Lucas 19
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs ARIB
1 — ausente —
1 Tendo Jesus entrado em Jericó, ia atravessando a cidade.
2 — ausente —
2 Havia ali um homem chamado Zaqueu, o qual era chefe de publicanos e era rico.
3 Nãato Jesús õipaifiki õinima, yora ichapafãfemãi nakifafono Zaqueomãi mĩsto pishtamãi axõ.
3 Este procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque era de pequena estatura.
4 Nãskakẽ fãi rekẽ ichoni Jesús kaito õixiki. Nãskata ĩfiya inani nã Jesús kafanai anori.
4 E correndo adiante, subiu a um sicômoro a fim de vê-lo, porque havia de passar por ali.
5 Jesús anori finõfãikĩ fomãkĩa naiskĩ fichixõ yoini iskafaki: “Zaqueo, fotopakekafãfe. Iskaratĩa mĩ pexe ano ẽ nẽteyoikaikai,” faino,
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhou para cima e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa; porque importa que eu fique hoje em tua casa.
6 koshikõi Zaqueo fotopakekafãni. Nãskakẽ akiki inimasharakõiyanã ãfe pexe ari iyoni.
6 Desceu, pois, a toda a pressa, e o recebeu com alegria.
7 Nãskaito õikakĩ yora rasichi iskafakĩ yoinifo: “¡Kee, õikapo! ¿Afeskai na yora chakapa pexe ano Jesús iki kaimẽ?” fanifo.
7 Ao verem isso, todos murmuravam, dizendo: Entrou para ser hóspede de um homem pecador.
8 Askafafiaifono Zaqueo fininãkafã Jesús yoini iskafakĩ: “Ifo, õipo. Nã afaamaisfo na ẽfenãfo ẽ ato paxkaxonikai. Nã ẽ atoki yometsomisfo cuatro veces faxõ ẽ ato inãi,” ixõ yoini.
8 Zaqueu, porém, levantando-se, disse ao Senhor: Eis aqui, Senhor, dou aos pobres metade dos meus bens; e se em alguma coisa tenho defraudado alguém, eu lho restituo quadruplicado.
9 Askafaito Jesús yoini iskafaki: “Iskaratĩa mẽ mia chaka soaxona mĩ Niospa fake iki mĩ afe ĩpanaka,” ixõ yoini. Nãskaxõ nãnoafo ato yoini: “Na feronãfake Abraham ãfe fena. Abraham Nios nikakõipaoni keskafakĩ natori Nios nikakõi.
9 Disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 Akka ẽ oni ẽfe Epa Nios anoax a fenoafo ato fenayanã ato ifiyoi,” ixõ ato yoini.
10 Porque o Filho do homem veio buscar e salvar o que se havia perdido.
11 Nã yorafãfe nikanifo Jesús ato yoiaito mãmãi Jerusalén chaima faifokakĩ, “Mã Nios xanĩfo chaima nokoira,” ixõ shinãifono. Nãskara shinãifono mã tãpixõ Jesús meka fetsafaxõ ato yoini.
11 Ouvindo eles isso, prosseguiu Jesus, e contou uma parábola, visto estar ele perto de Jerusalém, e pensarem eles que o reino de Deus se havia de manifestar imediatamente.
12 Iskafakĩ ato yoini: “Nãno feronãfake fetsa xanĩfo keskara ini. Nã feronãfake chai kani mai fetsa ari, nãriax mã xanĩfo ikax opai.
12 Disse pois: Certo homem nobre partiu para uma terra longínqua, a fim de tomar posse de um reino e depois voltar.
13 Akka kayoxoma a yonoxomisfo diez kenani. Nãskaxõ ato kori ichapa inãketsayanã ato yoini iskafakĩ: ‘Na kõri afara ichapa mã fĩkãfe nã ẽ oaitĩa,’ ixõ ato yoini.
13 E chamando dez servos seus, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Akka yorafãfe ãfe mai anoxõ noikaspanifo. Nãskaxõ acho yora rafe nĩchinifo iskafakĩ ato yoitanõfo: ‘Na feronãfake nõ fichipaima nõko xanĩfo inõ,’ ixõ ato yoitanõfo.
14 Mas os seus concidadãos odiavam-no, e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 “Akka askafafiaifono mã xanĩfo itani anã anoris oni ãfe mai ano. Mã nokoxõ a yonoxomisfo kenamani nã ato kori inãfaini tii, tãpixiki afe tii kori fiafomãkĩ.
15 E sucedeu que, ao voltar ele, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar aqueles servos a quem entregara o dinheiro, a fim de saber como cada um havia negociado.
16 Nãskano fetsa akiki oitaexõ yoikĩ iskafani: ‘Ifo, a ea mĩa kori inãfainitatima finõmainĩfofã kori exe diez faxõ mẽ mia fĩxõa,’ fani.
16 Apresentou-se, pois, o primeiro, e disse: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Askafaino ãfe xanĩfãfe kemani: ‘Aicho, mĩfi ea yonoxõ sharamiski. Ẽ mia afaa ichapa inãyamafiano finõmainĩfofã mĩa fĩxosharakõia. Nãskakẽ pexe rasi diez anoa ẽ mia xanĩfo imai,’ ixõ yoini.
