləfər ngga akum ìjili oza̱ ngga nza̱ ìzun nggo.>
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a linhagem.
7 A yà pa̱ uza̱ là pa̱, <Dakdak,> te i nyám ɗak pa̱ uzwal ɓu yà ká̱ nɗaktak ka̱t. Ǹnyi te, a yà pa̱ uza̱ mən ìkum ká̱ ɓu te, ɓu nyi ɗak pa̱ uza̱ kà̱ nɗom nnəm iɓá̱ngɓa̱ng á mi.
7 Se disser assim: Está bem! Então, teu servo tem paz. Porém, se muito se indignar, sabe que já está inteiramente determinado no mal.
8 Mmaɓu te, wa nyám nnap nnəna̱n ûzwal ɓu, ka̱kul u yar nsar nnap-nlà ká̱ mi chit kà̱ mpyal aYawe. A yà pa̱ m pat te, wa gbá̱l mi ká̱ ishi ɓu. Sang kang ɓu na mi ka̱ ashe awó apo ɓu yà?>>
8 Usa, pois, de misericórdia com o teu servo, porque fizeste a teu servo entrar contigo em aliança do Senhor ; se, porém, há em mim crime, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 UJonatan là pa̱, <<Pa ka̱t, ka̱ yà pa̱ n nyinyi pa̱ upo mi uwa ya ká̱ iɓá̱ngɓa̱ng iro ka̱kul ɓu te, ká̱ nlà a ɓu ka̱t ɗò?>>
9 Então, disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém, se dalguma maneira soubesse que já este mal está inteiramente determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to descobriria eu?
10 UDawuda ɓəp uJonatan pa̱, <<A yà pa̱ upo ɓu ma̱n a ɓu ká̱ ìkum te, uda i là á mi yà?>>
10 E disse Davi a Jônatas: Quem tal me fará saber, se, por acaso, teu pai te responder asperamente?
11 UJonatan là á na pa̱, <<Fa í ga ashe agbagba.>> Te oza̱ fa ga ashe agbagba.
11 Então, disse Jônatas a Davi: Vem, e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 Te uJonatan là ûDawuda pa̱, <<N sóng anung kà̱ mpyal àYawe, Inan ìga aIsa̱rila, ká̱ awalang wanta̱ ìpin ka̱t te nlomo te, mi ɗak na n nyi nrəng nnàp àpo mi. A yà pa̱ uza̱ uwa ya ká̱ iya̱m iro ká̱ ìgwak ka̱ apal ɓu te, mi re ǹre mí là a ɓu.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor , Deus de Israel, seja testemunha. Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas ou depois de amanhã, e eis que houver coisa favorável para Davi, e eu, então, não enviar a ti e não to fizer saber,
13 Ǹnyi te, a yà pa̱ upo mi uwa ɗom nnəm iya̱m iɓá̱ngɓa̱ng iro a ɓu te, re uYawe á nyán ká̱ uJonatan pa̱ gənggəng, a yà pa̱ n nyám ka̱ a ɓu ka̱t kang nre ɓu u ga ká̱ ikangkang. Te re uYawe á yà nzəng ká̱ ɓu wa nva̱ uza̱ ka̱ yà nzəng ká̱ upo mi á.
13 o Senhor faça assim com Jônatas outro tanto; mas, se aprouver a meu pai fazer-te mal, também to farei saber e te deixarei partir, e irás em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 Ǹnyi te, nyám ikin ikúrkùr ka̱t á mi wa ikin aYawe a yà pa̱ n na n yà ká̱ irirì á, na kang mmá gba̱l mi ka̱t.
14 E, se eu, então, ainda viver, porventura, não usarás comigo da beneficência do Senhor , para que não morra?
15 Awalang va̱ uYawe á zhì nkpaktak okpa ìkum aDawuda ka̱ apambin te, kang wa re nyám ikin ɓu n̂zhi mi ka̱t mbyet mbyet.>>
15 Nem tampouco cortarás da minha casa a tua beneficência eternamente; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 Te uJonatan yar nsàr nnap-nlà ká̱ nzhi àDawuda là pa̱, <<Re uYawe á zhì okpa ìkum aDawuda pa̱ kpaktak.>>
16 Assim, fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor o requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Kang uJonatan nak uDawuda yar nsóng anung kà̱ɗi ka̱kul ma̱n va̱ uza̱ ká̱ a na, ka̱kul uza̱ ma̱n na wa va uza̱ ma̱n ishi wò.
17 E Jônatas fez jurar a Davi de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Te uJonatan là ûDawuda pa̱, <<Ìpin te, mí nəm nchang izər ngga ape apipe kang mí lang ɓu ka̱kul atak ntəm ɓu i təm nlakchi.
18 E disse-lhe Jônatas: Amanhã é a lua nova, e não te acharão no teu lugar, pois o teu assento se achará vazio.
19 Nlomo ka̱ arurong te, ga atak va̱ ka̱ u bwam ká̱ awalang va̱ nɗaktak va̱ ta̱ ɓan, kang ɓu lok kà̱ ngba̱k ìpang aEzel.
19 E, ausentando-te tu três dias, desce apressadamente e vai àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio; e fica-te junto à pedra de Ezel.
