Hebreus 2
Ju̱denu jto̱ nijya̱nvamyu (YADNT) vs NAA
1 Ramuni̱tiy vu̱ryi tuva̱chu dyetya jaryivya̱ju̱ ramu jiryatiy vu̱tyuva̱chuma̱, vu̱ñuma caray ramusiy.
1 Por esta razão, importa que nos apeguemos, com mais firmeza, às verdades ouvidas, para que delas jamais nos desviemos.
2 Ju̱denu niquejada ji̱ta jiryatiy satu̱chutadeda yipa̱varya, ravichasara si̱tenu niquejada daryá. Rityimyu̱ ne siityeru̱yada raju̱, ru̱mutya̱jada varirya tanuvu̱doda ramurichirya.
2 Porque, se a palavra falada por meio de anjos se tornou firme, e toda transgressão ou desobediência recebeu justo castigo,
3 ¿Nu̱tyuramusiy vurya̱ramitya varirya Ju̱denu nique̱yada, nu̱tyuramusiy? vu̱tyi rrachura sa̱ntyutya̱da jiryatiy jaryi samirya rani̱cha, jiryatiy satu̱choda Ju̱denu munatya Vu̱yntyityu̱ Jesucrístu jtosirya, rivasiy ji̱ta su̱dutya̱da vu̱jyu̱ra, simu tuva̱chuvay jtedamusintyi.
3 como escaparemos nós, se não levarmos a sério tão grande salvação? Esta, tendo sido anunciada inicialmente pelo Senhor, depois nos foi confirmada pelos que a ouviram.
4 Ju̱denu ji̱ta dityadoda ru̱teda jsa̱ju̱ra mityamusiy datyadoda, ti̱ttasara, mityamusiy jvaayada jarye, jiryatiy si̱tenu tu̱choda rani̱cha day. Sava̱ta̱damusiy jiche̱yadantirya Yintu datya̱daterantiy.
4 Também Deus testemunhou juntamente com eles, por meio de sinais, prodígios, vários milagres e a distribuição do Espírito Santo, segundo a sua vontade.
5 Ne sabayada Ju̱denu vadi mucadi nutyityu̱mijyu̱ riy yipa̱vay, ranchityi nu̱ñique.
5 Pois não foi a anjos que Deus sujeitou o mundo que há de vir, sobre o qual estamos falando.
6 — ausente —
6 Pelo contrário, alguém, em certo lugar, deu testemunho, dizendo: “Que é o homem, que dele te lembres? Ou o filho do homem, que o visites?
7 — ausente —
7 Fizeste-o, por um pouco, menor do que os anjos e de glória e de honra o coroaste.
8 — ausente —
8 Todas as coisas sujeitaste debaixo dos seus pés.” Ora, ao lhe sujeitar todas as coisas, nada deixou fora do seu domínio. Neste momento, porém, ainda não vemos todas as coisas a ele sujeitas.
9 Vu̱dyi ji̱ta siva Jesús jiryatiy sani̱cha bachi̱ Ju̱denu jpa̱vay jarijyu̱ taraquideju̱, jiryatiy sabatyeda paru̱cha̱rimyusiy, sa̱tidye bay Ju̱denu varirya já̱mu nutyityu̱ nuvii su̱no̱va, jiryatiy vandara, samiy jvadichara jarye risa̱ju̱ra. Daryani̱ sabatyeda Jesús ti̱ta̱ju̱ nijya̱nvay jiyadaju̱ Ju̱denu va̱ta̱damusiy.
9 Vemos, porém, aquele que, por um pouco, foi feito menor do que os anjos, Jesus, que, por causa do sofrimento da morte, foi coroado de glória e de honra, para que, pela graça de Deus, provasse a morte por todos.
10 Jiryatiy su̱ndejada Ju̱denu ti̱ta̱ju̱ jijecharaju̱ra tara, samirya rani̱cha sa̱tidye ca̱siy paru̱cha̱rimyusirya yivaayada simu, vuryeyada rá̱ñu Jesucrístumu, ni̱tiy ju̱dejadara vuryentyutya̱da, sa̱tidye jiryiryi rajuuvay nijya̱nvay jidyedyeñuju̱, vandamu vicha̱daju̱ yisa̱ju̱.
10 Porque convinha que Deus, por causa de quem e por meio de quem todas as coisas existem, conduzindo muitos filhos à glória, aperfeiçoasse, por meio de sofrimentos, o Autor da salvação deles.
11 Tapi vu̱jiintyabi, daryantiy sajiintyavay vu̱ñi̱cha vatajuu Ju̱denu dadyeñu ti̱ta̱ju̱. Ramuni̱mu̱y ne sa̱da Jesús ju̱teda jityeryi̱veda riy.
11 Pois, tanto o que santifica como os que são santificados, todos vêm de um só. É por isso que Jesus não se envergonha de chamá-los de irmãos,
12 Su̱tedantiy:
12 dizendo: “A meus irmãos declararei o teu nome, no meio da congregação eu te louvarei.”
13 Su̱tedantiy:
13 E, outra vez: “Eu porei nele a minha confiança.” E, ainda: “Eis aqui estou eu e os filhos que Deus me deu.”
14 Ramuni̱tiy jiryatiy rivyichasara jivye deramidyeri̱ savityavay, nudatavay jarye, ni̱ jarye vichasara mityiji rusa̱, sa̱tidye paruta jibetyedamusiñi̱ ni̱tiy datya ju̱veda riy nijya̱nvay, jiryatiy bayantu nutyityu̱ dañi̱.
14 Visto, pois, que os filhos têm participação comum de carne e sangue, também Jesus, igualmente, participou dessas coisas, para que, por sua morte, destruísse aquele que tem o poder da morte, a saber, o diabo,
15 Ramusiy ji̱ta sa̱ntyuchara ruuva rityi vichasara bayantu cumudemiy jichuvu̱yadamusiy.
15 e livrasse todos os que, pelo pavor da morte, estavam sujeitos à escravidão por toda a vida.
16 Si̱tenuni̱ ne su̱mu̱tyaru̱yada rata riy Ju̱denu jpa̱vay; su̱mu̱tyaru̱yada ji̱ta riy nijya̱nvadye jiryatiy Avurá̱bay dadyeñujuu daryi, rityuva̱chodamu.
16 Pois ele, evidentemente, não socorre anjos, mas socorre a descendência de Abraão.
17 Ramuni̱tiy daryani̱ saryi vichasara Jesús nu̱tyu jityeryi̱veda nta ti̱ta̱ju̱, sa̱tidye vicha caserdótevyeda nutyityu̱, jantyutyara, yivaayada jto̱tanirya jarye, jiryatiy sivaachara Ju̱denu diya nijya̱nvajyu̱ra, jiryatiy sara̱y rijyuuchuveda jiyadaju̱ntiy.
17 Por isso mesmo, era necessário que, em todas as coisas, ele se tornasse semelhante aos irmãos, para ser misericordioso e fiel sumo sacerdote nas coisas referentes a Deus e para fazer propiciação pelos pecados do povo.
18 Ni̱ jarye datya̱dara paru̱tya̱da jijye̱ jantya̱damusiy, ramuni̱tiy sadatya jmu̱tya̱da rivasivyu̱y, jiryatiy vu̱vyichasara saja̱y jantya̱damu.
18 Pois, naquilo que ele mesmo sofreu, quando foi tentado, é poderoso para socorrer os que são tentados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.