17 Respondeu-lhe o senhor: Bem está, servo bom! porque no mínimo foste fiel, sobre dez cidades terás autoridade.
18 Nãskatari ãfe ina fetsari akiki oxõ yoikĩ iskafani: ‘Ifo, a ea mĩa kori inãfainitatima finõmainĩfofã kori exe cinco faxõ mẽ mia fixõa,’ fani.
18 Veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Nãskafaino nãri kemakĩ iskafani: ‘Mĩri cinco pexe rasi anoa xanĩfo ikikai,’ fani.
19 A este também respondeu: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 Akka a yonoxomis fetsari akiki oxõ iskafakĩ yoini: ‘Ifo, nakĩa mĩ kori ẽ mia mekexona samapa rakoxõ.
20 E veio outro, dizendo: Senhor, eis aqui a tua mina, que guardei num lenço;
21 Ẽ mikiki mesekĩ, mĩmãi feronãfake mitsisipakõikẽ, mĩnãyamafekẽ mĩ fimis, askatari a mĩ fanama anoafori mĩ fimis. Nãskakẽ ẽ mikiki mesekĩ ẽ mia kori mekexona, nakĩa mĩ kori,’ ixõ yoini.
21 pois tinha medo de ti, porque és homem severo; tomas o que não puseste, e ceifas o que não semeaste.
22 “Askafaito nikakĩ ãfe xanĩfãfe yoini iskafakĩ: ‘Mĩ ea yonoxosharamisma, mĩ chakakõi, askatari mĩ xanikõi. Mĩ mekaõxõ ẽ mia omiskõimani. Mĩ ea iskafakẽ, na feronãfake mitsisipakõi ãfenãyamafekẽ fimis, askatari a fanama anoafori fimis mĩ ea fakẽ.
22 Disse-lhe o Senhor: Servo mau! pela tua boca te julgarei; sabias que eu sou homem severo, que tomo o que não pus, e ceifo o que não semeei;
23 Akka, ¿afeskakĩ banco ano mĩ ea kori faxõfamamẽ mã ẽfe kori ĩchapano ea inãxikima, mẽ anã ẽfe pexe ano ẽ oano?’
23 por que, pois, não puseste o meu dinheiro no barco? então vindo eu, o teria retirado com os juros.
24 Nãskata nã anoafo ato yoini iskafakĩ: ‘Na feronãfake kori fĩakãfe nã diez faxõ finõmainĩfofã ea kori fixõa inãxikakĩ,’ ato faito,
24 E disse aos que estavam ali: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem as dez minas.
25 kemakĩ iskafanifo: ‘Ifo, akka nãatoroko mã diez faxõ finõmainĩfofã fia,’ faifono,
25 Responderam-lhe eles: Senhor, ele tem dez minas.
26 anã xanĩfãfe ato kemani: ‘Akka ẽ mato yoi nã afara ichapaya nõ afara ichapa inãtiro. Akka a afaa ichapayama, ãfe afara nõ fĩatiro anã afaa ichapaya inõma.
26 Pois eu vos digo que a todo o que tem, dar-se-lhe-á; mas ao que não tem, até aquilo que tem ser-lhe-á tirado.
27 Askatari a ea noikaspakakĩ a ea xanĩfo fakaspafo, fitakãfe ato retexikakĩ ẽfe ferotaifi,’ ixõ xanĩfãfe ato yoini,” Jesús ato fani.
27 Quanto, porém, àqueles meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Nãskara ato yoita Jesús kani Jerusalén ano a aõxõ tãpimisfo fe.
28 Tendo Jesus assim falado, ia caminhando adiante deles, subindo para Jerusalém.
29 Mã chaima Betfagé fe Betania ano nokoxõ machi Olivos anoxõ a aõxõ tãpimis rafe nĩchini.
29 Ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto do monte que se chama das Oliveiras, enviou dois dos discípulos,
30 Ato iskafakĩ yoiyanã: “Mẽstekõi fõtakãfe oa ono pexe rasi ano. Mã nokoxõ nãnoa burro fake nexekẽ mã fichi kaikai tsoa aõ nimisma. Tẽpexõ ea efexotakãfe.
30 dizendo-lhes: Ide à aldeia que está defronte, e aí, ao entrar, achareis preso um jumentinho em que ninguém jamais montou; desprendei-o e trazei-o.
31 Anoxõ mato yõkaifono iskafakĩ: ‘¿Afeskakĩ mã burro tẽpeimẽ?’ mato faifono ato yoikĩ iskafakãfe: ‘Nõko Ifãfe fichipaiyaito nõ ifixoniyoa,’ ato fakakĩ,” Jesús ato fani.