20 Mi tat iwar pa̱ ishatɗing i ga ngba̱k ìpang va̱ ta, na mmami kà̱ mmang ìji.
20 E eu atirarei três flechas para aquela banda, como se atirara ao alvo.
21 Te mi re uyen ununggwan kang mi là a na pa̱, <Ga mwo iwar va̱ ta.> A yà pa̱ n là á na pa̱, <Dər, iwar va̱ ta kà̱ ngba̱k va ta̱, kà̱ ishimshe mi ká̱ ɓu, ɓa ká̱ ka̱ ta̱,> te wa ɓa, ka̱kul wa nva uYawe wa ká̱ iriri te, na u yà ká̱ iriri, nɗaktak nro yà ka̱t.
21 E eis que mandarei o moço, dizendo: Anda, busca as flechas; se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti, toma-o contigo; vem, porque há paz para ti, e não há nada, vive o Senhor .
22 Ǹnyi te, a yà pa̱ n là ûyen ununggwan va̱ ta pa̱, <Dər, iwar na yà kà̱ mpyal ɓu,> te nkpak pa̱ u ga, ka̱kul uYawe re ɓu chit pa̱ u ga achen ɓu.
22 Porém, se disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti. Vai-te embora, porque o Senhor te deixa ir.
23 Kang ka̱ apal iya̱m va̱ ta̱ ká̱ i shal te, i rəng ká̱, uYawe uwa sat ká̱ ishimshe mi ká̱ ɓu mbyet.>>
23 E, quanto ao negócio de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti, eternamente.
24 Te uDawuda bwam ka̱ ashe nzam, kang awalang va̱ mmá ɓàn nnəm nchang izər ngga ape apipe te, uponzhi təm pa̱ ô ri iya̱m-nrì.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, assentou-se o rei para comer pão.
25 Uza̱ təm ka̱ atak va̱ uza̱ mmà təm ka̱ ka̱ izər nzhi, uJonatan təm màl ikwoksok ká̱ na, kang uAbner təm kà̱ ngba̱k aShawulu, ǹnyi te, atak ntəm aDawuda təm nlakchi.
25 E, assentando-se o rei no seu assento, como as outras vezes, no lugar junto à parede, Jônatas se levantou, e assentou-se Abner ao lado de Saul; e o lugar de Davi apareceu vazio.
26 UShawulu là iya̱m iro n̂da va̱ ta ka̱t, ka̱kul uza̱ rəng pa̱, <<Iya̱m iro na ya uDawuda va nak na yà ká̱ adak. Nna nak kang uza̱ yà ka̱ atak nchang izər ka̱t.>>
26 Porém, naquele dia, não disse Saul nada, porque dizia: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; certamente, não está limpo.
27 Ǹnyi te, ipin fa kpa̱k, kà̱ nra ngga mparəm ngga ape te, atak aDawuda nna a təm nlakchi. Te uShawulu ɓəp uyən wò uJonatan pa̱, <<Iza̱ nak kang uya àJese ɓa atak nri iya̱m-nrì ka̱ nlam ka̱t, ka̱t te n̂da ka̱t yà?>>
27 Sucedeu também ao outro dia, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi apareceu vazio; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé, nem ontem nem hoje, a comer pão?
28 UJonatan na ama̱n pa̱, <<UDawuda ɓəp mɓa̱r ɓəp ka̱ atak mi pa̱ ô ga aBet-Lehem.
28 E respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu encarecidamente que o deixasse ir a Belém,
29 Uza̱ là á mi pa̱,<Re mi n ga, ka̱kul nzhi yi ka̱ ngga nnəm nləfər ka̱ ashe ìtong, kang ugənang mi nak pa̱ n yà ka̱ ta. A yà pa̱ nchə̀r mi bəba̱l kà̱ mpyal ɓu te, re mi, n ga n ya ogənang mi.> Nna nak kang uza̱ ɓa atak nri iya̱m-nrì aponzhi ka̱t.>>
29 dizendo: Peço- te que me deixes ir, porquanto a nossa linhagem tem um sacrifício na cidade, e meu irmão mesmo me mandou ir. Se, pois, agora tenho achado graça a teus olhos, peço- te que me deixes partir, para que veja meus irmãos. Por isso, não veio à mesa do rei.
30 UShawulu yà ká̱ nlàk ìgwak pa̱ gənggəng kà̱ uJonatan kang uza̱ là á na pa̱, <<Mmaɓu uyen ununggwan ulakchilakchi, amar achar umaimai. N nyinyi pa̱ mmaɓu kà̱ nlə́p asəm uDawuda uya aJese na a yà uponzhi ka̱ anung ɓu, wanta na u ɗom pa̱ u ná iwuswa îshi ɓu ká̱ unang va̱ mar ɓu ɗò?
30 Então, se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho da perversa em rebeldia; não sei eu que tens elegido o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha da nudez de tua mãe?
