Atos 16

Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Pablo fe Silas pexe rasi Derbe ano nokonifo, nãnoax Listra ano fonifo. Nãnoa Nios Ifofaa fetsa ãfe ane Timoteo fichinifo. Ãfe afa Judea kẽro ini, Nios Ifofa, akka ãfe apa griego ini.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Nã Nios Ifofaafãfe Listra anoxõ Iconio anoafãferi, “Na Timoteo feronãfake sharakõira,” fanifo.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Pablo Timoteo iyopaini afe kanõ. Akka iyoyoxoma ãfe foshki repa xatemani, judeofãfe mekafayamanõfo, mãmãi tãpikaxõ Timoteo ãfe apamãi griegokẽ.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Askata mã fokakĩ a pexe rasi anoafo a Jesús Ifofamisfo ato yoifainifo, nã Jesúsxõ ãfe meka yoimisfo feta, a Jesús Ifofamisfo ato kexemisfãfe Jerusalén anoxõ ato yoitafo anori.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Ato yoiaifãfe nikakani a Jesús Ifofamisfãfe Jesús chanĩmara fakĩ finasharakõinifo. Askatari a Jesús Ifofaifo ichapakõi kainifo pena tii.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Akka Niospa Yõshi Sharapa, Asia mai ari ato nĩchikaspani, arixõ Jesúsnoa meka shara ato yoipaifiaifono. Nãskakẽ Frigia yafi Galacia finõfainifo.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Fokanax Misia mai xatea ano nokonifo. Nãnoxõ Bitinia ano fopaikakĩ shinãnifo, ari fopaiyaifono Jesús ãfe Yõshi Sharapa ato nĩchikaspani.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Nãskakẽ Misia finõfaini fokanax Troas ano nokonifo.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Nãnoxõ Pablo fakishi namakẽ õia fani, feronãfake Macedonia anoato nĩxõ yoikĩ iskafaito: “Nono Macedonia ano ofe noko tãpimaxiki,” ixõ yoiaito õini.
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Nãskara õixõ Pablo ato yoini iskafakĩ: “Itipinĩkãfe nõ Macedonia ano kanõ, Niospa ari noko nĩchipai kiki arixõ Jesúsnoa meka shara nõ ato yoinõ,” noko fani.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Nã Troas anoax nõ kanõanãfãnẽ nanekaini ĩamãfã nakirafe mai toomãfã ano kai ãfe ane Samotracia ano. Nãnoax kaax pena fetsa Neápolis ano nõ nokoni.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Nãnoax nõ anã kani Filipos ano. Nã Filipos ano romanõ xanĩfokõifo ipaonifo nãnoa ãto pexe rasi sharafinakõia ini, nã Macedonia mai ano. Nãno nõ oxa ranãyoni.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Nãnoax pena tenetitĩa pexe rasi anoax nõ tsekekainikax faka ketokonõ nõ kani, nõ shinã anoxõ judeofãfe Nios kĩfikanira ixõ. Nãno tsaoxõ Niosnoa meka shara kẽrofo nõ yoini ano ichanãfono.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Nãnoa fetsa ãfe ane Lidia ini pexe rasi Tiatira anoa. Nã kẽromã sama fexta nana sharakõi ato minimis ini. Askatari Nios shinãkõimis. Nãskaxõ Pablo Jesúsnoa yoiaito nikakõisharaito õikĩ nõko Ifãfe ãfe õiti fepeaxosharakõini.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Nãskaito õikĩ afe yorafoya maotisafanifo faka mẽra ikimakĩ. Nãskaxõ noko yoini iskafakĩ: “Mã ea iskafaikai, mĩ nõko Ifo ifofaki mã ea faikai, ẽfe pexe ano oxai fekãfe,” noko fani. Noko askafaino nõ nẽteyoni.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Nãskata pena fetsa a Nios kĩfimisfo ano nõ kaino nãno nokoki xomaya nokoni niafaka chaka a mẽra naneano. Nãato ato õnãxomis ini. Ãto inakõima ini, ãa ato onãxomis. Aõxõ kori ichapa fimisfo ini.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Nã xomayato noko chĩfafaini Pablo fe nõ kaino fãsikõi mekayanã noko yoifoni iskafakĩ: “Na feronãfakefofi Nios nã keyokõi finõato ãfe inakõifoki. Afeskax nõ Nios fe ipaxatiromãki noko yoi feafo,” ixõ yoini.
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Pena tii noko askafafofãsa fani. Noko askafaito Pablo mã fekaxtexõ anã teneyamakĩ, ifiakekafã nã niafaka yõshi chaka xomaya mẽra nanekẽ iskafani: “Jesucristoõxõ ẽ mia yoikai na xomaya makinoax tsekekaitãfe,” fani. Askafaino a makinoax niafaka chaka tsekekaini.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Pablo askafaito õikakĩ, akka a xomayato ãfe ifofãfe shinãchakakõinifo anã afaakema, anãkairoko aõxõ kori fikani. Nãskakaxõ akiki õitifishkikakĩ Pablo yafi Silas achikaxõ xanĩfo finakõia ano iyonifo.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Nãskakaxõ xanĩfofo ano ato iyokaxõ iskafakĩ ato yoinifo: “Na judeo rafeta nõko pexe rasi anoa ato chakafakĩ mekafakani.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Nõ mato yoisharaira ikaxõ nã imisfo keskapaikĩ anori ato yoipaikani. Akka nõa nõ chanĩpaima, askara yoikĩ nõ feyafaima nõmãi romanõfoxõ,” ixõ ato xanĩfofo yoinifo.