31 Se alguém vos perguntar: Por que o desprendeis? respondereis assim: O Senhor precisa dele.
32 Ato nĩchia fõkaxõ õiafo nã Jesús ato yoia keskarakõi fichitoshinifo.
32 Partiram, pois, os que tinham sido enviados, e acharam conforme lhes dissera.
33 Mã burro tẽpeaifono, nã burro ifofãfe ato yõkanifo: “¿Afeskakĩ mã noko burro tẽpekaimẽ?” ato faifono,
33 Enquanto desprendiam o jumentinho, os seus donos lhes perguntaram: Por que desprendeis o jumentinho?
34 ato kemanifo iskafakakĩ: “Nõko Ifãfe fichipaiyaito nõ ifixoniyoa,” ato fanifo.
34 Responderam eles: O Senhor precisa dele.
35 Nãskaxõ burro kateki ãto rapati kakafakaxõ efenifo Jesús ano. Nãskaxõ a kamaki Jesús tsaoinĩfofãnifo.
35 Trouxeram-no, pois, a Jesus e, lançando os seus mantos sobre o jumentinho, fizeram que Jesus montasse.
36 Nãskakẽ Jesús tanaima kani. Akka yorafãfe ãto rapatifo fai nẽxpakĩa kakafafonifo.
36 E, enquanto ele ia passando, outros estendiam no caminho os seus mantos.
37 Mã chaima machi Olivos tisiri mekani keyokõi a aõxõ tãpimisfãfe fãsikõi yoinifo iskafakakĩ inimayanã: “¡Aicho, Nios fãsi sharakõi! ¡Niosxõ afama mĩshti mĩ akaito nõ oia!” fanifo.
37 Quando já ia chegando à descida do Monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinha visto,
38 Iskafakĩ yoinifo akiki inimakakĩ: “¡Aicho, nõko xanĩfo nokoki oaki! ¡Niospa nai mẽraxõ shara famafafãini! ¡Niospa yoini Jesús nõko xanĩfo inõ, aõnoax yorafo Nios fe nĩpaxanõfo! ¡Aicho, Nios fãsi finakõia!” ixõ fãsikõi yoinifo.
38 dizendo: Bendito o Rei que vem em nome do Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Nãskafaifono fariseofãfe yorafã rasi mẽraxõ yoinifo iskafakakĩ: “Maestro, mĩ inafo yoife iskanõfoma,” faifono,
39 Nisso, disseram-lhe alguns dos fariseus dentre a multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 akka Jesús ato kemani: “Ẽ mato yoi nafãfe ea yoisharayamaifono, na tokirifãfe fãsikõi eõnoa meka shara yoikeranafo,” ixõ Jesús ato yoini.
40 Ao que ele respondeu: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras clamarão.
41 Mã chaima Jerusalén ano nokoax nã pexe rasi anoafo ato õi, atoõnoax Jesús oiani.
41 E quando chegou perto e viu a cidade, chorou sobre ela,
42 Iskafakĩ ato yoiyanã: “Ea chanĩmara faax mã isharapakenakaki. Akka mãkai tãpiama iskaratĩa Niospa Fake mã nokoa. Eakai mã xanĩfo fapaima ẽ mato imasharapaifiaito, mã ea nikakaspai. Iskaratĩa ẽ mato afeskafatiroma. Mã mã fenoa.
42 dizendo: Ah! se tu conhecesses, ao menos neste dia, o que te poderia trazer a paz! mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Fatora penata mato noikaspakani nã mato noikaspaifãfe. Nãskaxõ mato chetekaxõ mato mẽra ikiferakaxõ mato retekĩ mitokani.
43 Porque dias virão sobre ti em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, e te sitiarão, e te apertarão de todos os lados,
44 Mãto pexefori pãoiki fetsexii, mĩ kaifofoya mato retekĩ mitoxikani tsoa pishta ichoxima, mã ea nikakaspamis Niospa ea matoki nĩchifiano,” ixõ Jesús ato yoini.
44 e te derribarão, a ti e aos teus filhos que dentro de ti estiverem; e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Nãskata Nios kĩfiti pexefã mẽra Jesús ikikaixõ õia a mẽraxõ afarafo ato miniaifãfe õikĩ ato kãimani.
45 Então, entrando ele no templo, começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Naskafata ato yoini iskafakĩ: “Niospa meka yõra kenekĩ iskafani: ‘Mã ẽfe kĩfiti pexefã mẽraxõ mã ea kĩfitiro,’ ixõ yoifinino, akka nã yometsofãfe pexe keskara mã famis,” ixõ Jesús ato yoini.
46 dizendo-lhes: Está escrito: A minha casa será casa de oração; vós, porém, a fizestes covil de salteadores.
47 Nãskata Nios kĩfiti pexefã mẽraxõ pena tii Jesús ato yoini. Ato yoifiaino a ato Nios kĩfixomisfãfe ãto xanĩfofo feta a Moisés yoikĩ kirika keneni keskara ato tãpimamisfãfe judeofãfe ãto xanĩfofofãferi afeskaxoma Jesús retepaikakĩ shinãnifo.
47 E todos os dias ensinava no templo; mas os principais sacerdotes, os escribas, e os principais do povo procuravam matá-lo;
48 Akka afeskaxõ retetiroma inifo, yorafãfemãi nikasharapaikõiaifono a Jesús ato yoiai keskara.
48 mas não achavam meio de o fazer; porque todo o povo ficava enlevado ao ouvi-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.