2 Coríntios 7
Ju̱denu jto̱ nijya̱nvamyu (YADNT) vs VC
1 Ravya̱tavay, jiryatiy vuryi̱mutya̱ra jirya saniquejada, vurya̱ma̱ pu̱y vuryivasirya ti̱ta̱ju̱ jiryatiy mi̱ vuryivara, vu̱jechivyasiy jarye, vurya̱tidye jiintya ti̱ta̱ju̱ Ju̱denumuju̱ vu̱y, jiryatiy vu̱chuvu̱y daryaju̱ni̱.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 ¡Jirya̱jmutya̱ jiryejechivya nu̱y! Tama̱ nu̱ña̱vatya ti̱ jiryetyevay, tama̱, dantyamu̱y ne nu̱ña̱rupanu ti̱, dantyamu̱y ne nu̱quivu̱chu ti̱ntiy.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ne ri̱tay darya ra̱tidye tu̱chuta jirye. Nu̱tyu ri̱tesiy ji̱tyaju̱ jiryiva: Nu̱jechimyuju̱ jirye jiryatiy nu̱dyiimya̱ jiryisa̱ juuchuvedamuju̱, nu̱ñi̱nu̱chara jiryisa̱ Crístumuntiy.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Jaryi rajechipiya̱ vijyo̱mu jiryeñijyu̱, jaryi ji̱ta ri̱chana̱yada jiryenchintyi. Rapyaru̱tya̱damu ramu̱chaniy samiy jachipiya̱jadara rajechiy, ri̱chana̱y jarye risa̱ju̱, jiryatiy ratyuva̱chodara samitu̱choda jiryenchiy.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Nu̱dyito̱jadanumatiy Masedóniya mucadimu, ne jiituyadatavay nu̱vyicha̱da variy, mitya. Nu̱dyetya̱dara paru̱cha̱riy ti̱ta̱ju̱mu; ravicha̱da totiyada bimu, suvu̱yada jarye rajechimyuntiy.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Ju̱denu ji̱ta ni̱tiy jmu̱tya vu̱pyaru̱tya̱damu vu̱y, ni̱ni̱ bayada samiryara nu̱jechiy, varityi samu̱ti̱jada Títu nu̱dyimuju̱.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Nu̱ñi̱chana̱chara variy, ne vinu samu̱ti̱jadamusiy, ramu ji̱tantiy jiryatimyu̱ ne sajachipiya̱ jaryi jiryenchiñu̱day. Satu̱choda daryaju̱ riva: Riñuvay Coríntyu ja̱nvay jaryi ji, ru̱na̱yada sa̱ra̱ju̱; rivyicha jaryi vani̱ravay jiyadaju̱. Ramuni̱tiy ri̱chana̱y jaryi ju̱na̱y varintyi.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Dañuma jiryeyivatya̱da ranchiy racyaterayu, ne rajechipiya̱ jaryi ranijyu̱ nu̱day. Taraquiju̱ rañi jachipiya̱jada ranchiy jiryatiy jiryeyivatya jiryeyu, rivasiy ji̱tamu̱y ne nu̱day.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Diye nu̱ñi̱chana̱y ranchiy, ne jiryatiy jiryeyivatyayu, ranchiy ji̱ta jiryatiy jiryepyaru̱y riva va̱cha vicha̱da. Rayivatyaniy Ju̱denu va̱ta̱damusiy daryaju̱ jirye. Ne ravicha̱da javatyasara variy nu̱dyimusiy jiryejyu̱ntiy.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Tapi varityi ripyaru̱y nijya̱nvay riva va̱cha vicha̱da, Ju̱denu va̱ta̱damusiy sa̱ntyutya̱daju̱, ne vurya̱paru̱y variy riva. Ni̱tiy paru̱y riva va̱cha vicha̱da vinu yana̱damusiy jiryatiy nijya̱nvay diyara, sa̱jto̱ diiyada sa̱ra̱ju̱ ru̱co̱siy.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 ¡Jirya̱jnu̱y nu̱tyura jachipiya̱jada rajo̱ta̱da jiryimu variñumatiy jiryepyaru̱yada riva va̱cha vicha̱da jiryatiy sayivatyaniy Ju̱denu ramusiy jirye! ¡Nu̱tyuramusirya jiryedyetyaru̱yadara tu̱chuta̱da jiryeñijyu̱, nu̱tyuramusiy! ¡Nu̱tyura nique̱yadata jiryeñique̱yada va̱cha jvaarya nijyu̱, nu̱tyura, suvu̱yadata jarye! ¡Nu̱tyura ni̱ru̱yadata jiryeñi̱ru̱yada ray, nu̱tyura! Jiryedyityadoda jaryi vani̱ra jachityavayu, jiryatiy jiryemyurichenuru̱rya juuchuveda murichirya daryaju̱. Jiryedyityadoda samiy jachityavay ti̱ta̱ju̱muyu, jirya tu̱chutasa̱damu.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Ramuni̱ rañu̱yadara catera jiryimu, ne sayadaju̱ni̱ jiryatiy juuchati̱ni̱, dantyamu̱y ne sanijyu̱ni̱ jiryatiy jarupanusi̱ rivasiñi̱; rañu̱yadara catera, ra̱tidye mu̱ti̱ jiryeñi̱ru̱yada nu̱ñijyu̱ Ju̱denu diya.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Nu̱ñi̱chana̱mya̱ ji̱ta variy jiryatiy jiryetyuva̱choda nu̱dyimu, jaryivya̱ju̱ntiy nu̱ñi̱chana̱y Títu jchana̱yadamu, jiryatiy raparu̱yada sajachipiya̱jada jiryeñijyu̱.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Jiryatiy nu̱ñi̱chana̱yada jiryenchiy Títumu, ne nu̱ña̱da mitya jiñiquejadiva, tapi daryatiy nu̱ñiquejada ti̱ta̱ju̱ra si̱tenu niquejada jiryimuju̱, daryadantyi ravicha̱da si̱tenu nu̱ñi̱chana̱tya̱da jiryenchiy Títumuntiy.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ra̱sa̱ñuma Títu ni̱ru̱yada jiryeñijyu̱ sajachipityanumatirya jiryetyuva̱choda, jiryechuvu̱yada jarye, ratatiy jiryi̱mutya̱jadani̱.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ri̱chana̱tya jiryevyichadediva ti̱ta̱ju̱yu.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.