31 Nva̱ pa̱ uya aJese uwa ká̱ irirì ka̱ apambin va̱ ta̱ te, ɓu yà uponzhi ka̱t. Ǹyangmata̱ te, re unəm uro á ɓa ká̱ na a mi, ka̱kul nkpak pa̱ uza̱ a kú.>>
31 Porque todos os dias que o filho de Jessé viver sobre a terra nem tu serás firme, nem o teu reino; pelo que envia e traze-mo nesta hora, porque é digno de morte.
32 Te uJonatan ɓəp upo wò pa̱, << Mí gbá̱l na ka̱kul iza̱ yà? Iza̱ uza̱ nəm yà?>>
32 Então, respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de ele morrer? Que tem feito?
33 Ǹnyi te, uShawulu mang na ká̱ aɓár pa̱ na ô gbá̱l na. Nna chit te, uJonatan nyi ɗak pa̱, upo wò ka̱ nɗom ngbá̱l uDawuda.
33 Então, Saul atirou-lhe com a lança, para o ferir; assim, entendeu Jônatas que já seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 Te uJonatan wong ka̱ apal atebəl ka̱ ashe nlàk ìgwak pa̱ gənggəng, kà̱ nra ngga mparəm ngga nchang izər va̱ ta, uza̱ ri iya̱m-nrì ka̱t, ka̱kul a ɗak na byet ka̱ iya̱m va̱ upupo là a na ka̱ apal aDawuda.
34 Pelo que Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa e, no segundo dia da lua nova, não comeu pão; porque se magoava por causa de Davi, pois seu pai o tinha maltratado.
35 Ká̱ ìpin te, uJonatan fa ga ashe nzam pa̱ na ô gwang ká̱ uDawuda wa nva oza̱ ka̱ sar á. Uza̱ ga ká̱ uyen ununggwan uɓwakan nzəng ká̱ na,
35 E aconteceu, pela manhã, que Jônatas saiu ao campo, ao tempo que tinha ajustado com Davi, e um moço pequeno com ele.
36 kang uza̱ là ûyen ununggwan va̱ ta pa̱, <<Chə́r na u mwo iwar va̱ n tat.>> Nva̱ uyen ununggwan va̱ ta ka̱ nchə́r te, uza̱ mang ìwar ka̱ mpipyal.
36 Então, disse ao seu moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço, e ele atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Awalang va̱ uyen ununggwan va̱ ta ɓa chu atak va̱ ìwar aJonatan ru ka̱ te. UJonatan wor na là pa̱ <<Ìwar yà ka̱ mpyal ɓu ka̱t ɗò?>>
37 E, chegando o moço ao lugar da flecha que Jônatas tinha atirado, gritou Jônatas atrás do moço e disse: Não está, porventura, a flecha mais para lá de ti?
38 Te uza̱ ləp achu á na pa̱, <<Ghəgha̱n, ga pa̱ kəlak, kang wa kali ka̱t.>> Te uyen ununggwan va̱ ta yar ìwar va̱ ta kang a ga ká̱ ûnəm uga nzhi wò.
38 E tornou Jônatas a gritar atrás do moço: Apressa-te, avia-te, não te demores. E o moço de Jônatas apanhou as flechas e veio a seu senhor.
39 Uyen ununggwan va̱ ta nyi iya̱m iro ka̱ apal nkpaktak iya̱m va̱ ta ka̱t. UJonatan ká̱ uDawuda oma nyi chwat.
39 E o moço não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste negócio.
40 Te uJonatan na oga iya̱m aɓang wò ûyen ununggwan va̱ ta kang à là a na pa̱, <<Wur, ga ka̱ oza̱ kà̱ ìtong.>>
40 Então, Jônatas deu as suas armas ao moço que trazia e disse-lhe: Anda e leva-as à cidade.
41 Nva̱ngva̱ uyen ununggwan va̱ ta ga chit, te uDawuda fa ka̱ asa̱l nkwandal ìpang va̱ta kang à ɓəram kà̱ mpyal aJonatan nva̱ng pa̱ nshatɗing, uza̱ kwangtal asa̱l awu wò ka̱ avəng. Te oza̱ fəkchi owan oza̱ kang oza̱ yə́ng, ǹnyi te, uDawuda uwa yə́ng ji.
41 E, indo-se o moço, levantou-se Davi da banda do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro e choraram juntos, até que Davi chorou muito mais.
42 UJonatan là ûDawuda pa̱, <<Ga ká̱ ikángkáng, ka̱kul í yar nsar nnap-nlà ikpa owan yi chit ka̱ ashe aɗin aYawe, i là pa̱, <UYawe uwa sat ka̱ ishimshe mi ká̱ ɓu, kang ka̱ ishimshe oga akum ìjili ɓu ká̱ oga akum ìjili mi mbyet.> >> Te uDawuda ga, kang uJonatan le ga ashe ìtong.
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz, porque nós temos jurado ambos em nome do Senhor , dizendo: O Senhor seja perpetuamente entre mim e ti e entre minha semente e a tua semente.
43 — ausente —
43 Então, se levantou Davi e se foi; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.