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Ato askafaifãfe nikakani yorafã rasi atoki õitifishkinifo Pablo yafi Silaski. Nãskakaxõ ãto xanĩfofofafẽ ato yoinifo ato rapati fĩakaxõ ato chati koshanõfo.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Ato koshakĩ finakaxõ karaxa mẽra ato ikimanifo. Nãskakaxõ a karaxa kexea yoinifo ato kexesharakõinõ tsekeyamanõfo.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Yoikĩ askafaifãfe nikakĩ, a karaxa kexemisto oke mẽra chaikõi ato ikimaxõ tafara rafe oyatamaxõ ato tsãoni.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Ato askafafono Pablo fe Silas yamenakekafanaino Epa Nios kĩfiyanã fanãinifo. Askaifono a ato fe karaxa mẽra ikafãfe ato nikanifo.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Nãskaifono fãsikõi mai naya naya ikĩ, nã karaxa pexe simĩto posa posa akõini. Nãskafaino ãfe fepotifo fepekemei fetseni. Nãskaino a karaxa mẽra ikafo cadenãs mepekemei fetsenifo.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Askaino a karaxa kexea moinãkafã õia mã karaxa ãfe fepoti fepekemei fetsea õini. Askaito ãfe espada tsekata ãa retemepaini, mã tsekeafora ixõ shinãi.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Askaito Pablo fãsikõi yoini iskafakĩ: “Mĩa retemeyamafe. Nõ faki kaamaki,” faito nikakĩ.
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 A karaxa kexeato ãfe soraro fẽtsa, “Ea kirosĩ otaxõ fexõfe,” fani. Mã fexoano koshikõi ichoni choayanã ratei, nãskax Pablo fe Silas niafono ato nãmã ratokonõ mai chachipakefofãni.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Nãskata fininãkãfe mã ato kaimaxõ ato yõkani iskafakĩ: “¿Afeskaxõ ẽfe chaka ẽ soatiromẽ Nios fe ipaxakĩ?” ixõ ato yõkani.
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Ato askafaito nikakakĩ kemanifo iskafakakĩ: “Nõko Ifo Jesucristo chanĩmara fafe Ifokõi faax mefe yorafo fe mĩ afe nĩpanakakĩ,” fanifo.
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Nãskakaxõ nõko Ifoõnoa meka shara yoinifo, a afe ikafori ãfe pexe mẽranoa ato yoinifo.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Ato askafaifono nã fakish fistichi nã karaxa kexemisto a ato koshafo ano ato fãka chokani. Ato askafaino ãfe ãfiyafi ãfe fakefoya ato maotisafanifo, ato faka mẽra ikimapakekakĩ Jesús chanĩmara faifono.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Nãskaxõ ãfe pexe ari ato iyoxõ ato pimani. Nãskax ãfe ãfi fe ãfe fakefo fe inimakõini Nios chanĩmara fakõikanax.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Nãskata penama xanĩfofofãfe ãto sorarofo nĩchinifo a karaxa kexeafo ato yoitanõfo Pablo yafi Silas ato kãimanõfo.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Nã karaxa kexeato Pablo yoini iskafakĩ: “Xanĩfofofãfe ea yoiafo ẽ mato kãimanõ. Mã mã tanaima kasharatiro,” faino,
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Pablo a ato kexeafo yoini iskafakĩ: “Nõri romanõfofiano noko koshaketsafo yorafãfe ferotaifi, noko yõkasharakaxoma. Nãskakaxõ noko karaxa mẽra ikimanafo. Akka, ¿afeskakĩ one mã noko kãimapaimẽ? Ãakõi noko kãimani fenõfo ato yoitakãfe,” Pablo ato fani.
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Ato askafaito nikakakĩ mã fokaxõ sorarofãfe ato xanĩfofo yoinifo. Ato yoiaifono nikakani ratenifo: “Nõri romãnõfora,” ato faifãfe nikakanax.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Ato askafaifono xanĩfofo mã fokaxõ ato iskafanifo, Pablo yafi Silas: “Nõ mato tãpiama mãri romanõfo fekẽ nõ mato koshaketsaxõ karaxa mẽra nõ mato ikimanaki. Na karaxa mẽranoax kãikãfe, nõko pexe rasi anoax fõtaxikakĩ,” ato fanifo.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Mã karaxa mẽranoax kãikanax Pablo fe Silas Lidia pexe ano fonifo. Nãnoxõ a Nios Ifofaafo Jesúsnoa meka shara ato yoikakĩ ato inimamakõinifo. Nãato yoikĩ askafakanax ato makinoax fonifo.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.